Wodomierz

takowe wspomnienie! — przerwał Semler zrywając się nagle: — zapewne to myślą moią nie było. — Prawdziwie byłoby to dla każdego innego wielką pochwałą! sądzić będziesz o talencie. moiego synowca usłyszawszy Amelię śpiewaiącą; była iego uczennicą, i niewiem czy po nim wiele ią nauczyć ieszcze zdołasz: — Nie iestto bynaymniey moim zamiarem — odpowiedział Semler głosem poważnym i nieco pogardliwym; — nie lękay się Pani ażebym był tak śmiały." Skinęłam ręką na Stryia aby poprzestał tey rozmowy, i niezadługo potem odeszłam. Lecz Albercie, czy u wierzysz? wspomnienie Mansfilda bynaymniey mnie nie zmięszało: od dwóch miesięcy raz dopiero stryy o nim wspomniał; zdziwiłam się że tak krótki przeciąg czasu: wrócił spokoyność moiemu sercu, i błogosławiłam boską rękę, która balsam pociechy rozlała na moie rany. Albercie, ten tylko kto wielkich doznawał cierpień poymie iak słodko iest przestać cierpieć. Ach! ieśli niegdyś obojętność, która nastąpiła po