Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 1
"   ANAFIELAS. "

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 2
" ANAFIELAS.   PieÅ›ni z podaÅ„ Litwy. przez J. I. Kraszewskiego. Pieśń pierwsza. (Z 50 Drzeworytami). Wydanie Adama Zawadzkiego. Wilno. NakÅ‚adem i Drukiem Józefa Zawadzkiego. 1846. "

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 3
" Pozwolono drukować pod warunkiem złożenia po wydrukowaniu exemplarzy prawem przepisanych w Komitecie Cenzury. Wilno, 1842 r., 11 Julii. Cenzor Jan Waszkiewicz. "

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 4
" J. I. Kraszewski. WITOLORAUDA. Pieśń z Podań Litwy. Z 50 Drzeworytami W. Smokowskiego i muzyką St. Moniuszki. Wydana przez Adama Zawadzkiego 1846. "

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 5
" WITOLORAUDA. przez J. I. Kraszewskiego. Wydanie drugie, przerobione i powiÄ™kszone. Z 50 Drzeworytami oryginalnemi Wincentego Smokowskiego b. Prof. Malar. b. Ces.Wil. Uniwer .   Asz padajniusu dajnû dajneles Asz dajnû bernużelys; Asz adarysiu dajnû skrineles..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 6
" WSTĘP. I. Prostemi sÅ‚owy do prostych serc ludu IdÄ™ z piosenkÄ…, koÅ‚atam do duszy, I sÅ‚ucham, pragnÄ…c najwiÄ™kszego cudu, Czy piosnka serca zdrÄ™twiaÅ‚e poruszy? Czy Bogów dawnych i ojców wspomnienie Å?zÄ™ choć wyżebrze, wymodli westchnienie? II. Prostemi sÅ‚owy Å›piewam pieÅ›ni..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 7
" III. Pieśni to, które Burtynicy starzy Na ojców waszych nucili pogrzebie, U Bogom waszym święconych ołtarzy; Pieśni-sokoły, co po waszem niebie, Dopóki słońce świeciło pogodne, Latały silne, wesołe, swobodne. IV. Lecz wieki przeszły — świątynie zrzucone, Zapadłe groby..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 8
" WITOLORAUDA. U brzegu Niemna jest gaj poświęcony, Stary, jak Litwa, jak Litwinów Bogi. Niemen ramiony objął go sinemi, Zielone łąki padły mu pod nogi. Wzgórzem się ciągnie i ku niebu wspina. A na wierzchołku, wpośród lip zielonych, "

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 9
" W gęstwinie krzewiem splecionem podszytej, Gdzie tylko ptacy swobodni mieszkają, A człowiek rzadko dociśnie się kiedy, Jest ołtarz z darna i dzikich kamieni. Wiejski to ołtarz, i wiejskie ofiary Palą się na nim: bo wiele ołtarzy, Wiele po Litwie świątyń pięknej Mildy.(1) Tu tylko..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 10
" I tu naówczas cisną się pobożni. Lecz prędko potem zarosną drożyny, I znowu przez rok głucho u ołtarza. Czemuż ten człowiek wpośród nocy ciemnej, Codzień tą górą po nad Niemna brzegiem, Czy Menes (1) świeci, czy noc zajdzie czarna, Zawsze posłuszny cierpieniom, nadziei, Do..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 11
" Gdzie drogi bursztyn wonnemi wstÄ™gami PÅ‚ynie z różami usÅ‚anych oÅ‚tarzów? Kto jest ten czÅ‚owiek? nie poznasz po sukni. Prosty go ubiór wieÅ›niaka okrywa: Na nogach Wiżos (1) z kory wyplecione, Å?uk ze strzaÅ‚ami przypiÄ™ty na plecach, A gÅ‚owÄ™ paszcza niedźwiedzia osÅ‚ania, Rudemi..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 12
" Z ojcami w złotych rogach Alus (1) piją I na skrzydlatych rumakach latają; Ale zaledwie w lipowy gaj wchodzi, Gdzie pod leszczyną słowiki śpiewają I białe róże słodką woń rozlały, Oczy przed siebie niespokojne zwrócił I z obcych myśli otrząsł skroń zmarszczoną. Po..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 13
" Z miłością w oczach, różami na skroni, Naga, jak dziecię; w jednem ręku trzyma Czaszę z bursztynu, a w niej napój wonny. Nie miód to słodki z Kowieńskich pszczół barci, Nie Alus biały, który w niebie piją, I nie Mieciones (1), którym chorych poją: Bo woń nieznana nad nim się..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 14
" — Jabym się lękał! O Mildo Królowo! Ja, co cię kocham tak, że na skinienie Poszedłbym z Jodsy (1) walczyć w tamte światy, Z Didalisami (2) po czarnych jaskiniach, Ja, cobym wyzwał braci twoich, Bogów, .— Jabym się lękał!— —Cicho! Romois! cicho! O! nie wiesz, nie wiesz, jak..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 15
" Milda skończyła pocałunkiem mowę. Romois zamilkł, na pierś spuścił głowę, I w jej objęciu nie o niej już myślał. Ona poznała, co się w myślach działo. — Miły mój! — rzecze — krótka noc wiosenna, A ty choć ze mną, nie mój jesteś cały, I myślą smutną ode mnie..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 16
" W dziewięciu naszej Litwy pokoleniach, Taka, którąbym, jak ciebie, ukochał? Pamiętam jeszcze najpierwsze spotkanie, Kiedym tu z Kowna przychodził z ofiarą I noc mnie w gaju pod lipą zapadła; Pamiętam, gdym cię pierwszy raz zobaczył, Wówczas, jakbym się urodził nanowo, Pierwszy raz..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 17
" Nim w ciebie, wprzódy na córkę uderzy. I ty nie zginiesz, bo len napój Bogów Bratem cię naszym nieśmiertelnym czyni. To mówiąc, Milda objęła kochanka I do ust wonną czarę podawała; Lecz on odepchnął biały napój Bogów, W ustach jej szukał słodszego napoju. — Nie chcę —..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 18
" — Nie chcesz go? — Milda smutnie go zapyla. — Ja, syna nie chcieć?! lecz gdzież się z nim skryję? Kiedy w nim będzie choć iskra niebieska, Czyliż go Pramżu nie dojdzie na ziemi? Czyliż żyć dadzą swej hańby pamiątce? Czyż go potrafię wychować, obronić, I ja, człek..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 19
" O Romois! czyliż dla twego dziecięcia W miłości ojca nie znajdziesz osłony, W ojcowskiej trwodze nie znajdziesz ukrycia?? Już czuje, jak on na świat się wyrywa. Jeszcze dzień tylko, a spójrzy na słońce. O! czemuż dłużej nosić go nie mogę?! Czamuż zaledwie pierwszy raz..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 20
" Ujrzała Mildę w objęciu człowieka; Bieży w obłoki, gdzie Dungus gwiaździsty Po nad wysoką górą się rozpina. Tam Perkun w chmurach, w których śpią pioruny, Leży, patrzając na świat pod nogami, Jeszcze ciemnością i snami spowity, Jeszcze na łonie nocy kołysany. Aż Aussra..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 21
" A świętokradźca uciekł Niemna brzegiem. Ojcze mój! kary na Mildę! piorunu!— Zatrząsł się Perkun, zagrzmiały niebiosa, I góry wschodnie zadrżały w posadach, Czarne się chmury na wiatrach podniosły, I warcząc, burze i zniszczenie niosły. Wszyscy Bogowie pobledli, a ludzie..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 22
" Dwa duchy w chmurach leciały na ziemię, I, jak dwa czarne słupy, się spuściły, I na przeciwne strony się rozbiegłszy, Na rękach wialni winnych pogoniły. Grajtas (1) od Mildy gaju się zawrócił, Puszczą się łamiąc, jak ogar za zwierzem, A w drodze drzewa walił po za sobą,..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 23
" Drugą, jak gdyby widział zemsty posła, Groził, podnosząc twardą ragotinę. (1) Ale już Grajtas postać swą odmienił, Leciał na niego ogromnym niedźwiedziem. Podobnego mu nadniemeńskie puszcze Od potopowych czasów nie widziały. Na grzbiecie czarna sierść mu się jeżyła, Oczy,..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 24
" Å?uskowy pancerz poÅ‚yskaÅ‚ na grzbiecie I ogon w sploty zwiniÄ™ty okrywaÅ‚; Na barkach skrzydÅ‚a skórzane rozpiÄ™te, Pod brzuchem dwoje orlich szpon wisiaÅ‚o. ÅšwisnÄ…Å‚, a ptacy padali nieżywi, I źwierz przelÄ™kÅ‚y gnaÅ‚ siÄ™ w knieje ciemne. UjrzaÅ‚ go Romois, lecz siÄ™ już nic broniÅ‚;..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 25
" I wracał na wschód, a wszystko napróżno. Nareście drżący od gniewu i znoju, Wrócił na Dungus, padł u stóp Perkuna, I warczał tylko, nie śmiejąc przemówić. — Zkąd wracasz? — spytał straszny Bogów ojciec. — Biegłem za Mildą, byłem na północy, Byłem na świata..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 26
" Choć nieśmiertelna, a jednak się lęka, Bo nadzwyczajną boleść w sobie czuje. W chwili, gdy Grajtas, rozpostarłszy skrzydła, Smokiem się z góry na Romoisa rzucał, Kiedy pierś jego oszczepem rozbita Ze zwłok zmęczonych uwolniła ducha, Milda uczuła śmierć swego kochanka. Duch..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 27
" Na głowie siwy włos płachtą pokryty; Czerwona broda na piersi mu spływa, W których litości nie znajdziesz kropelki. On męczy duchy, gdy wynijdą z ludzi; On zbrodniów straszyć zstępuje na ziemię; On trzykroć stając w oczach występnemu, Grozi mu póty, aż krwawą ofiarą Gniewu i..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 28
" Teraz, gdy Milda boleści poznała, Kiedy już nad nią ręka ojca mściwa Wisi i grozi nieuchronną karą, Kiedy się niema schronić gdzie z dziecięciem, Wspomniała przecie na prośby Nijoły. Może Romoisa duch lecąc w tę stronę, Za sobą biedną pociągnął kochankę. W chwili się z..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 29
" Których jęk w smutnem sercu się odbijał, Dwoił w niem, ściskał przestraszoną duszę. Stanęła wreście przed Poklusa żoną. "

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 30
" Lecz w niej zaledwie BoginiÄ™ poznaÅ‚a. Blade jej lica mÄ™czarnie zoraÅ‚y; WÅ‚os miaÅ‚a siwy i oczy przygasÅ‚e; KÅ‚osisty wieniec usechÅ‚ na jej skroni; I szata czarna, pomiÄ™ta, zbroczona, TuliÅ‚a koÅ›ci od boleÅ›ci wyschÅ‚e; Å?ono zapadÅ‚e i wychudÅ‚e ciaÅ‚o; Na dÅ‚oni sparte utrzymujÄ…c..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 31
" Tu nawet mogą napaść mnie ukrytą. O! nie ja ciebie, ty mnie ratuj, siostro! Mego kochanka zabił ojca poseł. I za mną gonią; a choć nie zabiją, Dziecię mi wydrą, rzucą gdzie w przepaści, Na dziką wyspę, między dzikie źwierzę, A mnie za karę na morza wygnają, Wkują do łodzi..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 32
" Niech nic wie, kto mu ojcem, a kto matką; Niech długo nie wie! Ja po nad nim zdala Będę czuwała macierzyńskiem okiem. Dając mu życie, ciężki los mu dałam; Serca o przyszłość wówczas nie pytałam; Ale do walki ja udzielę siły. Wzrośnie on! wówczas drżyjcie nawet Bogi!..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 33
" I z mej młodości na przyszłość wróżyła Mnie szczęścia wiele, a sobie pociechy. Porwał mnie Poklus z po nad brzegów Rosi. Płakałam biedna, lecz nie dzisiejszemi, Nie temi łzami, któremi dziś płaczę. Tamto łzy były za matką kochaną, Dzisiejsze moje za przeszłością całą...."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 34
" A Milda rzekła, wyciągając ręce: — Podaj mi czarę, z której Poklus pije.— Nijoła śpiesznie złoty róg podała. Bogini nad nim długi włos czesała, Szeptała słowa i czyniła znaki. — Z tej czary — rzekła — gdy Poklus wypije, Znowu cię pierwszą miłością pokocha, A..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 35
" Stanęła drżąca Milda przed Perkunem. Wokoło niego siedzieli w milczeniu Bogi, Boginie i niebieskie duchy. Wszyscy zadrżeli, gdy na Dungus weszła; Zdziwienie usta otwarte zamknęło; Szmer nawet ucichł; i jak się przed burzą Ciszy szum wiatrów i chmur kołysanie, Tak w niebie..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 36
" — Synu mój! — rzecze, patrząc na Perkuna Na przeznaczenia kamieniu wyryto, Że Milda będzie raz kochać człowieka, Że się z niej wielki bohater urodzi, I że Bogowie tę miłość przebaczą. Wiesz, że co ręka Przedwieczna wyryła, Żaden z nas tego, synu, nie przemoże; Ani ty, ni..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 37
" Wszyscy ztąd pójdą po kochanków ludzi, I świat zarzucą olbrzymów potomstwem, Które się kiedyś na Dungus dobędzie.— A Pramżu, siwą pogładziwszy brodę, Rzekł znowu: — Synu! daj pokój dziecięciu. Jest napisano na odwiecznym głazie, Że go i Perkun nawet nie zwycięży, Aż..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 38
" Czyżem na taką zasłużyła karę, Że raz w lat tysiąc, ja, co miłość daję, Ja, co nią życie na ziemi osładzam, Rzucając między tyle cierpień, znoju, Żem jej dla siebie jedną kroplę wzięła? Czyż wina moja nie do przebaczenia? Bogini morza kochała rybaka — Piorun twój,..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 39
" W niebo bić będzie. Ziemia mu zamała, Świat mu zaciasny i morza zapłytkie; Wszystko tam będzie dla niego nikczemnem. Zechce tu głową dostać do Dungusu, Pod nogi moje będzie bił ciemieniem, A wówczas może i ja go nie zmogę.— — Ojcze mój! syn to słabego człowieka. On nigdy..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 40
" Słysząc to Pramżu, potrząsł głową siwą, I milczał siary, a mówił oczami: — Nic mu nie zrobi duch zemsty Perkuna, Aż wprzódy wszystkich zwycięży na ziemi I największego z swych wrogów pokona.— Mildzie się z oczu srebrne łzy puściły, A serce piersią wezbraną rzucało...."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 41
" Milda zleciaÅ‚a z Kaunisem na LitwÄ™, Nad martwe ciaÅ‚o swojego kochanka.Å?atwo Å›lad byÅ‚o znaleźć, kÄ™dy bieżaÅ‚: Bo Grajtas, goniÄ…c, drzewa powywracaÅ‚, Bo ziemiÄ™ poryÅ‚, porozlewaÅ‚ wody, SzerokÄ… drogÄ™ rozesÅ‚aÅ‚ za sobÄ…. Åšladem wiÄ™c biegÅ‚a Milda, kÄ™dy ciaÅ‚o Martwe, bez duchu,..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 42
" W dolinie, którą głuchy las otaczał, Wpośrodku której pagórek zielony Wznosił się darnem i krzewem okryty. Na nim to łoże Romoisa usiano, I zimne ciało z oczy zwróconemi Ku wschodniej ojców leżeć miało ziemi. Kapłani, z Kowna na pogrzeb wezwani, Siedemkroć białym pasem..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 43
" I brańców kędyś z dalekiego kraju, Których wziął Romois u białego morza, Gdy z wielkich łodzi wypadli na Litwę. Kapłan miał węgiel ze Znicza ołtarzów; Modląc się, dmuchał i ogień podłożył; A płomień, skwarcząc, stos z dołu opasał, I żółtem objął dokoła ramieniem...."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 44
" Czyś nie miał w źwierza bogatych lasów? Nie miał oszczepu na łowy? Czyś nie miał w twojej chacie zapasów? Czyś nie miał złożyć gdzie głowy? Czyśmy cię, bracie, nie dość kochali? Czyliś niewierną miał żonę? Czy dzieci twoje cię nie słuchali, Żeś uciekł w daleką..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 45
" RAUDA III   TILUSSONI I LINGUSSONI. Widzim ducha — na wschód leci; Dziarski pod nim koÅ„; Na nim zbroja srebrna Å›wieci; W zÅ‚otym heÅ‚mie skroÅ„. Już po pÅ‚askiej drodze Å›ciga Przez nieba na wschód; W każdym rÄ™ku trzy gwiazd dźwiga, Które z nieba zmiótÅ‚. Na ramieniu..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 46
" Nie płaczcie za nim — jemu lam lepiej; Bo Lachów niema tam; Rusin i Niemiec go nie zaczepi; Ze swemi będzie sam. Z cieniami ojców, z Kunkietojami (1) Jodsy tam będzie gnał; Będzie miał dzikich źwierząt stadami, Sto łuków, tysiąc strzał. Będzie pił Alus żubrów rogami; Cienie..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 47
" Oto już wdarł się, psy za nim i sługi, I sokół leci, i trzy gwiazdy świecą, I orszak cieniów wlecze się z nim długi — Wszyscy razem na wschód lecą. Słuchając pieśni, płakali przytomni; A płomień, coraz wyżej wznosząc głowę, Konia, i trupa, i psy, i sokoły, Gęstemi..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 48
" I było słychać tylko ognia głosy, To syk, to chrzęsty, to główni trzaskanie; Czarny dym wlókł się głęboko w dolinie; Stos obalony stał się węgla kupą I gasł powoli. Wówczas przyjaciele Poszli i kości szukali w popiele; Zebrali szczątki, w naczynie zamknęli I do naddziadów..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 49
" Aż zgasły ognie, rozpierzchły gromady, I pusto znowu w dolinie i w lesie. Z krewnych nie jeden żal na sercu niesie, I wspominając o Romoisa czynach, Smutny do chaty bezpańskiej powraca, Gdzie, z sutą ucztą stypa gości czeka, A próżny stołek, miska wywrócona, Zmarłego oczom i sercu..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 50
" Nijoła dziecię ukryła do nocy; Zeszła na ziemię, gdy Poklus usypiał, Niosąc je z sobą, nie wiedząc, co począć, Tuląc płacz dziecka uściskiem trwożliwym. Szła pustym światem, bez myśli przed siebie. Smutna noc w czarnej po nad nią osłonie, I chmury płyną od północy..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 51
" Do której dotąd nie śmiała zaglądać, Żeby jej swoich nie odkryć boleści. Wiec w prawo ku niej prędko się zawróci, I bieży bez tchu po nad Rosi brzegi, Gdzie gród Kruminy i zamek na górze. Wszystko tam razem z słońcem spać się kładło, Wszystko spokojnym snem już spoczywało,..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 52
" By ich wspomnieniem reszty życia słodzić; Chwile złocone, które im są dalej, Im je człek głębiej za sobą porzucił, Tem częściej pamięć w przeszłości je ściga. U wrót się czujne psy szczekiem ozwały, Lecz, jakby córkę swej pani poznały, Padły jej u stóp i nogi lizały;..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 53
" Nieraz Krumine łzami się oblała; Lecz kiedy wolę przedwieczną wspomniała, Którą w Staubunów (1) wyczytała lesie, Wyrytą ręką Pramżu na kamieniu, Cieszyła córkę, nie śmiała wstrzymywać; I polecając Budintoj (2) opiece, Nazad do męża ze łzami wysłała...."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 54
" Krumine dziecię w głębią puszcz oddała Prostej kobiecie, żeby ukrytego Perkun nie dojrzał w nieznanym zakącie, W prostej, ubogiej niewolnika Numie (1). Tam ssąc pierś czarną, w chłodzie i ubóstwie, Szmatą okryty, syn Mildy Bogini Z dzieciństwa wyssał bogactwa pogardę..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 55
" I siły w życiu do walki potrzebne. A dzicy jego przybrani rodzice Widzieli nieraz z przestrachem i trwogą, Jak święty Żaltis (1) w kolebce go pieścił; Jak psy się, przed nim korząc, kładły drżące; Jak nieraz, kiedy sam jeden na dworze Igrał z swojemi braćmi i siostrami, Wilk..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 56
" Gdy usnął w cieniu u dębu starego, Gołębie dzikie wokoło siadały I do snu słodkim głosem wyzywały. Widzieli biedni, i pojąć nie mogli; A dziecię obce mieniąc jakimś Bogiem, Puszczy mieszkańcy kłaniali się przed niem I troskliwemi słonili pieszczoty. "

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 57
" Już młody Witol, bo tak go nazwano, Rósł w siły, swoich rówiennych prześcigał, Codzień postawy nabierając męzkiej. Probował łuku, probował oszczepu, I radby dawno poleciał na łowy, By z dzikim wilkiem lub czarnym niedźwiedziem Pierwszy raz siły i serca sprobować. Nieraz na..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 58
" Bracia i siostry próżno go pytali. On milczał, albo od rozmów uciekali, I dumał, patrząc na głębię puszcz ciemną. Napróżno matka, której pierś ssał dzieckiem, Chciała wesołem słowem go rozchmurzyć. Milczał, i jakby słów jej nie usłyszał, Jak wprzódy smutny, jak wprzód,..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 59
" Zobaczysz, jeśli śmiało nie uderzę, Jeśli ci skóry świeżej nie przyniosę.— — Jeszcześ zasłaby — znów stary odpowie. — Jeszczem zasłaby? Ojcze! patrzaj siły! To mówiąc, oszczep wiszący na ścianie Porwał i strzaskał zgięty na kolanie, A reszty jego, jak trzcinę,..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 60
" Naówczas matka przybiegła i wzrokiem Mężowi jakiś tajemny znak dała; A starzec wyrzekł cicho i nieśmiało: — Jutro złowrogi dzień — nie ruszym z domu. Po jutrze, synu, twoje pierwsze łowy.— Witol z radości nogi mu całował, I matkę ściskał, i z braćmi się pieścił, I..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 61
" Już wszyscy we śnie szukali posiłku, A on w noc późną przy zgasłem ognisku Jeszcze tak czuwał, dumając o łowach? O owym świecie nieznanym, dalekim, Rad, że swej siły w zapasach sprobuje, I pocznie życie, którego tak żądał. "

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 62
" Gdy on tak duma, Grajtas świat przebiega, Nad każdem długo przesiada dziecięciem. Napróżno chaty, zamczyska, chrominy, Napróżno budy odwiedza wieśniacze — Nigdzie nie może znaleźć Mildy syna. Gdy się tak biedzi i napróżno szuka, Spomniał nareście o prządkach żywota, Które..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 63
" Czekała chwili, kiedy Pramżu z góry Wyznaczył śmierci godzinę dla człeka; Wówczas odcięła płótno, nić od gwiazdy; I gwiazda, gasnąc, na grób poleciała, Padła na stosie i znikła na wieki. Ykształtoj płótno życia w świętej rzece Z brudów obmywszy, oddawała Bogom. Lecz..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 64
" Do pracy żywo! nie piosnek nam słuchać! Jeszcze tak wiele do rana zostało, A wkrótce Aussra dnia otworzy wrota. Pracujmy skorzej, dajmy pokój pieśni! — Sargietoj wola, a Gadintoj śpiewa, Wszystkie słuchają, rzuciwszy robotę, A Grajtas targa, plącze nić żywota PIEŚŃ WESELNA..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 65
" Któż nam przyszłość wywróży naszej pannie młodej? Oto wieszcz występuje, z za chmury wypływa; Stary prorok, kometa, idzie siwobrody, Idzie, i lak się odzywa: Dziś deszcze, jutro śniegi, Na łąkach owce pasą się stadami, Złoto i perły biją o jeziora brzegi, Ale nie zawsze..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 66
" — I zbroczył mi sukienki! Krew, co z dębu wytrysła, Na wianeczek mój prysła.— Trzy lata słońca dziecię Chodziło i płakało, Poschłe liście zbierało. Pyta matki: — Gdzie w świecie Znajdę wodę, by zmyła Krew, co suknię zbroczyła?— — Idź, córko moja miła! Jezioro..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 67
" Jeszcze głos pieśni płynął po dolinie, Jeszcze go prządki, dumając, słuchały, Kiedy Sargietoj, załamując ręce, Nić poplątaną z przestrachem wskazała. Lecz Dejwas (1) próżno chciały ją rozplątać. Bo już Gadintoj, której Grajtas szeptał, Taką powiastkę zaczynała..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 68
" A wąż, co w rękawie siedział, Tak, sycząc, Egle powiedział: — Wyjdę sam, jeśli dasz słowo, Że zostaniesz moją żoną.— Przestraszona taką mową, Egle kryje twarz spłonioną. — Ach! ach! czyż to być może? Na cóż żartować ze mnie? Wyjdź! lak zimno na dworze, Wyjdź!..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 69
" — Będę twoją! — rzekła zcicha, A wąż z rękawa wychodzi. Ledwie wrócili do chaty, Krzyk na siele, krzyk na dworze: — Jadą swaty! jadą swaty!— Egle kryje się w komorze. Trzech wężów na necce jedzie Z podniesioną w górę głową, I jeden starszy na przedzie Z taką..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 70
" Zamiast córki, gęś im dajcie, I co prędzej wyprawiajcie. — Jak kazała, tak zrobili. Swaty w neckę gęś wsadzili, Dziękowali i sykali, Wsiedli i pojechali. Jechali aż w koniec sioła, I sioło przejechali, I ciągnęliby dalej, Aż kukułka im woła: — Kuku! kuku! kuku! Co to..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 71
" Błogosławcie rodzice, A oddajcie dziewicę.— Znów rodzice w rospaczy. — Radź sąsiadko inaczej.— Ona w głowę się skrobie. — Gęś, to trochę zamała. Owcaby oszukała. Niech z owcą jadą sobie. — Rodzice owcę dali. Oni siedli, jechali, Jechali w koniec sioła, I sioło..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 72
" Córki gwałtem żądają, I siedzą i czekają. A rodzice w rospaczy — — Radź sąsiadko inaczej. — Ona w głowę się skrobie. — Kiedy owca zamała, Oszuka krowa biała. Niechaj z nią jadą sobie. — Rodzice krowę dali, Oni siedli, jechali, Jechali w koniec sioła, I ciągnęliby..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 73
" — Tak zwodzić się nie godzi!; Źle, kto Żaltisa zwodzi! — Znów rodzice w rospaczy — — Radź sąsiadko inaczej.— Ona w głowę się skrobie. — Jak tu zrobić, poradzić? Starszą córkę im wsadzić. Z nią pojadą już sobie. — Rodzice córkę dali. Swaty siedli, jechali,..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 74
" — Ej rodzice! rodzice! Oddajcie nam dziewicÄ™, Bo jakeÅ›my wężami, Źle dalej bÄ™dzie z wami! Å?ugi woda zapÅ‚awi, Statek wilk wam podÅ‚awi, ChatÄ™ burza rozwali, Zboże susza wypali. Ej! oddajcie nam naszÄ…! — Gdy tak grożą i straszÄ…, Ojciec, matka pÅ‚akali; I dÅ‚ugo jeszcze radzÄ…:..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 75
" I już blizko topieli, I już swaty stanęli. A Żaltis na nią czeka; Lecz nie wąż to szkaradny, Ale młody i ładny Bóg wód w ciele człowieka. Kiedy Gadintoj od pracy odrywa, Próżno Sargietoj przeszkadza jej, prosi, Próżno popsutą pokazuje przędzę. Jak gdyby głuche, na powieść..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 76
" Lecz wspomni sioło swoje, Żal jej za rodzicami, I zalewa się łzami. Wszystko miała, Co chciała ; Ale kiedy już komu Tęskno do swych, do domu, Nic nie syci, nie poi, Dom a dom w oczach stoi. I biednej Egłe było, Choć w dostatku, niemiło. Prosiła męża co dnia, I co dzień..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 77
" Krugis je z Budrajcami (1) Ogromnemi młotami Na jej nóżki zrobili. Wzięła, myśli; po chwili Na ogień je rzuciła, Na żużel przepaliła, Pochodziła dzień cały — Trzewiki popadały. — Ot, trzewików już niema! Teraz nic mnie nie wstrzyma. Gotowam już do drogi — Egłe do..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 78
" Całował dzieci swoje, Wyprawił wszystko troje, I rzekł: — Gdy wróci z sioła I stanie nad wodami, Wprzód mnie żona zawoła Trzykroć temi słowami: — Mężu mój! mężu! żona ciebie czeka! Jeżeliś żywy, wynijdź pianą z mleka; Jeżeli ciebie na świecie już niema, Krwią się..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 79
" Bracia wieczór jechali Na nocleg w głuchy las, Chłopca jej namawiali: — Jedź z nami, zbudzisz nas. — Pojechał starszy z niemi. Gdzieś daleko, w dolinie, Pokładli się na ziemi I ogień rozłożyli, I z chłopcem się pieścili; A jeść dając chłopczynie, Zadawali pytania: —..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 80
" Dziesięć mioteł nacięto I chłopca bić zaczęto. Chłopiec płakał — Wujowie! Niechaj matka wam powie. — I napróżno go zbili. A gdy zrana wrócili, Egle pytała syna: — Co to oczy czerwone? — — Smolna bvła łuczyna, Wiatr dym pędził w tę stronę. — Bracia wzięli..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 81
" Kiedy cię na świecie niema, Krwią się objaw przed oczyma. — Prysły ciche wód łożyska, Mleczną pokryły się pianą, A z piany Żaltis wytryska, Powitać żonę kochaną; I już na brzeg się toczy, Z brzegu sunie się dalej. Wtem go młodzież oskoczy, I w sztuki rozsiekali. Minął..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 82
" Bracia, zbójcy mężowi, Wyśmieją płacz mój wdowi. Gdzież ja pójdę ze łzami? Ach! lepiejby nam było Spać pod jedną mogiłą, Lub wrosnąć z dziećmi memi Na wieki do tej ziemi.— Ledwie rzekła te słowa, Stała jodłą wężowa, Z gałęźmi spuszczonemi, Jak ręce załamane...."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 83
" Ale już Witol, którego nić życia Splątana w ręku robotnic leżała, Najpierwszą próbę przebywał na świecie, Którą mu Grajtas zdradliwie zgotował; A sam, wróciwszy do Perkuna tronu, Spokojny u nóg jego się położył. "

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 84
" Ranek był, kiedy Witołojca zbudził; Ledwie się Aussra rumieniąc na niebie, Słońcu niebieski ogień rozkładała. Jeszcze trzy konie słonecznego wozu Niezaprzężone pasły się na górze; A xiężyc smutny, z twarzą wpół-rozciętą, Przyzostał chwilę, by swoję kochankę, Rumianą..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 85
" One, świergocąc, niechętnie wstawały, I nazad w ciepłe gniazdko się tuliły. Brekszta wszelkiego stworzenia powieki Snem jeszcze słodkim cisnęła łagodnie. Próżno Budintoj, dla gnuśnych złowroga, Myślą o pracy ludzi chciała budzić. Spali spowici potrzebą spoczynku. Lecz Witol..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 86
" To nie igraszka, jak w podwórku chaty, Nie w gnieździe wróbli, nie z pliszką to sprawa. A któż wie, co tam w puszczach się ukrywa? Tyle straszydeł! niebezpieczeństw tyle! Tyle srogiego i dzikiego źwierza! Już brat mój jeden zginął od niedźwiedzi; Drugiego koza lekko ustrzelona..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 87
" Przestać nareście być tylko dziecięciem. Wyglądał oknem. Już się świt zabielił, Słońce ze swoich pałaców za chwilę Na złotym wozie miało wyjść z kąpieli. Wyszli, a jeszcze Bogom się domowym Długo modlili i ofiarę leli. Stary z szałasu wypuścił psy swoje. Skoczyły,..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 88
" U spodu, młodej Lazdony dziedzina, Gęstemi sploty wiła się leszczyna, Wdzięcznemi łuki gnąc na różne strony. Z pośrodka dębów, gdzieniegdzie wysmukła Sosna, u wierzchu ozdobna koroną, Jakby dziewica do ślubu ubrana, Wesoło wieńcem niezwiędłym szumiała. Tu ówdzie biała..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 89
" To z nich Gieguze, śmiejąc się, szydziła; Psy cicho u nóg z spuszczonemi głowy Szły, znaku tylko pańskiego czekały, A pyski wznosząc ku kniei zwrócone, Nosem powietrze łapczywie chwytały. Wtem łom zaszumiał i cóś się przemknęło. Witol poskoczył, starzec go zatrzymał — —..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 90
" Pod wielkim łomem. W zimie łapy liże, A latem skryty na pastwę czatuje. Jeśli usłyszy nas, jeśli napadnie, Będziem się bronić; lecz straszno zaczepiać. Wiele on ludzi we wnętrznościach nosi, I wiele kości bieleje pod łomem, I strzał niemało próchnieje dokoła. Radbym go..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 91
" Prosto na niego. Stał Witol z oszczepem; I kiedy niedźwiedź ku niemu się zbliżył, W czaszkę go dwakroć z całych sił uderzył; Wierne psy z tyłu szarpać go poczęły; On się otrząsnął i na nie zawrócił; A łowiec młody już mu na kark skoczył, I w silne ręce za gardło..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 92
" Już puszczą pewnie biegną meszek (1) stada. Trzeba uciekać! Bierz psy i idź za mną. — Wsiali, a Witol wziął skórę skrwawioną, I jeszcze drżący wzruszeniem, odwagą, Szedł, patrząc tylko, zkąd znów dojrzy czego? Stary na coraz, gęstsze wiódł go puszcze; Czasem z rozmysłem..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 93
" I gwarząc, jak to myśliwcom się gwarzy, Z wiernemi psami jadłem się dzielili; A kości, Bogom podziemnym ofiarę, Szepcąc modlitwy, pod ziemię zagrzebli. Polem szli znowu. Lecz stary, na słońce Spojrzawszy, drogę ku domu zawrócił Inszemi lasy i dalszemi ścieżki. — Tu —..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 94
" Jeleń wysmukły; spojrzał, w górę skoczył; Lecz nim w las pierzchnął, uwięzia w nim strzała. Padł. Witol za nim. On porwał się znowu, I szedł, kulejąc. Drugą za nim strzałę Posłał myśliwiec, i drugą go trafił. A jeleń coraz szedł wolniej, rogami Gałęzie łamiąc. Witol..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 95
" Pozostał z psami, i głos go nie doszedł. A jeleń skoczył wgląb kniei i zniknął. Zmęczony łowiec upadł odpoczywać, Nie śmiał już krzyczeć i począł rozmyślać, Słońce się coraz na zachód skłaniało; Ledwie czerwony promień przez gęstwinę Jeszcze się tylko obłędny..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 96
" Śmiech jakiś dziki usłyszał, szyderski. Myślał, że jaki ptak się ozwał z sosny? Gieguze może próżniaczka wesoła? Lecz znowu cicho i pusto dokoła, I czuje w duszy: — Nie taki głos ptaka! — A puszcza milczy, tylko drzewa szumią. Gdy po nich Witol jeszcze raz pogląda, Ujrzał..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 97
" Na każdem drzewie, na każdej gałęzi Świecą się, oczy, drżą ostre pazury, I rogi krzywe po liściach szeleszczą. Pełno ich było, w którą spojrzał stronę. Walczyć z wszystkiemi? — pomyśleć nie można. Pobladł młodzieniec, lecz serca nie stracił; Stanął i czekał. A oni..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 98
" A na ramionach uczuł nieszczęśliwy, Jak mu się dwoje ostrych szpon wciskało. Spojrzał — nad głową dwoje ócz ognistych, Jak dwa pioruny ze chmury, wisiało. Chciał strząsnąć, porwać, nie dostał rękami. Już Johds go dusił, do gardła dostawał, Gdy zebrał siły, lecz nie na..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 99
" Ktoś ty? o Dejwa! Czyliś ty Lazdona? Czyli tych dębów Ragana gościnna? Czyli Miedziojna myśliwych Bogini? Czyli Austheja pszczół tych opiekunka? — — Jam matka twoja — zawołała Milda. — Leciałam górą, kiedy jęk twój, synu, Boleśnie w serce tęskne mnie uderzył. Jam..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 100
" Ani się zraża Wilola zdumieniem, Ni zimną jego dla siebie bojaźnią. Woła nareście: — Nie czujeszże, synu, Nie czujesz matki? Czyż serce nie bije I krew ci żywiej po żyłach nie płynie? Czyliż nic tobie nie mówi przeczucie?— Chłopiec milczący bal się i nie wierzył. — O..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 101
" — Matko! a za coż ta zemsta Perkuna? — Bo ojcem twoim był nie Bóg, lecz człowiek.— — Gdzież jest mój ojciec? — — Dawno już zabity. Gdyś ty się rodził, on, bojąc się zemsty, Dumny, sam sobie zadał śmierć okrutną! — — A gdzież jest jego mogiła? o matko! — — W..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 102
" Lecz nie płacz po nich, za życiem dziecięcem; Zapomnij! Inne gotuje ci życie, Piękne, jak Saule (1), gdy świeci w południe, Wielkie, jak niebo nad morzem rozpięte, Głośne, jak grzmoty starego Perkuna. Syn Mildy miałby płakać lat spędzonych W pogardzie, w nędzy?! żegnać..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 103
" Długo oboje lecieli w milczeniu. Pod niemi słońce zapadło czerwone I Wakarinne (1) weszła na niebiosa; Pod niemi słychać było tysiąc głosów W jeden głos zlanych, zmięszanych z wiatrami. Kiedy się czasem ku ziemi zbliżyli, Światła migały i szumiały rzeki; Lasy, czarnemi..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 104
" Nad wielką, cichą, zieloną doliną. Tu się dąb wznosił stary, rozłożysty, Sam jeden, jakby strażnik tego miejsca; Mur szcściościenny wkoło go otaczał, Jak orszak, który xiążąt w bitwie strzeże. W jednej z ścian były wrota do świątyni. Tam połyskały straszne Bogów twarze:..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 105
" I Sigonotów ubogie chrominy, I wędrowników pobożnych szałasy. Wszystko tam spało, tylko u ołtarza Dwóch Wejdalotów ogień podsycało; Drzewem, bursztynem, żywicą karmiony, Błyskał i żółtym wznosił się płomieniem; Niekiedy ostry, jak strzała myśliwca, To zwity w kłęby, jak..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 106
" On godzi swary, wojnę wypowiada, On wróży szczęście, nieszczęście przepowie, Bo on wie wszystko i u Bogów może. Do niego ciebie na naukę wiodę, Żeby ci odkrył wszystkie tajnie życia, I dał ci poznać Dungus, Bogów ziemię, Ten Dungus, który po nad głową twoją Piorunem grozi..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 107
" Starzec był siwy, z pochyloną głową; Włos na niej rzadki bielił się srebrzysty; Z pod wpadłych twarzy oczy mu świeciły Ostatkiem ognia, resztkami żywota; Usta, jak gdyby odwykłe od mowy, W brodzie ukryte, ściśnięte, milczały. Białą miał szatę, i lniany pas biały..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 108
" — Oto jest — rzecze — syn twojego brata. Wiesz, jakie losy Perkun mu gotuje. Chceszli go przyjąć, wyuczyć tajemnic, I wlać mu mądrość, którą sam posiadasz, Do przyszłej walki uzbroić go w siły? — — Straszny — rzekł starzec — straszny gniew Perkuna! Zemście się jego..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 109
" Słuchał jej Krewe w posępnem milczeniu. — O wielka Dejwa! niechaj się tak stanie — Rzekł wreście — taka na mnie losów wola. Ja go przyjmuje. Będzie moim synem. Jeśli na starość przyjdą z nim nieszczęścia, Jeśli mi skończyć ciężko przeznaczono, Wolą się moją wyroki nie..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 110
" O wieku młody! tyś wiosnączłowieka! Na tobie ziarno przyszłości on sieje! Twoim on ogniem resztę wieku żyje! Biada, kto młody na świat patrzy siaro, Zimnemi piersi, obojętnem okiem, I nic nic znając, nic poznać nie żąda, Nic nie uczuwszy, nic uczuć nie pragnie! Lecz błogo,..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 111
" Co chwila nowe objawią się kraje, I coraz świeże wabią go obrazy; Świat rąk tysiącem serce mu oplata, Tysiącem myśli głowę mu uwieńcza, Tysiącem żądzy duszę mu kołysze. O! wówczas młodość jest słodką godziną! Człowiek się uczy, pragnie i spodziewa. A czegoż więcej do..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 112
" Gdy tysiąc cudów odgadnąć zapragnął, Chciwy na starca nauki się rzucił; A on, jak gdyby niepotrzebne skarby, Długiemi laty mądrość przyzbieraną, Której nikt nie chciał, nikt mu nie zazdrości, W gorącą duszę Witola wylewał, Jak drogi napój w kosztowne naczynie. Słodko mu..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 113
" Noc im przebiegła, jak strzała do celu; Noc, jaką człowiek kiedy raz przeczuwa, Będzie ją potem do śmierci wspominał. — Ten świat tak wdzięczny — mówił do Witola Krewe-Krewejto, siwą gładząc brodę — Ten świat już tak jest odwieczny, tak stary! Tysiąc tysiąców lat po..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 114
" Trupy się braci walały po drogach. 0 garstkę zboża, o dzikie owoce, Rodzeni bracia bili się, jak źwierzę. Naówczas starszy kapłan lud swój zwołał, I płacząc, mówił, żeby szli na zachód; Że tam jest ziemia pusta i dostatnia, Która ich wszystkich przyjmie i wyżywi. Ale nikt..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 115
" Myśmy skarlałe wielkoludów szczątki, Myśmy potomki ojców, których kości W dziecinnych naszych nie udźwigniem ręku. Bogi skarały, i ogromne ludy Zeszły na karły bezsilne, trwożliwe, Z duszą tak małą, jak drobne ich ciała. Spójrz w te mogiły. Gdy je wiatr rozwieje, W nich..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 116
" Gdzież jest ta zgoda, którą ja posiałem? Gdzież są te cnoty, które w dusze wlałem? Rzekł, ręką wrota otchłani odrzucił, Gdzie duchy, siedząc, rozkazów czekały; Dwa z nich wywołał, kazał im na ziemię. Wanda i Wieja (1) poszły; w ręce wzięły, Zaczęły światem kołysać i..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 117
" I znowu wrota na otchłań zarzucił. Morza do brzegów, rzeki do łożyska, Wszystko, jak dawniej, na miejsce wróciło, I ziemia znowu zielenieć zaczęła, A trawa kości skaranych pokrywać, Dwojgu tym ludziom na znak pojednania Pramżu na niebie zawiesił Linxminę (1), Laskę pokoju,..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 118
" Było to dobrze przed ojców podróżą. Jeszcześmy wszyscy we wschodniej krainie, Na swojej ziemi długi czas mieszkali; Jeszcze naówczas nie skarlały ludy, I rosły wyżej głową po nad lasy, A morze było w kolano olbrzymom. Cięższe już było po potopie życie. Człowiek za grzechy..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 119
" Co temi ludy po puszczach rządzili Ale, jak one, nędzni także byli. Nijoła piękną wyrosła dziewczyną; Ale się matka nie cieszyła długo — Ujrzał ją Poklus wielki Bóg podziemny, Straszną miłością w sercu się zapalił, I przysiągł, że ją mieć będzie za żonę. Czatował..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 120
" Patrzą i swojej królewnej czekają, Czyli się znowu nie pokaże z wody. Krumine wyszła córki swojej szukać. Przeszła świat piaski, nigdzie jej nie było. Płacząc, się nazad do Litwy wróciła. Ale z podróży przyniosła do kraju Drogie nasiona zbóż, uprawę roli. Wówczas się..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 121
" Gwałcić niewiasty, mężów pętać w łyka, Bo kraj nasz posiąść zwyciężony chcieli. Przestrach po Litwie poleciał jak strzała. Jedni w las biegli, drudzy w progu domu Płakali, myśląc, co się z niemi stanie. Wtem poseł Krewy z laską kraj przeleciał. Krewe się wszystkim..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 122
" Którego wyrok na włos się nie zmieni, Jest Okkapirmas, Bóg nad wszystkie Bogi. Syn jego Pramżu. panuje nad ziemią, Strzeżąc spełnienia ojcowskich przeznaczeń; Czyta, co ojciec wyrył na kamieniu, I wie, co będzie; lecz co jest, nie zmieni. Perkun nad ludźmi panuje przestrachem; On..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 123
" — Kiedy rok nowÄ… wiosnÄ… siÄ™ zaczyna, Karwilis (1) Å‚Ä…kóm Å›wieżą odzież daje, Twej matki Mildy obchodzimy Å›wiÄ™to. Wielkie to Bóstwo, co wÄ™zÅ‚em braterskim Å?Ä…czy nas wszystkich i uÅ›ciskiem spaja; Co przypomina, że dziewięć pokoleÅ„ Z jednej siÄ™ pary w jednym dniu zrodziÅ‚o;..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 124
" W pierwszy dzień wiosny, kiedy słońce wstaje, Litewskich Kiemów (1) dziewczęta się budzą, Biegąc u wschodu powitać Pergrubie W wozie. Lelusa (2) przez nieba jadącą. Zda się naówczas, że wszystko odżywa: Bo to dzień wielki, dzień to tajemniczy. Wszystko stworzenie jemu się..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 125
" Żeby im rękę podał i uzdrowił; Lub Puschajtisa podziemnego Boga, Żeby się do swej starszej braci wstawił. O ciemni ludzie! zamiast się poprawić I zemstę Bogów od siebie odwrócić, Oni Bóstw nowych w Dungusie szukają, Niezasłużonej prosząc u nich łaski. Nim Pilwit nowe zeszle..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 126
" — Goniglu Bożku! paś moje stado, Paś, mi buhajka i krowę; Nie puść złodzieja wilka, o Lado, W łąki nasze i dąbrowę. Owce pasiemy po błoni, Ciebie, wilku , nie lękamy — Bóg z złotym włosem na skroni Nasze stado pasie z nami.— Latem przychodzi wielkie święto Rosy. Jest to..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 127
" I zemstą Bogów wyrytą na czole. Tej nocy ludzie mogli, gdyby chcieli, Dostać od Bogów mądrości i siły; Lecz oni wolą przy ogniach ucztować. I tak jest dobrze — takie przeznaczenie. Gdy pierwsza kosa dotknie zbóż dojrzałych, Obchodzą po wsiach wesołe zażynki Ofiarą wielkiej..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 128
" Jest potem święto na ojców pamiątkę. Dzień to Wellony. Jej krewni wzywają, Ażeby braci, ojców, matek, żony Duchom na ziemię zstąpić dozwoliła, I znowu zasiąść za stołem ze swemi. Święto Chauturej jest świętem pamiątek. Wszyscy się ciągną na ojców mogiły, Umarłym..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 129
" Pora to szału, rozpusty, pijaństwa. Ode wsi do wsi srokatym zaprzęgiem Wiozą bałwana, wykrzykując pieśni, Cichych przechodniów ciągnąc do biesiady, Którą kapłani Potinikaj święcą. Zdała za tłumem starce i staruchy Wloką się, pieśniom wiórując pijanym, Skacząc i..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 130
" Bitny on w polu, pracowity w domu, Ale na jutro i siebie niepomny; Czci dzień dzisiejszy, jak ojców wspomnienie, A burza, która nad głowy się zbiera, Dopiero straszna, kiedy weń uderzy. Nigdy jej Litwin przewidzieć nie żąda, Nigdy się od niej uchronić nie stara. Gdy pełne chaty,..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 131
" Co jaśniejszemi promieniami świecą. Mniejsze, ich wnuki, niedorosła dziatwa. Synowie słońca zaludnili niemi, Wprzód puste jeszcze, te nieba szerokie.. Niedługo xiężyc został żonie wierny, Jak pierwszej wiosny, pierwszego dnia ziemi; Wkrótce on córkę jutrzenkę pokochał, Unikał..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 132
" Każda z gwiazd mniejszych jest Gulbi (1) człowieka. Z wierzchu żywota nici przywiązana Świeci, dopóki on żyje na ziemi; Odcięta ręką Nukirptoj, upada. Ilekroć, synu, tę gwiazdę postrzeżesz, Co się gasnąca ku ziemi przybliża, Człek to umiera, a duch jego wzlata W paszczę..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 133
" To jest Juksztandis, to Tikutis świetny; Ta wielka gwiazda jest gwiazdą Perkuna, Jak on odwieczna, jak on nieśmiertelna. Inne są także, które Bogom naszym Na jasnych czołach stupromienne świecą; Mniejsze zwieszone po nad ludzi głową. Ile ich w górze widzisz tam. błyszczących, Tyle..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 134
" Nowego żądał i o więcej prosił. Tak mu spłynęły dwa lata w Romnowe; Zmieniły myśli, rozszerzyły serce. Widział już świat ten, w który miał się rzucić, Przeczuciem młodych, a nauką starca. Śmielszy do boju, kiedy przyszłość marzył, Nie tak ją straszną i czarną już..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 135
" Płakał nad Litwą; to znowu bezsilny Często wśród ofiar usnął i spoczywał, Jakby już duszą w wschodni kraj ulatal. Gdy się rok skończył, w Oczyszczenia święto, Po raz ostatni zawołał Witola. — Synu! — rzekł — czas już, bym życia dokonał, Tak, jak przede mną wszyscy..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 136
" — O to — rzekł starzec — miecz którym ty duchy I nieprzyjaciół pokonasz najsroższych. Miecz to wielkiego na Litwie rycerza. Nigdy on ręki nie zawiódł walecznej. Nie tylko ziemskich przemoże on wrogów, "

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 137
" Lecz duchów nawet odpędzi od ciebie. Weź go. To druga jest po mnie puścizna. Gdy się stos święty zawali pode mną, Idź z nim w tę stronę, w którą cię powiedzie Pierwszy liść wiatrem przed tobą pędzony. On przeznaczenia pokaże ci drogę.— To rzekł, i zwołał starzec..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 138
" Zrywał się Litwin, i z oszczepem w ręku, Z ofiarą w sakwach, biegł oglądać Krewy, Ostatnią chwilę i obrzęd ostatni. Nareście nadszedł dzień ów uroczysty. Po nad rzekami tłum ludu dolinę Gwarny, ciekawy, zmięszany zalegał. Za świętym dębem z najdroższego drzewa Stos..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 139
" Powstało słońce wielki dzień oświcie Krewe-Krewejty ofiary i śmierci. Już Wejdaloci krzątali się wkoło; A lud u stosu cisnął się ciekawy. Nareście drzwi się świątyni rozwarły, Starzec niesiony na ręku kapłanów Wyszedł do ludu — lud upadł na twarze, I panowało..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 140
" I wszyscy zeszli; on został sam jeden. Znów cisza — czeka lud słowa w milczeniu. Starzec ostatni raz z piersi wydobył Głos, co za chwilę na wieki miał zgasnąć. — Ludu mój! — rzecze — klęski na was spadły! Wróg niszczy Litwę i krańców zabiera! Codzień mniej ludzi z..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 141
" Oto ja za was na święty stos idę. Może śmierć moja gniew Bogów ukoi, Może krew moja zemstę zaspokoi. Idę i spłonę za was, ludu Litwy! Lecz bądźcie godni przebaczenia Bogów. Długo ich zemsta nad ludem się zwleka, I długo Perkun z piorunami czeka; A kiedy pierwszy wyrzuci z swej..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 142
" Nie, jak dziś dla was, szkodliwemi były. Teraz Pilwite twarz od was odwraca, Auszlawis chorób nasyła tysiące, Których ni popiół ze Znicza ołtarzów, Ani kapłanów nie leczy zaklęcie. O dzieci moje! czas się upamiętać! Niechaj podróżni swobodni wędrują; Niech nikt gościowi nie..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 143
" Usiadł; a ogień wziąwszy poświęcony, Sam stos, ostatnią ofiarę, podpalił. "

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 144
" Wyschłe się drzewo zajęło, i w chwili Gęsty dym starca osłonił dokoła. Niekiedy tylko wiater go rozpędzał; I wówczas widać było na wierzchołku, Jak siedział niemy bez krzyku, bez jęku, I zdał się wolno w płomieniach usypiać. Trąby i rogi, śpiewy i piszczałki, Razem z..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 145
" Szedł smutny Witol ze spuszczoną głową; A miecz Krewejty zwieszony u pasa Wlókł się po trawie, brzęczał po kamykach. Za nim z Romnowe pomieszane głosy, Jakby wspomnienia przeszłości, goniły. Szedł ku południu, bo łam liść przewodnik Leciał, wiatrami po drodze niesiony...."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 146
" Wrota mogiły, na resztę rodziny, Na dzieci ojców i na mężów żony, Zielonem darniem kryjąc się, czekały. Tu usiadł Witol spocząć i podumać. Gaj, szumiąc cicho, do snu go wyzywał; I strumień święty, nad którego brzegiem Choroby starte na szmatach wisiały, Szemrał, w..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 147
" Stawał, szedł znowu; a gdy się z nim zrównał, Odetchnął chwilę i tak go powitał: — W imię Bentisa, w imię Kielo-Dewas, Bądź pozdrowiony, wędrowniku młody! Wszak pewnie idziesz od strony Romnowe? — — Z Romnowe, ojcze! — I ja się tara ciągnę, Ale zapoźno: bo..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 148
" — Zkąd? Wszak mówiłeś, bym ci spójrzał w oczy; A ja z twych oczu więcej cóś poznałem, Niż może chciałeś, żebym się dowiedział. — — Nie mam tajemnic, z niczem się nie kryję. — — Z niczem? Żartujesz ze starca, młodzieńcze! Wielem ja ludzi widział już na świecie,..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 149
" Mizerną strawę, i, szepcąc modlitwy, Rzucił ofiarę, nim zaczął pożywać. Witol w milczeniu spoglądał na niego. — Idziesz daleko — rzekł mu wróżbit stary — A z czemżeś, bracie, wybrał się na drogę? Czy masz ty zapas? czy ufasz w gościnę? — — W imię Nemejas i Peskia..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 150
" I chciał odchodzić. Lecz i starzec powstał; Ale nie starcem; wzniósł się na mogile, Urosł w wielkiego za chwilę olbrzyma, I głową dosiągł najwyższego dębu, A ręce długie, juk dębu konary, Ku młodzieńcowi wyciągnął skwapliwie. On za miecz porwał, i o drzewo sparty Czekał..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 151
" Chcąc go wywrócić. On w stronę się umknął, Naówczas Grajtas, zmieniwszy się w ptaka, Trzepnął skrzydłami, podnosząc wysoko, Wzbił się do góry, w powietrzu zawiesił, I nagle z świstem, jak kamień, upadał, Dziob roztworzywszy, nasrożywszy szpony; Lecz Witol ostrze cudownego..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 152
" Ze Å›miaÅ‚em sercem szedÅ‚ Witol przed siebie, Å?amaÅ‚ gaÅ‚Ä™zie grodzÄ…ce mu drogÄ™ I wÄ…zkie kÅ‚adki jednym mijaÅ‚ skokiem. Noc coraz bliżej, a nie widać chaty, Ni dróg do sioÅ‚a, ani życia znaku, Nie spotkaÅ‚ bydÅ‚a idÄ…cego z paszy, Ani wieÅ›niaka z wozem smolnych drewek. ZewszÄ…d go..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 153
" Niekiedy tylko zdala zaświeciło; Lecz w lewo, w prawo zdawało się błąkać, I podróżnego naumyślnie zwodzić. Stanął, i wspomniał Grajtasa wybiegi, A potem nazad ku drodze się zwrócił. Natrafił ścieżkę, i światła nie patrząc, Z dobytym mieczem szedł dalej drożyną...."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 154
" I błota trawą wysoką zarosłe, I puste pola okryte wrzosami. Długo tak błądził. Aż się las otworzył. Małemi krzaki i trawą usłane "

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 155
" Szerokie pole przed nim się ciągnęło. Na polu w dali widać było wioskę, W której już ranne łuczywa świeciły, I dym z Wietów (1) ku niebu się zwijał. Lżej mu się stało: bo już odpoczynku Po nocnym trudzie i chleba zapragnął. Spieszył do sioła. U brzegu strumienia Leżały..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 156
" I w imie Peskia o gościnę prosił. Przyszedł gospodarz i rygiel odsunął, Ku podróżnemu wyciągając rękę. — Bracie! — zawołał, patrząc przelękniony — Cóż cię to nocą przez te puszcze gnało? Jakiemże szczęściem przebyłeś je cało? Czyli cię duchy w drodze nie..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 157
" Ledwie podróżny przestąpił próg chaty I przed Robolem wiszącym się schylił, Wyszła kobieta, i zagrzała wodę, Ażeby nogi obmyć mu znużone; Parobcy z siana wysłali mu łoże; A młoda dziewka już się u ogniska, Śpiewając, koło jadła zakrzątnęła. Gospodarz słuchał..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 158
" Ale gdzie była, i o niej nie wiedział; I tam go może zasadzki czekały. Myślał; i myśląc, na wspomnienie boju, ' Czuł, jakby go cóś do ziemi wiązało; Czuł roskosz jakąś w swojem przeznaczeniu, W walce z duchami, w nieskończonej walce, Co go nad prostych wynosiła ludzi, Z..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 159
" Kilku Żaltisów i stara Raupuże (1). On z niemi gadał, za nadrą je chował; Karmiąc i pieszcząc, Bogów w nich szanował. Kapłan był stary. Stąpając po grzbiecie, Lata go zgniotły i w pół przełamały, I na policzkach, w zmarszczkach napisały Wszystko, co doznał, przebył i..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 160
" Nie czuł się jeszcze podróżą znużony. A starzec smolne zażegał łuczywa; Ze skargi w skargę przechodząc i żale, Jął swego życia powiadać przygody. "

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 161
" Dawno już, temu lat nie wiem jak wiele, Urodziłem się na Litewskiem siele, Z ojca i matki ubogich wieśniaków, Do roli, znoju, pracy przeznaczony. Ale Auszlawis, co mnie wybrał z tłumu, Inną mi dole na przyszłość gotował: Bo kiedym ojca trzodę gnał w pastwiska, Kiedy do żniwa..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 162
" Kiedym lat doszedł, na poblizkiej wiosce Ojciec dorodną opatrzył mi żonę, I zapowiedział, że mi ją przeznaczył. Posłali do niej Pirszle i Pirszlisa (1) Nie była ona, tak, jak my, uboga, A jednak swatów przyjęto od ojca, I dano słowo, i piwem zapito. Mnie nic jednakże do niej nie..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 163
" Ognie wojenne po górach zapalił, Gdy w wszystkich wioskach zapłonęły stosy I młodzież nasza z oszczepy wybiegła, I jam iść musiał ze swojego sioła. Wszystkich nas razem w bratni kraj wysłano Burzyć i palić, nim się wróg pozbiera. I myśmy z łupem i jeńcy wrócili, Nim oni..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 164
" Nie pÅ‚acz, nie pÅ‚acz pokryjomu, Å?zom swym nie daj biedz. JakeÅ› strzegÅ‚a ognia w domu, BÄ™dziesz u nas strzedz. Ale, Å›piewajÄ…c, na twarz jej patrzaÅ‚em. Å?ez tam nie byÅ‚o! Zaraz źle wróżyÅ‚em. Która nie pÅ‚acze po rodziców domu, I po mężowskiej nie zapÅ‚acze Å›mierci. BiegÅ‚em..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 165
" Tak Mergu Wakars (1) przeszedł niewesoło: Bo przyjaciele biegali za bratem, Chcieli go wybić za złą wróżbę skoku; A stary Swalgon (2) kiwał smutnie głową; I, chociaż milczał, dość mówił wejrzeniem; Odmową wróżby już dla nas źle wróżył. Szły potem dziewki z Baniutą do..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 166
" Staruchy cicho po kątach szeptały; A jam sam jeden za stołem pozostał. Widziałem, jak się młodzież ze mnie śmiała, . Jak wszyscy na mnie ukosem patrzali, Jak ojciec, chodząc, załamawszy ręce, Próżno do Bogów modlił, się domowych, A matka w kącie przy ogniu płakała. — I..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 167
" Wiele tam cierpiał w pierwszych lat posłudze! Bogowie moi przez ręce kapłanów Ciężkich prób po mnie z początku żądali. Nie było nawet na modlitwę czasu — Wodę mi nosić, drwa rąbać kazano, Ognia pilnować, kiedy wszyscy spali, Lub Wejdalotóm sporządzać jedzenie. Trudno tam..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 168
" Szedłem bez myśli; a ludzie przede mną Nizko się, prosząc o zdrowie, kłaniali. Nie jeden podał ubogą ofiarę, Nie jeden prosił o popiół z ołtarzy, Nikt mnie nie poznał, jam wszystkich zapomniał. Tak wolnym krokiem przyszedłem przed chatę; Alem ją znalazł pustą, drzwi..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 169
" Bo i on także sam jeden był w świecie; Ale inaczej czuł sieroctwo swoje, Które na piersi srodze mu ciężyło. Znużony kapłan usnął, pieszcząc węża; A Witol, widząc wschodzącą jutrzenkę, Nadziawszy Wiżos, wziął miecz i szedł dalej. "

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 170
" Trzeci dzień drogi, jak pierwsze, upłynął; Lecz kraj weselszy roztoczył się wkoło, I lud weselszy śpiewał pieśni żniwa; Po drodze uczty dożynek spotykał; Wszędzie go sioła w gościnę wzywały; Chętnie z nim każdy rozłamał się chlebem I u ogniska pierwsze miejsce dawał. Lecz..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 171
" Jak najwierniejszy druh mu dopomagał, I drogę trzebił, i wrogów odganiał. Znowu się miało do zmroku, gdy Witol Szukał oczyma na nocleg gospody. Ale dokoła nigdzie jej nie było. Wśród lasu tylko wydarte nowiny Świeciły, kopy żółtemi nasiane, Których nikt nie strzegł od..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 172
" Na nim straż zbrojna w oszczepy okute, Z łukiem na plecach i procą u. pasa, Milcząca stała i wejścia broniła. Tę niegościnną górę z podziwieniem Zmierzył podróżny; polem na most śmiało Wszedł i jednego ze straży zapytał: — Czyj to dwór? bracie! Czy pan wasz gościnnie..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 173
" Pędzi ich potem w dalekie wyprawy. Kto tu raz obcy przez ten most przechodzi, Nazad się chyba z dybami powróci, Płacząc nad stratą najdroższej swobody, Próżno w rodzinną poglądając stronę. Chcesz gościnności? — dodał żołnierz cicho — W imie Nemejas daję radę tobie:..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 174
" Dało znać, że już Kunigas przybywał, I na sokoły wzlatujące wołał, Aby na pięści sokolnika siadły. Witol stał jeszcze. Napróżno go straże Pchały od mostu. Zszedł tylko na drogę I siadł na świętym podróżnych kamieniu. Wtem z lasu kilka puściło się koni. Jeden na..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 175
" Sokolnik, wabiąc świstaniem sokoły; Psiarz, co ogary ciągnął na łańcuchu, I kilku lóźnych, wlokących się z tyłu. Już się zbliżali. Wtem Raudon, ujrzawszy, Że ktoś na drodze przeciw zamku siedział, Przypuścił konia i zbliżył się nagle. — Ktoś ty? — zapytał..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 176
" Zakrzyknął Raudon, zbliżając się jeszcze. — Wolny! bez pana! nie służy nikomu! — A wzrok wlepiając w młodzieńca, pomruknął: — Szpieg może jaki od moich sąsiadów?! — Witol, nie wstając z kamienia, go słuchał, I, jakby nie chcąc, zwolna odpowiadał. — Kędyż na..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 177
" I woleć będzie kamienne posłanie Nad miękkie łoże na zamku gościnnym, I zimny nocleg nad moje ognisko, A rosę nieba nad róg z piwem białem? — — Jeśli Kunigas — rzekł Witol spokojnie — Do swego zamku podróżnego zwabi, Żeby go okuć w dyby, w loch posadzić, Albo go gwałtem..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 178
" Pokrwawił śmielszych, zdruzgotał oszczepy, I wszystkich strachem odepchnął od siebie; Sam się znów oparł na świętym kamieniu, I, poglądając w Raudona oblicze, — Taka to — rzecze — jest Litwy gościnność! Tak to, Kunigas, wolnych łapiesz ludzi! Tysiąc ich może spętałeś..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 179
" Silny, jak niedźwiedź, Kunigas go chwycił, Rękami nawpół przejął i ucisnął; Ale w tej chwili uczuł miecz na gardle, I chrapiąc — Przebacz! — ze strachem zawołał. — Precz! słudzy! zdala odstąpcie ode mnie! — Rzekł Witol. — Jeśli dotknie z was mnie który, Ja go..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 180
" — Przysiąż mi — rzecze — na ojca i matkę, I na Perkuna, i na głowę twoję, Że więcej słabych nie skrzywdzisz podróżnych, Że tych, coś okuł, rozpuścisz dziś jeszcze; Przysiąż; lub chwila, a duch twój Pokole Poniesie szarpać w podziemnym Pragarze. — Z przestrachem..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 181
" I oba znowu darli się, rzucali, Razem po ziemi, szarpiąc się, tarzali; A Witol miecza nie upuszczał z dłoni, I drugą ręką za barki chwyciwszy, Suknię mu przedarł i ciało wydzierał. Zębami twarz mu rozognioną krwawił, Nogami trzymał i deptał pod sobą. Naówczas łucznik..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 182
" Puszczaj! a powiedz, czego chcesz ode mnie? Przysięgi?? — ja ci na wszystko przysięgnę. — A Witol, mieczem cisnąc, rzekł powoli: — Przysiężesz, żebyś połamał przysięgi! Nie chcę ja przysiąg; znam, co ci kosztują; Chcę śmierci twojej i kary za zbrodnię.— — Któż..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 183
" Przysiąż mi jeszcze bezpieczna gościnę. — — O, na me gardło przysięgam! lecz puszczaj! — Skrwawiony powstał, wyrwał z oka strzałę, Wlókł się do zamku; a za nim zwyciężca Szedł zwolna, milcząc; zwalane odzienie Otrząsał z pyłu i ze krwi ocierał. Wszystek dwór..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 184
" Wkoło ogniska ławy i kamienie, I sloły były z cisowego drzewa; Po nad nim otwór, przez który dym czarny Wijąc się, w kłęby ku górze unosił. Raudon, chcąc ukryć wstyd i boleść swoję, Uciekł daleko do izby nałożnic. Słudzy przynieśli miód w złoconym rogu, I ciepłą..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 185
" Tak, choć wieczerza zastawiona suto, Choć nie brak było ni piwa, ni miodu, Przymusu tylko jej nie dostawało. Wszystko bez niego złem się wydawało. Lecz noc nadbiegła, czas już spocząć było. Smerda Witola do izby gościnnej, Na drugi koniec domu poprowadził. Tam go już ze skór..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 186
" — Czyli tam słudzy drzwi strzegli, czy może Raudon już jaką zasadzkę gotował — Myślał, bo jego przysiędze nie wierzył. Lecz cichość znowu, i szepty ustały, A wkrótce drugi raz Gajdis (1) zaśpiewał. Naówczas jakby kto ku drzwiom się zbliżał, Miękkiemi Wiżos po podłodze..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 187
" A ogień, nagle wznosząc płomień jasny, Drgające cielsko na ziemi oświecił, I miecz skrwawiony, i krew rozbryzganą. Naówczas Smerda i słudzy xiążęcia Do stóp Witola czołem się rzucili. — Przebacz! — wołali. — Tyś pewnie jest Bogiem. Przebacz nam! Myśmy rozkazów..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 188
" — On krzywo przysiągł! Bogi go skarały! — Wołają wszyscy. — Będziemy znów wolni, Pójdziem do swoich, pójdziem do rodziny. — A Kunigasa podli ulubieńce, Co wolę jego nad ludem spełniali, Okuci przez nich, związani, wybledli, Wyroku śmierci zwyciężcy czekali. Lecz i..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 189
" Nie chcÄ™ ich karać. UkarzÄ… ich Bogi. Å?zy wezmÄ… za Å‚zy, krew za krew przelanÄ…. Nim ztÄ…d ujdziecie, w cztery zamku rogi Podłóżcie ogieÅ„, dzielcie siÄ™ skarbami. Mnie tylko topór, Å‚uk, i róg, i konia, BiaÅ‚e sokoÅ‚y, psy jego zostawić. ResztÄ™ wam dajÄ™. Niech z tej wilczej nory..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 190
" I rzadko, chyba na wojnÄ™, dosiadaÅ‚. Zrebice byÅ‚ wielki, czarny, biaÅ‚ogrzywy; Å?eb na wyniosÅ‚ym karku dumnie nosiÅ‚; A z niego dwojgiem zapalonych oczu, Jak król, wzgardliwie po Å›wiatu spoglÄ…daÅ‚; U kopyt zÅ‚ote brzÄ™czaÅ‚y podkowy; Na grzbiecie skóra nieznanego źwierza, PoÅ‚yskujÄ…ca..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 191
" Zżymał się, spinał i o ziemię zrzucał. Mówili ludzie, że w nim duch zaklęty Mieszka, i przezeń nawet się odzywa. Często Kunigas w nocy szedł do stajni; Ludzie słyszeli, jak z koniem rozmawiał. — Wziął Witol uzdę, za grzywę pochwycił. Jodź go powąchał i potrząsnął..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 192
" Wyjeżdżał z niemi, wpośród tłumu krzyków I błogosławieństw, klóremi mu drogę Usłali ludzie, wiodąc go oczami, Jak bóstwo jakie. Kiedy już ostatni Przez most przebiegli, runęły mośnice, I ściany zamku, dachy i dymniki; Gęsty dym w górę puścił się kłębami, Potem..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 193
" Leciał koń, leciał z nozdrzy rozdartemi, Spienionym pyskiem, rozpuszczoną grzywą; Pod kopytami jego tuman pyłu Wznosił się, kręcił i jeźdźca okrywał, Potem za koniem zostawał daleko, Gonił go chwilę i padał bezsilny. Wiatry, po bokach chyląc się, świszczały, I, dziwiąc..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 194
" Przez drogi, bez dróg, doliny i gaje Silną się piersią przedzierał, jak strzała. Zaledwie Witol ujrzał wieś przed sobą, Już jej nie było, już za nim znikała. Rzeki jak wstęgi migały srebrzyste; Gaje, jak wieńce z zieloności wite; Poła, jak żółte i czerwone plamy. Po nad nim..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 195
" Jak gdyby jeszcze żałowało ziemi Opuścić drogiej, jakby ją żegnało; I jeszcze długo patrzało pół-okiem, Tęskno, łagodnie; aż nareście tylko Koronę swoję zostawia na niebie, A samo wpadło do chłodnej kąpieli. Potem się odblask ognistego wozu Świecił czerwono na..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 196
" A koń, parskając, biegł dalej i dalej. Nic go zatrzymać nie mogło śród biegu, Zdawał się coraz nowych sił nabierać, Zdawał się coraz prędzej lecieć jeszcze. Nareście zwolnił błyskawicy biegu, I coraz stąpał powolniej, ostróżniej. Przebywał puszczę; wybiegł na dolinę,..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 197
" Mówił mu: — Panie! nie chce cię porzucić, Pójdę za tobą, nie odstąpię ciebie. Niepewny, drżący szedł Witol do grobu, Szukał drzwi jego z południowej strony, I znalazł kamień, który je przypierał, Dzikiemi chwasty pokryty i zielem. Xiężyc się właśnie podnosił z za..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 198
" I łowy miłe na chwilę porzucić, Powrócisz, ojcze! na wieczność powrócisz! Niechaj ja ujrzę twoje twarz promienną, Choćby tak krótko, jak blask błyskawicy, Jak strzałę gromu, co pada i znika. Matka raz do mnie z nieba się spuściła, A tyż ni razu mnie się nie ukażesz? Ja..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 199
" Stanęli. Witol padł na twarz przed ojcem. — Ojcze! — rzeki, wznosząc spłakane oblicze — Dozwól się dosyć napatrzyć twej twarzy. Niech się jej obraz na duszy wyryje, Abym go nosił życie moje całe, Ażebym, jeśli na Dungus przylecę, Jeśli do wschodniej powrócę krainy,..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 200
" Do boju życia błogosławię tobie. — Rzekł ojciec, Potem znowu orszak duchów Z mogiły ruszył, popłynął ku niebu; Bielał przez chwilę; na tle nocy czarnej Świecił, jak gwiazda, i malał, i zniknął. Pozostał Witol, uderzył się w rękę, I krew swą lejąc na ojca mogile,..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 201
" Próżno do niego dzikie stada rżały — On nawet ku nim oczu nie obrócił, Na chwile nawet pana nie porzucił. Tak długo w głębią puszczy się ciągnęli. A Witol kraj ten jakby przez sen widział, Zdał się poznawać, zdał się przypominać. I zdało mu się, jak gdyby zamłodu..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 202
" I, jakby wczora odszedł ztąd dopiero, Nic się tu jeszcze nie zmieniło wkoło — Cicho, jak było, i pusto, jak było. Ranek, więc matka musi być w oborze, 1 Ojciec na łowach, z bydłem poszły dzieci, Parobcy w lesie, w polu, na nowinach. Psia buda stoi otworem i pusta. Też same nawet..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 203
" I na jej ręku piosenką dziecinną, Straszony cieniem Pokola, usypiał. Wtem na podwórku psy się odezwały I któś zagadał. Rozpoznał po głosie Witol starego i łowcze ogary. Wybiegła Małda gościa mu zwiastować; Ale po Jodziu wiedział już gospodarz, Że jakiś obcy w chacie..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 204
" U Markopola dostatki wyprosi. Z łowów wracacie? — zapylał po chwili. — Z łowów — rzekł starzec — idę, miły gościu! — A mówiąc, pilnie w twarz mu się wpatrywał; I, jakby sobie głos len przypominał, Jakby pod męzką chciał odgadnąć twarzą Rysy dziecięcia, patrzał z..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 205
" Znalazłbym może, lub kości pogrzebał; A wszystkiem lasy przetrząsnął dokoła, I niema miejsca, gdziebym go nie szukał.— — Któż to był? zkądże wzięty był sierota? — Znów Witol starca zapylał ciekawy. — Jeszcze go dzieckiem przynieśli z daleka, Z dworu Kruminy; kobieta..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 206
" Ach! byłby teraz w domu mi pomocą. Siłę niedźwiedzia, a rozum miał węża, Odwagę wilków szalonych i rysia. Miody, a już mu w piersi boje wrzały, I nie mógł z braćmi trzody gnać na pole, Rwał się do łuku, oszczepem się bawił, O łowach marzył i tęsknił za niemi. Ja teraz..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 207
" Zaledwie w inną dał się zwrócić stronę. Poszedł i zginął! O! żal mi sieroty, — — Nie żałuj, ojcze! — rzekł Witol do niego, I wstał z za stołu, szedł, uściskał starca. — Jam to jest Wilol, ja to ów sierota. — — Ty!! — zawołali z wykrzykiem oboje. — Ty? Panie!..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 208
" Ze łzami w oczach, z uśmiechem radości. A stary patrzał, Witola oglądał, Dziwił wzrostowi, mieczowi, ubraniu, 0 wszystko pytał, wszystkiego ciekawy, I stokroć jedno powtarzać mu kazał. Zaraz się dzieci starca dowiedziały. — Witol powrócił! — Biegają pastuszki, Wołają,..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 209
" A w chacie radość, a w chacie wesele. Nie śmieli pytać: — Czy zostaniesz z nami? — Mógłżeby teraz Witol z niemi zostać, Ubogiem życiem z niemi się podzielić? Już oni nawet o tem nie myślili; Tylko prosili: — Zostań dzionek z nami, Zostań dni dziewięć, potem miesiąc..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 210
" Jodź kopał nogą, pode drzwi przychodził; Swem rżeniem panu odjazd przypominał I do podróży wyzywał go nowej. A każde rżenie konia w jego sercu, Jak róg do boju wzywający, brzmiało. Musiał się Witol pożegnać ze starcem. — Wróciszże kiedy? — smutnie pytał stary. — Nie..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 211
" Na niebie, jakby podartemi szmaty, Brudne obłoki, rozpierzchłe, wisiały; Wiatr w górze szumiał; wielkiemi kroplami Deszcz się niekiedy oznajmował ziemi; A piorun, tocząc się ze chmury w chmurę, Warczał, nim upadł na przelękłych głowy. Jodź, jakby burzę czy wroga przeczuwał,..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 212
" Oni lecieli coraz chyżej, chyżej. Jodź głową w górę potrząsnął i stanął. — Panie mój! — rzecze — duch nad tobą krąży. Duch to Perkuna. Przed nim nie ucieczem. Wejdź w moje głowę i schowaj się przed nim. Ja z tobą wówczas lżej jeszcze polecę; A on, gdy ciebie nie..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 213
" I ogień nawet palił się w ognisku A dym przez nozdrza konia się wywijał (1). Kiedy Jodź stawał, Grajtas już się spuszczał, Wymierzył w środek na Witola głowę I ostrym dziobem już ku niej kierował, Spojrzał raz jeszcze — nie było Witola, Koń tylko pędził. Ptak za nim..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 214
" Ztąd jest daleko. Potembym ci za to Służył tak wiernie, jak dotąd służyłem, Póki twojego życia tylko stanie, I póki życia we wschodniej krainie. Uciekać nie chcę, rzucić cię nie mogę. Czarownik jeden zaklął mnie w niewolę, Iż komu cugle raz w ręce oddane, Tego na wieki..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 215
" Jechali ciągle ku chmurnemu niebu, Na północ, przeciw Griżułas świecących; I chociaż prędko jak piorun lecieli, Już sin im droga długą zdała obu. "

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 216
" Kraj się odmienił. Znikły Litwy gaje; Śnieg ziemię przysuł; białych brzóz i jodeł Chwiały się bory pod płatami śniegu, Pod białą zimy śmiertelną koszulą; A niebo mgliste wisiało nad nimi, I rzeki martwe u stóp ich głazami Leżały, jakby trupy na smętarzu. Nigdzie..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 217
" Jak drugie szkliste nad głową jezioro; Czasem się w siwe ubierało szaty; Lub białym śniegiem wiatr kręcąc nad ziemią,; Chmurą ich zewsząd śnieżną opasywał. W niej jak gdyby się ziemi nie tykali, Jakby w obłoku jasnym się pędzili. Lecz Jodź z rozdartem nozdrzem nigdy drogi..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 218
" I człek brodaty, śniegiem opruszony Wieku i zimy, wychylał twarz czarną, Na widok jeźdźca schylonem bił czołem, I, ozierając, z przestrachem uciekał. Czasami stada głodnych wilków, wyjąc, Stały na wzgórzach, -oczami świeciły, Z otwartym pyskiem na jeźdźca patrzyły; Lecz..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 219
" Bo do nikogo i po nic nie jedziesz. — — O, mnie nie nudno, mnie droga nie długa; Lecz przyśpiesz biegu, bo odpocząć trzeba. — — Czemuż wejść nie chcesz do swego pałacu?— Bo lubię patrzeć na ten świat północny, I chcę na jego napatrzeć się dziwy, Ażeby o nim w..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 220
" Róg i zatrąbił. Zaraz służba mnoga Biegła, ciekawie patrząc na wędrowca. — Swemu królowi powiedzcie ode mnie — Rzekł Witol, stojąc u zapartej bramy — Że z południowych oddalonych krajów Przybywam prosić gościny u niego. Od wrót pobiegli na zamek dworzanie. Król oknem..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 221
" Wpośrodku uczty zwołani śpiewacy Z gęślą i pieśnią wesołą nadeszli; Inni na rogach i trąbach im grali, W Lietauros (1) bili, jak gdyby do wojny Wojenną pieśnią rozgrzewając serca, Wspomnieniem zwycięztw rozjaśniając czoła. I tak weseli, do wieczora oba O swoich krajach, o..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 222
" Niedźwiedź był głodny; a psy rozjuszone Wpadły nań, wyjąc; lecz lasów mieszkaniec, Z starości siwy, podniósł się na łapach, Przypuścił zjadłe ku sobie ogary, Potem, jak muchy, w uścisku rozszarpał. Naówczas większe drugie psy puszczono. Te, kiedy wroga..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 223
" — Królu! — znów Witol — lat już temu wiele, Jeszczem był ledwie u ojca chłopięciem, Kiedym takiego położył niedźwiedzia, Co był postrachem okolicznej puszczy, Którego łoże pomijali łowce, Bo się od kości zdaleka bielało. Jeżeli zginę, ni żony, ni dzieci, Nikogo nie..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 224
" Przeszedł wśród wszystkich, podwórzec otworzył, I stanął śmiało przed siwym niedźwiedziem. Tamten zaledwie mordę zakrwawioną Podniósł i Oczy wytrzeszczył czerwone, Potem spokojny wrócił do swej pastwy. Witol z dobytym mieczem się przybliżał; I niedźwiedź, mrucząc, psie..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 225
" Milczeli wszyscy, i sam król osłupiał. W chwilę, jak gdyby oczóm nie wierzyli, Jedni na drugich patrzali, nie śmiejąc Ni ust otworzyć, ni nawet się dziwić. A Witol zwolna na miejsce powrócił, I resztę gonitw w milczeniu przesiedział, Ani się słowem odezwał do króla, Ani z..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 226
" Choć przyjaznemi przemawiał słowami, Zazdrośnem sercem źle gościowi życzył, I na miecz patrzał u boku zwieszony, Jeszcze niedźwiedzia posoką zbroczony. — Gościu mój! — rzecze — sto za jeden mieczów, Stu niewolników, jeśli chcesz, w zamianę. — — Ten miecz — rzekł..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 227
" — Kto klacz cudowną puścił na dolinę?! Śmierć mu! Już za nią źrebiec się upędza! — I biegł do okna, i oczyma szukał. Pod górą zamku oba konie stały; Już miłośnemi złączone pyskami Wzajem poznawać i cieszyć się zdały. Klacz króla rżała do swego kochanka, Grzywa..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 228
" — Królu! — zawołał — najdroższego skarbu, Koniaś mnie mego pozbawił zdradliwie. Gdybyś za niego królestwo oddawał, Niczem mi takiej nie nagrodzisz straty! — Król zadumiony próżno się wymawiał. — Patrz — rzecze — na mnie; i ja równą tobie Stratę poniosłem: klacz..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 229
" Witol do swojej precz uszedł świetlicy, Po drogim koniu tęskniąc, przyjacielu; I długo, długo siedząc u ogniska, Wspominał o nim, próżny żal podsycał; Tymczasem starca nie pocieszą słudzy. Próżno piosenki młoda córka nóci, Bojary jego łudzą go nadzieją, Że w świat..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 230
" Jutro go rano u łoża twojego Ujrzysz, mój ojcze! Usypiaj spokojny. — I poszła córka; w podwórcu zamkowym Zebrała sługi; śle ich do świetlicy, Kędy sam jeden Witol odpoczywał. — Kto miecz cudowny od gościa dostanie, Swoboda jemu i dzieciom na wieki, Stu niewolników na sto..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 231
" Aż wysilony matkę przypomina, I, wzniósłszy oczy, zawoła z rospaczą: — Ratuj mnie! Mildo! matko! ratuj syna! — I w chwili padną na stronę siepacze, Drzwi się rozwarły, jasna postać w bieli Weszła, skinęła. Witol poznał matkę, I ręce do niej wyciąga żebrzące. — Ratuj..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 232
" O matko moja! jeśli w twojem ręku Jest jeszcze jaka zemsta najstraszniejsza, I tej dla syna nie odmawiaj twego! — Wówczas Bogini, litując się syna, Którego w gniewie i żalu tuliła, Na kraj północny przeklęctwo rzuciła, Żeby w nim, póki zemsta się nie spełni, Iskierki nawet..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 233
" Posłańcy jego poszli w cztery strony, Na wszystkie dziewięć pokoleń Litewskich. Zewsząd, ujęty nadzieją nagrody, Lud się naciskał tłumnie i gromadził. Biegli, oszczepy niosąc, drzewce, łuki, I rzadkie jeszcze żelazne oręże. U chaty starca Witol stanowisko I obóz wybrał w..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 234
" Ciągnął się w lasy głęboko, że Witol Wojska swojego zliczyć nie potrafił. Kiedy ruszali z wojennemi Bogi I wróżbitami na długą wyprawę, Każdy wziął tylko na prawą dłoń piasku, I rzucił, kędy był obóz w dolinie. Nim wszyscy przeszli, stanęła mogiła, Co drzew..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 235
" Wiosna się z Litwy na wojnę wybrali; Lecz zimą ledwie, przez śniegi i lody Ciągle na północ idąc, doszli góry, Na której zamek był króla północy. Naówczas Witol kazał chwycić jeńca I wieszczą zrobić kapłanom ofiarę. Złapany wieśniak stanął w wojska kole; A Wejdalota..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 236
" Jeńca na stosie pod górą spalono. I najpiękniejszą z kobiet tego kraju Bogom ofiarą dać Witol ślubował. Potem zamkową otoczyli górę. A król północy z wysokiego gmachu Ujrzał ogromne wojsko na dolinie, I zląkł się bardzo, i wysłał swe posły, Żeby pytali, czego chcą od..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 237
" Za jedną Jodzia tysiąc wziąść nie wiele. Ród zdrajców waszych chcę wyplenić z ziemi, Aby się po nim mogiła została I kupa kości nauką sąsiadóm. — Znowu posłowie odeszli z przestrachem. Słońce krok uszło, znowu posły śpieszą. Przez nich król drogie podarki wysyła:..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 238
" Albo wdziękami serce mu zmiękczyła; Ale gdy orszak niewieści postrzegli I starsi o nim wodzowi znać dali, Jak gdyby łez się dziewiczych przestraszył Lub serca swego stałości nie wierzył, Zamknął się w swoim namiocie, a posłów Nazad do zamku odpędzić rozkazał. Ruszyło..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 239
" Lecz, widząc smoka, zdumieni stanęli. Sam jeden Witol wystąpił na niego, Miecz swój cudowny w prawem podniósł ręku, Procę u pasa, łuk miał i siekierę. Lecz nieprzyjaciel miał żądło zatrute, I wzrok, którego wejrzeniem zabijał, Skrzydła, któremi mógł się wznieść do..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 240
" Podniósł się, ręką między oczy zmierzył, I z hukiem w głowę, poczwary uderzył. Ze świstem kamień przeszywał powietrze; Ale, dotknąwszy ledwie smoczej głowy, Tocząc się, upadł bezsilny na ziemię. I smok, jak wprzódy, sunął się na niego, Sycząc straszliwie,..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 241
" Znikła gdzieś w głębi wnętrzności pożarta ; Ale znać było i z oczu i z syku, Że smok już boleść uczuł, poznał wroga. Sparty o górę Witol nie uciekał; A kiedy Pukis rzucił się ku niemu, On na kark jego, jak na konia, skoczył, A w ręku pancerz łuskowy ścisnąwszy, Język..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 242
" A oczy zgasłe i z powiek wyparte, Jak dwa owoce na drzewie, wisiały. Na szyi jego z podniesionym mieczem Siedział zwyciężca we krwi ubroczony, Bez szłyka, łuku, w podartem odzieniu, Ale sam cały, nieranny i zdrowy, Jak gdyby jechał na koniu z wyprawy. Upadł na ziemię wpośród..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 243
" Ale gdy przyszło zabójcę wybierać, Najśmielsi nawet na drugich składali. Tak dzień upływał. Witol skarby smocze Pomiędzy wojsko porozdzielał swoje, A trupa kazał zawlec do jaskini I otwór wielkim kamieniem przywalić. ' Kiedy powraca, ujrzy, aż znów z góry Sam jeden poseł, z..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 244
" A że był twoim, o koniu nic wiedział. Słudzy bez jego napadli rozkazów; By panu swemu żalu ulżyć z serca, Chcieli miecz dostać; lecz winni skarani: Głowy ich dawno bieleją po polu, A członki końmi rozdarto dzikiemi, Ciałem się spaśli sępy i sokoły. Król nic nie winien. Za..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 245
" Krwią słabych niewiast i bezsilnych starców?. Chciej nam przebaczyć! a i tak zwyciężysz. — Rzekł starzec, umilkł; błagającym wzrokiem Zdawał się strasznej odpowiedzi czekać. A Witol dumał na mieczu oparty, I tak nareście starcu odpowiedział: — Powiedz królowi, że..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 246
" On niech na przyszłość gościnności prawo Święciej dla drugich przychodniów zachowa. Mógłbym za konia, za skarb mój najdroższy, Mógłbym za zdradę i sromotę moję Całe królestwo zburzyć i spustoszyć, I jego okuć w haniebne kajdany, I córkę spalić na ofiarnym stosie, Lecz..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 247
" Stu niewolników szło przed temi dary, I sto niewolnic w purpurowych szatach. . Wszystko to stary król posłał zwyciężcy. A Witol wojsku pół darów rozdzielił, I najpiękniejszą dziewkę na ofiarę Na stosie spalił Bogom nieśmiertelnym. Potem się obóz ruszył na południe; A Witol..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 248
" I sług, którzyby tęsknotę pieśniami Rozerwać mogli, czarną myśl rozproszyć. Nad sinym Niemnem błąkał się on długo, I zapominał o Perkuna duchu, Który po nad nim, wyglądając chwili, Z zemstą we szponach, krakając, wzlatywał. Śmielszy zwycięztwy, jakby go wyzywał, Nie..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 249
" Naówcżas w Litwie byłolbrzym potężny, Alcis miał imie. Kędy się urodził, Kto mu był ojcem, i kto matką jego, Próżne domysły; nikt o tem nie wiedział; Ale po całej Litwie jego imie, Groźne i straszne, z ust do ust latało. Wielu on xiążąt z zamków powyrzucał, Wielu..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 250
" Niż zagon wrogów, mógł spustoszyć kraju. Był to ostatni z Litewskich olbrzymów, Szczątek dawnego zgasłego ich rodu. On jeden jeszcze miał naddziadów siłę. I wzrost swych ojców, dziwowisko ludu. Gdy chodził, wielką sosną się podpierał; A brnąc przez rzeki, ledwie się..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 251
" I stosy srebra, i góry bursztynu, I kubły pełne najdroższych kamieni. Wielkim więc głazem jaskinię przywalił, I sam znów dalej szedł w Litwę wędrować. W rok potem przybył na dwór Kunigasa, I trafem córkę obaczył jedyną, Ze wszystkich dziewic w Litwie najpiękniejszą...."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 252
" — Piękna Zjedyno! ty słyszałaś o mnie. Na Litwie jestem największym mocarzem : Bo nikt przeciwko mnie się nie postawi, Nikogo niema, coby mnie zwyciężył. Lecz nie mam ziemi, domu, ni zamczyska, Bo wszystko moje, i gdzie chcę, wędruję. Ja ciebie kocham! Chceszli, żebym wielkie..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 253
" Nazajutrz ojciec stroskany rwał Kiedy sto wozów zaszło na podwórze, I wielkie skarby za córkę oddali, A poseł ojcu małżeństwo oznajmił. Kunigas złotem łatwo się pocieszył. Alcis, swą żonę wziąwszy na ramiona, Dalej po Litwie, jak przedtem, wędrował; Tylko gdy walkę miał..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 254
" I ślad w ślad za nim, pilnując go, chodzi, Grajtas się w starca ubogiego zmienił I temi słowy jął judzić Alcisa: — O Dzidziawirze wielki! na tej górze Widzisz ten zamek? — to zamek Witola; Widzisz tę ziemię dokoła podbitą? — To jego ziemia. Tu on skarbów wielkich,..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 255
" Czy gościnności? — wszystko, co mam, twoje. Czyli pomocy? — skarby ci otwarte. Mam wojsko mnogie, oręże żelazne. Powiedz, co żądasz, do czego mnie wzywasz? — A Alcis dumnym odpowiedział głosem: — Chcę z tobą walczyć: bo na całej Litwie Jest nas dwóch równych, a jeden być..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 256
" Jak pula kłosów niezliczonem mnóstwem, Okryte były; a jak lasy szumią, Tak uciszony lud, czekając walki, Pocichu szemrał i z przestrachem gwarzył. Nigdy takiego jeszcze przeciwnika Witol przed sobą i mieczem nie widział: Bo łatwiej było dzikie puszcz niedźwiedzie, Smoka,..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 257
" Na twarzy, oczach i na gardle siedział, Cudownym mieczem dotykając szyi. — Chciałeś — rzekł — walki, więc masz ją, Alcisie! Bogi widziały, że raczej gościny I dobrej z tobą żądałem przyjaźni. — Czując miecz chłodny, olbrzym się potrząsnął; ' Ale, upadkiem..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 258
" Tymczasem jednem Witola skinieniem Zbiegły się tłumy, i nad Niemna brzegiem Z ogromnych dębów szałas wystawili, Wielkie ognisko smolne rozłożyli; A z zamku rogi przynieśli złocone, Miody, mięsiwo i kosztowne dary. Z ziół wyciśniętym sokiem Sigonotta Olbrzyma oko na klęczkach..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 259
" Czemuż i ja go nie mogę zwyciężyć? Próżno się smoczą skórą obszywałem, Próżno niedźwiedzią szerścią okrywałem. Zawsze ze wstydem uciekłem pobiły. Czyli go Gulbi niewidzialny strzeże? Czyli płaszcz Mildy od ciosów zastania? Czy, choć syn człeka, a przecię jest Bogiem?..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 260
" Spokojny Witol, po nad Niemna brzegiem, W krainie matki, pÄ™dziÅ‚ życie bÅ‚ogie. Chociaż mu tysiÄ…c zasadzek zdradliwych Duch niewidzialny rozÅ›cielaÅ‚ na drodze, Wszystkie orężem i mÄ…droÅ›ciÄ… swojÄ… ZwyciężaÅ‚ lekko; z wszystkich wyszedÅ‚ caÅ‚y. Jednak choć sÅ‚awÄ™ jego Å?ajbegelda..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 261
" Ani zwycięztwy, ani sławą wielką, Ni niewolników i licznych sług tłumem. Ci mi się na nic do szczęścia nie zdali. Byłem sam jeden, i sam jeden sobie Umiałem przecię służyć i wystarczyć. Nie żądza sławy serce moje wzburza. Miałem ja dosyć zwycieztwa i sławy. Nie znajdziesz..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 262
" Rzekła, i szatą osłoniona białą Zniknęła w chmurce, co na wschód leciała. Raz, kiedy słudzy spali jeszcze, rano, Wdział Witol Wiżos, prostą odzież włożył, I miecz przypasał, i łuk przypiął krzywy, I procę wartką zawiesił u pasa, A potem wyszedł, nie wiedząc, gdzie..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 263
" Jakby opieki pod dębów konarem I bezpieczeństwa dla siebie szukało; Pożółkły pola; trawy pozsychały; Wody się mętne w koryta zebrały; A wiatr, choć niebo świeciło pogodą, Szumiał po lasach i liście otrząsał, I zwierza z gajów wypędzał na pole. Sam jeden Witol szedł z..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 264
" Niedźwiedzia ja będę prosić, Będzie kłóć nam drwa; A kruk wodę musi nosić, Bo grzbiet krzywy ma; Jaskółka z fartuchem białym Będzie miski myć; A ogonem wybujałym Wiewiórka stół trzeć; Lis, co w futrze, jak pan, chodzi, Może za stół wleść, Siąść, gdzie siądą państwo..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 265
" A krówka biała dwór wiejskiej dziewczyny, Z srokatym ciołkiem idąca, kończyła. Dziewczyna miała bieluchną koszule, Trzy sznury wielkich na szyi bursztynów; U jej fartucha maleńkie dzwoneczki Za każdym ruchem wesoło brzęczały; W włosach wetkniętych kilka liści ruty I piękne..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 266
" A on jej dzbanem wodę lal w koryto I tak powoli pytania zadawał: — Jak się nazywasz? o piękna dziewczyno! — — Romussa (1), Panie! — Kto twoi rodzice? — — Tutaj na górze, w tej chacie, mieszkają. — — Któż jest twój ojciec i kto twoja matka? — — Ojciec jest strzelcem;..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 267
" Jeden już nawet starszy był na wojnie, A młodszy jeszcze przy rodzicach w domu. Ojciec go na dwór jaki Kunigasa Chciałby już wysłać; lecz boi się stary, Aby pan jaki bezduszny i chciwy Za niewolnika sobie nie przyswoił. Wolał go jeszcze przy sobie zostawić.— — Mogę zajść z..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 268
" Matka do domu pobiegła, a ojciec Powstał, i siwą obnażywszy głowę, Gościa, dziękując za łaskę, powitał. Weszli do chaty, a Witol Kobolóm Naprzód u proga izby się pokłonił. I zaraz na stół podali miód biały, Pieczone koźlę, ser i mleko świeże. Witol, dla Bogów wylawszy..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 269
" — Któż to jest? — — Witol. — — Dziękuję za słowo. Ja to nim jestem. — — Kto? ty jesteś? Panie! — I starzec powstał z przestrachem od stołu; Ale go Witol za rękę powstrzymał. — Zostań tu ze mną. Chcę pomówić z wami. — — Jabym śmiał? Panie! — — Siadaj!..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 270
" Z misą orzechów juk biegła ku niemu, I swój rumieniec ucieczką taiła. Ledwie przywiodła ranek biały Aussra, Witol od zamku znów się puszczą gonił; Znowu u źródła, jak gdyby niechcący, Usiadł i czekał na przyjście dziewczyny. Chwila tak zbiegła, nic nie słychać było; Polem..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 271
" — Może ci nudno? — kukułka mówiła — Może ci chata ojcowska niemiła? I swatów wyglądasz? I kochanka żądasz? — — Może , kukułko, Może, przyjaciółko, Może to! — "

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 272
" Kiedy ostatnie dośpiewała słowa Podniosła oczy, i znowu u źródła Dumającego Witola ujrzała; I znowu uciec i wracać myślała, Sama nie wiedząc, jak poradzić sobie. Twarz jej rumieńcem kaliny płonęła, Stała, a Witol ośmielać ją zaczął. — O! nie bójże się, Romusso!..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 273
" Serce tam moje ciągną do dziewczyny? Czy jaki urok jej wzrok na mnie rzucił, Żem dla niej pokój, sny moje spokojne, I żądzę sławy nawet z duszy stracił? — Tak Witol myślał, biegąc ku zdrojowi, ] usiadł przy nim. Aż znowu zdaleka Piosnka dziewczyny nad krętą drożyną Temi się..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 274
" O Kaunisie! Mildo Pani! Zlitujcie się moim łzóm, Niech przyjdą swaty wysłani, I rodzice zastrzygani Poprowadzą w jego dóm! Pieśń kończąc, spójrzy — zlękła się dziewczyna: Witol, u źródła siedząc zamyślony, Czekał już na nią. Pieśń jej w ustach kona. Romussa bieży..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 275
" — A chceszże, żebym przysłał ich? Romusso! — Ona spójrzała, dzbanek się potoczył, I nic nie mówiąc, do chaty uciekła; A trzoda, rycząc, biegła za nią śladem; A Witol, milcząc, do domu powrócił. Nazajutrz przez las, przez gęstą dąbrowę, Jechali swaty do leśnika chaty,..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 276
" Na dowód chęci dary wam przysyła. Dobrem je sercem przyjmijcie od niego. Jutro wóz zajdzie, jutro Keleweże Córkę na zamek u Niemna powiezie, I zięć wam za nią, jak chcecie, zapłaci.— Ojciec i matka w zadumieniu stali, Jakby im szczęście lak wielkie się śniło. Już Witolowe..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 277
" O ogniu domowy! Kto ciebie rozpali? Swaty przyjechali Z ślubnemi namowy. Kury! kury moje! Kto wam ziarna rzuci, Kiedy wasza pani Do was już nie wróci? Krówko moja biała! Kto ciebie napoi? Ty będziesz ryczała. Niema pani twojej! Gdy tak śpiewali, na wozie złocistym, Strojny bogalo,..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 278
" Trzykroć wóz z ogniem obleciał dokoła, Dał narzeczonej miodu pokosztować, I znikł z pochodnią na drodze zamkowej! Jadą; aż wreście na drogi zawrócie, Gdzie las rozrzedniał, pole się rozlega, Ujrzeli zamek, który światłem błyska, I bucha kłęby czarnemi z dymnikow, I gwarem..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 279
" Zdjęto ruciany wianek jej dziewiczy, I na ramiona spłynęły warkocze, A z pod rzęs czarnych białe łzy upadły. Drużki już smutną pieśń znowu nóciły: Biedna . biedna dziewczyno ! Gdzie jest wianek twój? Zegnałaś się z rodziną! Z oczu twoich łzy płyną! Nie wrócisz już do..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 280
" Miód i pieniądze na progu rzucili. I znowu pieśni nócili. A Witol Siedział za stołem, i na narzeczoną Patrzał wpół smutku, wpół nadziei okiem. Wedli ją potem około ogniska, I, zawiązawszy oczy, od drzwi do drzwi Chodząc, u progów zboże i pieniądze Starzy Swalgoni, śpiewając,..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 281
" Wspomniał w tej chwili na zemstę Perkuna, I mimowolnie czoło zaszło chmurą, A oręż smutnie zabrzęczał u boku. Grajtas się patrzał zwieszony nad gmachem, Grajtas, co zemstą i gniewem oddycha?.. Szumiała dalej weselna biesiada; Krążyły rogi; pieśń ucztę stroiła, Jak skroń..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 282
" Ucztę wesołą, spokojnie obchodzi. Wszędziem go ścigał, nigdziem nie zwyciężył. I twój posłaniec pohańbione czoło Nieraz milczący ukrył w czarnej chmurze. Mamże się poddać, przyznać mu zwycięztwo? Daszże ty, ojcze, tak mu szydzić z siebie? Ludzie powiedzą: — Perkun się..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 283
" A w błyskawicy po nad Niemna brzegiem Zajaśniał zamek Witola płomieniem: Bo piorun upadł w nowożeńców parę, I, świętym gmachy objąwszy pożarem, Weselną ucztę w stos śmiertelny zmienił "

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 284
" Piorun co upadł na Witola głowę, Odbił się w sercu nieszczęśliwej matki. Ona nieszczęście uczuła zdaleka, Zadrżała, okiem powiodła przed siebie, I, rozpuściwszy wonnej szaty skrzydła, Leciała po nad syna swego zamek. Płonął on, żółtym płomieniem objęty. Dusza Witola na..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 285
" — Ty jedziesz, synu, z ojcem się połączyć. Czemuż ja z tobą polecieć nie mogę Do wschodniej ziemi, ojców waszych kraju?!— — O matko! — rzekł duch — dawniej ku wschodowi, Jakby ku szczęściu, poglądałem chciwie; Teraz powoli jadę, patrzę w ziemię, Bom cóś drogiego na..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 286
" Rzekła, uściskiem pożegnała syna, I znów ku niebu Milda poleciała; A cień Witola u ojca mogiły Trzy dni i nocy na Jodziu się błąkał. Napróżno czekał i jęczał napróżno: Bo dnia pierwszego nie wróciła matka, I dnia drugiego nie widać jej było, I trzeci dzień się kłonił..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 287
" Jeszcze mówiła, już się duch Witola Orlemi skrzydły uniósł w nowe życie; A przeciw niemu leciała orlica, Krzykiem wesołym Witola wołając. Spójrzała matka, ale za chmurami Nie było widać nic, tvlko zdaleka Krzyk ją miłosnej pary dolatywał. "

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 288
" Płtnęły lata szczęścia, jak godziny. Witol z Romussą, skrzydłami białemi Pod chmury razem wznosząc się swobodnie, Lecieli, coraz nowe kraje, światy, Oglądać z góry. Siedem morz minęli, Na siódmej ziemi na chwilę spoczęli, I siali gniazdo na wyniosłej skale. Ale na obcym..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 289
" Ale niedługo i tu pozostali. Orłu piersiami chce się próć powietrze, Orzeł chce nowych krajów, nowych światów. Wierna orlica orła nie porzuci. I lecą jeszcze na wschód, ojców kraju Szukać, i mogił zapomnianych dziadów, Które nad drugiem morzem się podnoszą, A tam znów..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 290
" Pamięć zagasła i piosnka u ludu!— — I dziecię — cicho Romussa mu powie. — Spójrzyj — to syn twój. — Roztoczyła skrzydła — Rozbite jaje na gnieździe leżało; W niem dziecię białe, jak w kolebce, spało. Witol nań oczy spoglądał orlemi, I czuł, że nie tak żal mu..."

Anafielas. Pieśń 1, Witolorauda : pieśni z podań Litwy - strona 291
" Jak Bóstwo, wita, uderzywszy czołem. Ptak głos radośny ostatni wydaje, Wzleciał, nie ptakiem — rycerz to na koniu Złotemi skrzydły pędzi wschodnią drogą; Z gwiazdą na czole i gwiazdą na piersi, Z białym na ręku sokołem, z ogary, Na Anafielas odważny się wspina. Za nim tuż..."