Gwintowniki

rzec łzami się zalał: zmartwienie iego nie Wzruszyło bynaymniey moią matkę; data mu znak żeby się oddalił.. "Nie pozwoliż mi przynaymniey Pani Baronowa — dodał ze łkaniem — podać sobie rękę, i zaprowadzić, do zaniku? tak Pani osłabiona! — Nie — rzekła — nie potrzebuie bynaymniey twoiey pomocy, syn mi wystarczy.....oddal się." Wykonał iey rozkaz. Sam z nią zostałem, wspierałem ią na moich ręku konaiącą prawie; iednakie zdarzenie to takową mi boleść sprawiło, iż na nic nie uważaiąc iuż usta otwierałam aby matce oświadczyć że Amelia iest moią małżonką; lecz uprzedziła mnie, stłumionym przemawiaiąc głosem: "Tak iest, synu, ty mi wystarczysz! naywiększe dobro moie! iedyną pociecho!.....
póydź Erneście, póydź niech cię przycisnę do serca macierzyńskiego, póydź poszanowaniem i pieszczoty wygładzić z niego niepokóy i pamięć doznaney obelgi." Wyznam iż te wyrazy odięły mi odwagę; a gdy matka łzami zalana obsypywała mnie tysiącznemi błogosławieństwy, nie mogłem