Kuchnie zabudowy

łam się służącego:, "czy Pani Simmeren iest sama?" Lecz głos móy był tak słaby, tak zmieniony, ie go bynaymniey nie zrozumiał, a nie śmieiąc zapytać się anonsował mnie. — Na imię moie usłyszałam krzyk: zadrżało moie serce; Pani Simmeren była samą; rzuciłam się w iey obiecie. — "Ach to ty kochana Amelio, rzekła unosząc się z sofy na którey spoczywała? Ciebieź to ia oglądam. Jeszcze więc iedney doznam w życiu moiem roskoszy." — Ściskałam ią w milczeniu; a wpatrując się w nią następnie znalazłam bladą, wychudzoną i osłabioną; iey fizyognomia niegdyś tak wesoła wyrażała sam smutek głęboki. — "Czyto ciosy zadane iey od syna miałyżby ią do tak opłakanego przywieść stanu, pomyślałam sobie? lecz gdyby to było przyczyną, mogłaźby mię z taką przyiąć uprzeymością? Postrzegła moie roztargnienie. "Zapewnie, rzekła, znayduiesz mnie bardzo zmienioną, lecz Amelio twarz moia mniey ieszcze się zmieniła iak moie serce; ugodziły w nią powtarzane ciosy ręką własnego syna zadane." —