III.
Pieśni to, które Burtynicy starzy
Na ojców waszych nucili pogrzebie,
U Bogom waszym święconych ołtarzy;
Pieśni-sokoły, co po waszem niebie,
Dopóki słońce świeciło pogodne,
Latały silne, wesołe, swobodne.

IV.
Lecz wieki przeszły — świątynie zrzucone,
Zapadłe groby pług synowski orze,
I zamki klękły siwizną omszone,
I wilcy wyją na xiążęcym dworze,
A wały grodów, blizny ran zgojone,
Dźwigają sosny i dęby zielone.

V.
Słuchajcie pieśni! Pieśń ta z grobu wstała;
Przeszłości waszej dzieje wara wyśpiewa;
Na świecie wschodnim pradziadów widziała,
I ich się głosem do synów odzywa;
Pieśń to urodzin, wesela i bitwy,
Starej kolebki, starych mogił Litwy.