Stena line

znawałam iego twarzy, lecz zdaie mi się żem usłyszała iak wzdychał. Baronowa zawołała na niego powtórnie z niecierpliwością; wsiadł w ówczas do poiazdu, i konie szybko go uniosły....Prowadziłam okiem poiazd tak długo iak tylko doyrzeć mogłam... Gdym go widzieć przestała, padłam na kolana na bruku, schyliłam głowę na kamień, i otoczyłam go rękoma. Iluż go łzami oblałam ! Nie mogłam się wydrzeć z mieysca gdziem go widziała.... Przechodzące ulicą osoby zaczęły się gromadzić na okół mnie, uczułam iż trzeba się oddalić. Wstałam aby wrócić do nędznego schronienia; lecz w pomięszaniu umysłu moiego zgubiłam drogę. Błąkałam się po obszernem mieście z ulicy na ulicę, nie śmieiąc spytać o drogę nikogo, j lękaiąc stać się podeyrzaną gdybym wzięła poiazd w tak lichey będąc odzieży. Wiatr gwałtowny pomiatał latarniami, które migającą tylko rzucały światłość; deszcz lał potokami, lecz nie czułam ani deszczu, ani wiatru. Zwolna ulice stały się całkiem puste ujrzałam się zupełnie sama: spotykałam