Szafy metalowe

krość mi czyni; błagam cię, nie puszczay go nigdy do moiego pokoiu."
Ta mowa w lak wielkie wprawiła mnie podziwienie, że przez chwile stałam nieporuszona: serce moie boleśnie było zranione, iż tak odpychał moiego syna; biedny móy Eugeni, niezwyczayny takowego postępowania, zaczął płakać rzewnie: wzięłam go na ręce, odeszłam w milczeniu; a Pan Semler ani pomyślał nawet przeprosić mnie lub zatrzymać. Wieczorem nie chciałam udać się do niego: prawdziwą czułam odrazę ku osobie którą poiąć nie mogłam; i dzisiay nie zmieniło się moie uczucie. Bracie kochany, powiedz mi czy błądzę? zdaież się tobie że zbyt uważam na dziwactwa cudzoziemca któren mi zaledwie iest znany? Prawdziwie, zdaie mi się że przestawał iuź bydź obcym dla mnie; nie zupełnie ieszcze przyiaźń wzbudzał w moiem sercu, lecz iakoweś tkliwe zaięcie, które chęć wzniecało zachowania z nim i nadal stosunków: teraz straciłam iuź do tego ochotę: niechęć zastąpiła mieysce przychylności; a gdy zasta-