Wróciłem, ale nie spoczywać gnuśnie.
Kiejstut spokojnie bez zemsty, nic uśnie. —

Rzekł, i do swoich bieży, ludzi woła,
Nie kładł się w łoże, nie usiadł do stoła,
Witolda ręce odepchnął, nie słucha
Biruty cicho szepcącej do ucha,
Aby na jutro swą zemstę odłożył.
Siary Kunigas odmłodniał i ożył.