Foteliki do karmienia

Czy żyjesz życiem naszem ? czy cię Bogi
Ze wschodniej ziemi n. a stos mój przysłały?
Śmierci to wyrok, czy swobody drogiej —
On zmilkł, a palce na drzwi mi wskazały.

Zniknął; lecz wieczór znowu Alf przychodzi,
I mówi: — Panie! jam w Niemców niewoli.
Rok już dziesiąty ciężkiej płynie doli,
A dzisiaj mi ją dopiero los słodzi.
Chrześcianin jestem, lecz w duszy mi Bogi
I wiara dawna, i kraj jeszcze drogi.

Dziesięć lal ciężkich przebyłem, o Panie,
Służąc wrogowi, myjąc obcym nogi,
A za posługę, tylko urąganie,
Kajdany ciężkie miałem i wzrok srogi.
Teraz mi wierzą! — o! nic znają ludzi!
Z snu lat dziesięciu jedna chwila budzi!


Sługą jam twoim — miej nadzieję, Panie!
Oto żelazo — pod kobiercy temi
Å?atwo otworzyć mur w pobocznej Å›cianie.
Koń na cię. czeka z sukniami mniszemi.
Wiem, jak się cieszą, że Kiejstut w niewoli,
I wiem, jak twoja wolność ich zaboli. —

— Ty ze mną, Alfie! — Ja tu — rzekł — zostanę.
Starym, a zemsty jeszcze mi nie dosyć.
Wpośród nich pomszczę niezgojoną ranę. — — Oni zabiją. — Wiem, jak się wyprosić,