Druk cyfrowy

kiem że i ia chętnie na to zezwolę. Ciągle iednak zachowywałam milczenie. " Nie maszże nic powiedzieć? spytała mnie żywo ciotka. — Mówić będę z bratem moim, — odpowiedziałam drżącym głosem. — Z bratem twoim: — przerwała w gniewie — czyż myśli twoich wyiąwić przedemną nie możesz? Maszże tak podłe uczynić wyznania, ii wstydzisz się przytomności moiey?" Milczenie moie tem bardziey gniew Jey podniecało, i mówiła daley z uniesieniem którego wstrzymać nie mogła:" Jakaż niegodna myśl zaymuie ciebie, Amelio?... gdyby ta którey się lękam, czy mniemasz że i brat twóy usłyszy ią bez wzdrygnienia, on, krew moia, wnuk Hrabiów Woldemarów? Nieszczęsna! ieśli podobna ie myśl takową żywisz w twem łonie, boday cię Bóg zniszczył natychmiast piorunem swoim! " Brat móy zdziwiony i przelękły takowem przekleństwem, wziął mnie za rękę i rzekł:" Pomówię z nią Pani; Amelia wykryie swoie serce przed przyiacielem, i pewny iestem że nic w niem nie znaydą co usprawiedliwić zdoła twoie z nią postępowanie. " Wy-