www.charis.pl - Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy

Kraszewski Józef Ignacy

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 1
" ANAFIELAS "

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 2
" ANAFIELAS. Pieśni z podań Litwy Przez J. I. Kraszewskiego. Pieśń trzecia i ostatnia (z ryciną na stali). Wydanie Adama Zawadzkiego Wilno. Nakładem i drukiem Józefa Zawadzkiego. 1845. "

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 3
" Pozwolono drukować pod warunkiem złożenia po wydrukowaniu exemplarzy prawem przepisanych w Komitecie Cenzury. Wilno, 1844 roku Czerwca 17. Cenzor, Professor b. Uniwersytetu Wileńskiego, Radźca Kollegialny i Kawaler Jan Waszkiewicz. "

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 4
" WITOLDOWE BOJE PIEŚŃ TRZECIA I OSTATNIA. (Z RYCINĄ NA STALI). "

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 5
" LITWIE I ŻMUDZI Te trzy pieśni Anafielas poświęcił J. I. K. "

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 6
" WITOLDOWE BOJE. I. Dla czego duchem po rodzinnej ziemi Błądzę, ja zawsze, rozkopując groby, I szukam życia zgasłego pod niemi, Życia wśród prochów, śmierci, wśród żałoby? Dla czego idę ze świata upiorem Na Anafielas, gdzie naddziadów cienie, Z lukiem na plecach,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 7
" Dla czego duch mój nie pójdzie z żywemi Życiem dzisiejszem serca rozweselać, I bujać z niemi, i rozśmiać się z niemi, I ich roskosze i radość podzielać? Dla czego w górę zwracani tęskne oczy, I szukam duchów, co w nieba wzleciały, W kraj nieśmiertelny, smutny a uroczy? Dla..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 8
" II: O morze ! sine morze! kto nad cię piękniejszy ? Z wszystkich Stwórcy objawień kto większy od ciebie? Nic twych wdzięków nie zgasi, wielkości nie zmniejszy; Piękneś w obliczu ziemi, i piękne przy niebie, I wielkie, i ogromne, jakby Bóg cię stworzył, Aby wieczność..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 9
" A ucho twego głosu słuchając zdumiałe, Zda się słyszy, jak w niebie nocą Bożą chwałę. Ciche, tyś wielkie, straszne w swoim majestacie, W lazurem, zielonością wyszywanej szacie; Zburzone, ty falami bijąc brzeg zszarpany, Rycząc, z wnętrzności białe wyrzucając piany, Trwogą..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 10
" III. Chmurne niebo nad głowami, Żółte piaski naokoło, W dali szumi bałwanami Sine morze burzą wzdęte, Wyżej Świętej góry czoło, Sosnowym wiankiem opięte, Chmury lecą po niebiosach, Po ziemi piasku tumany, Wiatr w sosen zielonych kosach. Wyje burzą rozpasany, I zaszumi..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 11
" Cisza wkoło, którą zrywa Ptaków gromada krzykliwa. Lecz już znowu ryczy morze, Piaski z brzegów wiatr rozprasza, Chmury rozrywa i porze, Sosen gałęzie podnasza, Lecz nie słychać w burzy ryku Sosen szumu, ptaków krzyku. Wieczór chmurami odziany, Już zachodnie gasną zorze Blaski..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 12
" Pusto; na niebios przestworzu I ptak jeden nie przeleci; �?ódź nie czernieje na morzu; Na ziemi w piasków zamieci Duchy szalonemi skoki Na Bałtyk lecą szeroki. I znowu wiatr się uśmierza, Chmury rzadnieją nad głową, I wolniej fala uderza W żółtą mieliznę piaskową, Ptaki..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 13
" Służby, co w świątyni stoi, Tajemne kroki dośledzić? Praurma, co na Litwy niebie Nie zna możniejszej nad siebie? Nie bóstwo to, nie duch morza, Żmudzka to idzie dziewczyna, Widymuntówna to hoża, Bojara córka jedyna, Wejdalotka z Świętej góry Spieszy pod ołtarza mury. . Na..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 14
" Ona śpieszy — noc zapada, A przed nocą wrócić rada. Już pod górą, a po błoni Słychać tentent i parskanie: Jakiś jeździec za nią goni; Miecz mu brzęczy, a w kołczanie Pióra strzał zaszeleściały, A koń parą bucha cały. Ona bieży, on ją goni; Po piasczystej lecą..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 15
" Teraz wracam do ołtarzy. Nie czyń złego, puść mnie, Panie! Bóg podróżnych niech ci zdarzy Szczęsną drogę, powitanie W progu zamku, gdy spoźniony., Do dzieci wrócisz i żony. — — O! do zamku mi daleko! Widmuntówno! nie dziś stanę; Za siódmą on stoi rzeką, A gdy wrócę,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 16
" Już nie szumi gaj sosnowy, Morze do snu się kołysze, Fala, brzeg całując płowy, Ledwie szmerem przerwie ciszę. Światło wkoło, radość wkoło, W niebie, na ziemi wesoło. Tam rybacy z siecią płyną I pieśniami brzeg żegnają, Wiosłem wodę porąc siną, Pieśniom wtóry..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 17
" Wiatr jej rąbkiem jasnym wieje. Czy to bóstwo wyszło z fali? Czy to Bałtyku Królowa, Po kochanku płacze wdowa?? Czy to morza córa biała Zbiera rozpierzchłą drużynę, Co fala powyrzucała, Bijąc o brzeg fale sine, I zbiera rybki, co drgają, Na piaskach wody czekają?. Czy to..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 18
" �?uk rogowy, miecz u boku, W ustach uśmiech, duma w oku. Widmuntówna go ujrzała I szła dalej — serce biło; Zrumieniona, w strachu cała, W sercu, w uszach jej tętniło; Nie widziała, gdy ją witał, Nie słyszała, gdy zapytał: — Dokąd ? Widmutówno hoża ! Dokąd późnym..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 19
" Pojedź ze mną. Skarb mój mnogi,. Sług mam wielu, kraj szeroki, Skarby kładnę ci pod nogi, Sługom każę strzedz twe kroki, Złote wieńce, miękkie szaty, ' Kraj mam wielki, dwór bogaty. Widmuntówno! pojedź ze mną; Siwy nas uniesie dwoje. Pod zasłoną nocy ciemną W Litwę..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 20
" U mnie w Trokach jednej niema Domowy ogień utrzymać. Ucieczka będzie tajemną, Siadaj na koń i jedź ze mną. — — O, przed Bogów okiem, Panie, Żaden krok się nie utai. Przez morski odmęt, otchłanie, Z głębi lasów, z ludów zgrai, Bóg wywlecze przeniewierca I piorunem trafi w..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 21
" Xiążęcą czapkę na skronie, Złotą kądziel dam ci w dłonie. Będziesz wieść xiążęce życie, Wśród sług wesołego dwora, Śpiewem budzona o świcie, Ś piewem uśpiona z wieczora, Na posłanie twe puchowe Kładąc od trosk wolną głowę. — O, nie, Panie! o, nie, Panie! Ja..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 22
" I porywa, na koń sadza. Próżne łzy, Biruto, twoje! On nie takie staczał boje, Nie taki łup uprowadza. Nigdy łzy go nie skruszyły, Nigdy jęk nie wydarł siły. Leci Kiejstut, a na ręku Płacze swojej braci, ziemi, Płacze, w głośnym lejąc jęku. Żal za rodziną, za swemi, Płacze..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 23
" Ona woła: — Bracia moi! Wy na morzu, wy daleko, Nie ujrzycie siostry swojej. Siostrę waszą w polon wleką, I bracia jej nie słuchali, Jeździec coraz leciał dalej. Nocy czarna! straszna nocy! Nie gaś słońca, niechaj płonie. Saułe! wzywani twej pomocy, Świeć mym braciom na pogonie;..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 24
" Wszystko znikło przed jej okiem, Wszystko minął jeździec w biegu; Już na polu gdzieś szerokiem, Na nieznanej rzeki brzegu. Ona to, co postradała Jeszcze w mokrych oczach miała. "

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 25
" IV. O! dzień to wielki, dzień był uroczysty, Gdy kurzem osunięty, cały krwią oblany, Kiejstut na zamek zawitał ojczysty, A sługa w bramie, z zgiętemi kolany, Z łbem nachylonym, powitał go słowy: Kniaziu! do zamku gość nam przybył nowy. — Serce Kiejstuta zatrzęsło się w..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 26
" — Patrzaj, Kiejstucie! syn ci się narodził! Ty syna chciałeś, masz mieczu dziedzica, Co, jak ty, będzie w krwi krzyżackiej brodził, Co, jak ty, będzie bicz i nawałnica Na wrogów Litwy! Weźmij go na ręce I pobłogosław w imię Bogów Litwy. A Kiejstut syna podniósł, i..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 27
" Już do twej piersi nie zrywać się jemu; Ojciec kołysze rękoma twardemi, A Witoldowi tak lubo maleniu; Lepiej, niż kiedy piersiami białemi Tyś go karmiła, i piersią kobiecą Do snu napróżno chciała skleić oczy. Patrz, on się śmieje; na powieki lecą Mary wesołe, sen jakiś..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 28
" Ilekroć Kiejstut powracał z wyprawy, Bieżał do syna — pierwszy to syn jego. Pierwszy raz serce, co w bój wrzało krwawy, I do dziecięcia zabiło małego, I biegło, jako łanie ku swym biegą. A kiedy przybył, nie ściskał dziecięcia, Ani je tulił, ni pieścił ustami, Lecz..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 29
" Co ogniem idą., ogień w sercu niecą, I cale życie potem w duszy świecą; Pieśni o dziadów zapasach szalonych, Pieśni o ojców bojach utrapionych ! Niemi młodego karmią bez ustanku, Niemi do serca ojciec mu kołata. O ! bo najdalej, co w życia poranku Do serca pójdzie, w serce się..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 30
" V. Płyną lata jak fale, wiatr losu je wzdyma, Płyną falą do brzegu, o brzeg sio rozbiją, I rozprysnął się bałwan, a po nim nic niema! Trochę piany, którą się suche piaski myją, Trochę muszli, i rybek, i bursztynu bryła, Co się wstydząc przed słońcem, do ziemi zaryła,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 31
" Kiedy wody zaszumią, ptak jaki zakwili, Ona myślą ucieka do ubiegłych chwili, I wspomina na ojca, wspomina na brata, Na świątynię Praurymy, na ojczyste kraje, Na pamiątki z innego, z młodzieńczego świata, Których do szczęścia sercu Biruty nie staje, Ale nie pójdzie ona za..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 32
" A gdy Kiejstut na wojnę szłyk niedźwiedzi wdzieje, Kiedy burkę narzuci i Wiżos obuje, Mały Witold do ojca wesoło się śmieje, Za szyję obejmuje, sukni uwiązuje, Jak gdyby już chciał dzieckiem dzielić niespokojny Zwycięztwa nad Krzyżaki i z Lachami wojny. — Nie czas jeszcze,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 33
" I za ojcem, gdy jedzie, niespokojnie dyszy; A matka go w objęciach ściska nieszczęśliwa, Pieśnią wojny usypia najmilszego syna, W zbroję twardą go kładzie, gdy kwilić zaczyna. Rośnie olbrzym w żelazie, karmiony od miodu Mlekiem żmudzkiej dziewicy, żmudzką pieśnią boju, I po..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 34
" VI. Nad kolebką Wiloldową Dwa duchy ciężą skrzydłami: Czarny duch wisi nad głową, Świeci krwawemi ślipiami, A w paszczy język spieniony: To słowika głosem śpiewa, To zahuczy rozjuszony, Jak wąż, sowa, się odzywa; U nog dziecka biały klęczy, Ręce załamał i jęczy, A po..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 35
" Czarny okrył mu skrzydłami Śpiącą, sny młodemi, głowę, I serca objął połowę, I tak mu śpiewa, tak mami: — Ty będziesz wielki, wielki, jak przodkowie, Wielki, jak Bogi, co siedzą w Romnowie, Litwy ty panem, ty panem na Rusi, Przed tobą wszystko paść, czołem bić musi, Gdzie..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 36
" W tobie krew krzyża nieprzyjaciół płynie, Ojców, co w wierze wytrwali do końca. Tyś Litwy panem, i Litwa nie zginie — Tyś wiary ojców i swobód obrońca. Skroń twoję sława uwieńczy koroną Z kości twych wrogów i ciał ich splecioną!! — Dziecię śpi i przez sen słucha, Do..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 37
" Nie pogan wielkością krwawą, w Chrześcjan spokojną i trwałą. Ty będziesz wielki — serce twe usłucha Głosu chrześciańskiej wiary, Złego wyrzeczesz się ducha, Czarnych bogów Litwy starej. Ty będziesz wielki — pod twojem ramieniem Pokój i wiara rozświecą; Będziesz dla..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 38
" Kołyszą tak bohatera, Pogan bogi, Anioł Boży, Ich pieśń serce mu otwiera, Pieśń anielska nie otworzy. I płakał łzami duch w bieli A czarne duchy się śmieli. "

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 39
" VII. Ryngoldzie wielki! dobrze Litwie było Pod twemi skrzydły w jedno wzrastać ciało. W Mindowsa ręku jeszcze się, łączyło, Co po nim tylko rozpadać się miało. Syn mścić śmierć ojca zrzucił suknie mnisze, Lecz jemu w boju klasztorne zacisze Śmiało się jeszcze. Ni serca ni..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 40
" Litwę sierotę, co po swoich panach Na mchem zarosłych płakała kurhanach. I Krzyżak leciał część swojego łupu Garnąć, Lach leciał na Wołyńskie włości, Rusin Krewiczan chciał wziąść bez okupu, A Kniazie Litwy w wzajemnej się złości Nad trupem matki o puściznę bili,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 41
" VIII. Biruta siedzi u złotej kądzieli, I zwolna, myśląc, wyciąga nić długą; Ilekroć wzrokiem spotka się ze sługą, Pyta o Pana, czy go nie widzieli? — Powiedzcie, Kiejstut nie wraca z wyprawy? Nie słychać trąbki? nie widać kurzawy? — A słudzy milczą, cisza..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 42
" Powiedz, kukułko, zwiastunko dobrego, Czemu mi Pana nie widać mojego?? Czemu lodź jego jeziora nie porze ? Nie słychać rogu, którym żonę wita? Tyle już razy zagasały zorze, A wzrok Biruty, próżno się on pyta: I ranki wschodzą., i noce zapadną, Dokoła z wieścią nie spotkać..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 43
" Niema Witolda — Witold nie wytrzyma U kolan matki; on w podworce bieży, Koni, orężów szukając oczyma, Wieści o wojnie u starych rycerzy; Pyta i słucha sercem stare dzieje, I ręka drga mu, a głowa szaleje. I teraz matkę odbieżał stroskaną, Po nad jezioro leci z starym Grydą;..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 44
" — Smutku? — rzekł Kiejstut — nie smutek mam w duszy, Zemstą ja płonę, bom upokorzony. Wspomnienie hańby słowa w ustach kruszy. Nie śmiem do dziecka ozwać się, do żony, Bo raz już drugi więzy krzyżackimi Związanym jęczał. Chcę się mścić nad niemi! I będzie zemsta! —..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 45
" Strzały bezsilnie odbite od zbroi U nóg padały; pałki, jak trzcinowe, W rękach pękały. Już pierzchali moi. Próżnom zachęcał, wiódł w potyczkę nową. Zewsząd Krzyżaków moc nas opasała. Olgerd z Patrykiem ze stratą wywiedli . Wojsko z zasadzki. Moja część została..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 46
" Której myślałem, że nie przejdę żywy — By do was wrócić! Wróciłem szczęśliwy. — Złamany padłem boleścią i trudem, Kędyś w ciemnicy głębokiej zamknięty, Płacząc nad sobą, płacząc nad mym ludem, Żarty boleścią i zemstą przejęty. Noc była — prędko znużenie..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 47
" Wtem u drzwi ciemna zadrżała opona, Któś wszedł. Jam twarz swą odwrócił do ściany — Niech wróg nie patrzy, jak niewolnik kona. Niechaj z boleści nie szydzi pijany, Nie ujrzy twarzy, głosu nie posłyszy, Tchnienia ostatku, co mi w piersiach dyszy. Aż głos Litewski..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 48
" Czy żyjesz życiem naszem ? czy cię Bogi Ze wschodniej ziemi n. a stos mój przysłały? Śmierci to wyrok, czy swobody drogiej — On zmilkł, a palce na drzwi mi wskazały. Zniknął; lecz wieczór znowu Alf przychodzi, I mówi: — Panie! jam w Niemców niewoli. Rok już dziesiąty..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 49
" I o śmierć nie dbam. Idź, wyłamuj ścianę; Ja u drzwi twoich na straży zostanę. — Trzy dni i nocy, po jednym kamieniu, Żelazem, ręką, szarpałem w milczeniu; Otwór kobierzec zasłaniał nad łożem; Nareszcie gwiazdy ujrzałem na niebie; — Alfie! — krzyknąłem — już..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 50
" Bił mi pokłony, gdym wyjeżdżał z grodu. W lesie stanąłem w godzinie zachodu. Jam koma puścił; nienawistne szaty Zdarłem i w błocie nogami zdeptałem; Trzy dni, o głodzie, bez snu, ciężkie czaty, Słuchając głosu pogoni, sprawiałem; Czwartego, drąc się puszczą i..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 51
" Wróciłem, ale nie spoczywać gnuśnie. Kiejstut spokojnie bez zemsty, nic uśnie. — Rzekł, i do swoich bieży, ludzi woła, Nie kładł się w łoże, nie usiadł do stoła, Witolda ręce odepchnął, nie słucha Biruty cicho szepcącej do ucha, Aby na jutro swą zemstę odłożył. Siary..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 52
" IX Rannemi brzaski niebo świeci wschodnie, Cicho na ziemi, wesoło, pogodnie, Ptacy śpiewają, drzewa szumią w lesie, Jezioro srebrną pianę na brzeg niesie. Któżby pomyślał o zemście, o wojnie, Kiedy tak lubo, cicho, tak spokojnie? O! próżno świat się w wdzięczną stroi..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 53
" I bój z Niemcami, wojna i pożary. Na wszystkich razem chce zemsty i kary! A Witold ojca w progu hamuje: — Ojcze mój! ojcze! weź z sobą na wojnę! W domu ja tęsknię, w domu ja próżnuję, Tak gnuśne wiodąc życie, tak spokojne! Pokochani wczasy, gdy weźmiesz na boje, Jeśli nie..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 54
" Kiejstut już płynie. On stoi u brzega, Załamał ręce, twarz mu żądzą pała, Żądzą młodzieńczą. Odmowa podżega. Matka, co stała opodal, słuchała, W drżące objęcia swego syna wzięła, I milcząc, płacząc, do piersi cisnęła. On pobiegł ukryć wstyd i żałość swoją;..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 55
" X. Na Johannisbergskim grodzie Cicho, spokojnie; wieść żadna Braci i mnichów nie mięsza. Idą z jutrzni, z paciórkami, I ziewają, pomrukują, To na niebo poglądają, To do siebie cóś przemówią Jedni w łowy się wybrali, Drudzy w pogan sioła idą Za daniną, za zbiegami;..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 56
" X. Na Johannisbergskim grodzie Cicho, spokojnie; wieść żadna Braci i mnichów nie mięsza. Idą z jutrzni, z paciorkami, I ziewają, pomrukują, To na niebo poglądają, To do siebie cóś przemówią; Jedni w łowy się wybrali, Drudzy w pogan sioła idą Za daniną, za..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 57
" Młódź za oręż chwyta skora, Konie siodła, ludzi zbiera. Na dolinie tuman pyłu; Po chorągwi znać czerwonej, Po maleńkich koniach Żmudzi, Kiejstut swoich wiedzie ludzi; Nie na sioła to bezbronne, Lecz na zaniki, lecz na grody. — W Imię Jana ! hej ! kto żyje, Kto udźwignie oręż,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 58
" Wszędzie zaszturmował razem Pod bramami ogień niecą, Po drabinach na wal drapią; Śpiewając, konają jedni Śpiewając, cisną się. drudzy — To szarańcza! — Komtur wola Bracia! w Imie Boże ! żywo ! Gaście ognie, brońcie bramy! Ale próżno, bo Litwini Już płonące sieką..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 59
" Kiejstut jeszcze nierad zemście, Kiejstut dalej jeszcze bieży. W niewolnika Niemców tłumie Szukał napróżno Henryka, By się na nim mścić niewoli. Nikt nie wiedział o Henryku. — A wiec w domu go znajdziemy, W Eckersbergu on ucztuje. Pójdziem w gości, go powitać I zaświecić..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 60
" Henryk upadł u stóp krzyża; Wrzawa co chwila się zbliża; On się modli; wie, że śmierci Już mu wybija godzina; Słyszy w uszach głos Kiejstuta, Słyszy już swych braci jęki; Dosyć czekać! sam wychodzi. Kiejstut przeciw niemu goni, Hełm strąca, za włos porywa. A! trzymam..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 61
" Knechtów i braci zakonnych. Krwią się podwórce oblało, A krew, pożoga, popiołem Gorącym sypiąc, pokrywa, I trzeszczą dachy i wieże, Padają mury i wrota. Litwa lup unosi tylko, Koni niemieckich dosiada, A leżąc wkoło obozem, Na pożar lubo pogląda. Ale niedługo ich..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 62
" Więźnie łyka potargali I broń litewską porwali. Sam Kiejstut konia dosiada I chce ucieczką już bronić; Werner Windecken nań wpada. Niema tarczy, by zasłonić, I z konia do niego zsiada. Pieszo się spotkali oba. Nierówna walka — tuż bratu Na pomoc śpieszą Krzyżacy. Komtur..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 63
" XI Dość jednej rany na ciało, Dość jednej na duszę rany, By człek i szczęścia przeszłego Zapomniał, i dni pogody. Cóż, gdy boleść niozgojona, Nową raną się podwoi, Nowy ból wpije do łona ? Wówczas rozpaczą targany, Człowiek śmierci tylko woła, I końca..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 64
" Ani w wybawienie wierzy; Nie spojrzał po swem więzieniu, Nie rzucił okiem na straże; Siedzi i kona w milczeniu, Siedzi, umysłem na Litwę Gnając, gdzie dziecię zostało, Co śmierć jogo pomścić może, Co za krew krwią Niemców spłaci. Noc idzie, głosu ludzkiego Nie słychać;..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 65
" Nastawił, myśląc, że Alfa Litewską mowę usłyszy; Ale któś wita grobową Wrogów niepojętą mową, Któś wita szyderstwem może. Lepiej, że Kiejstut nie słyszał. Milczenie. — Kniaziu Kiejstucie! Któś znowu szepce mu zcicha — Czyliż już glos ci znajomy Uszu ni serca..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 66
" I tobie, Panie, pokrewny, Niosę na duszę ochłodę, Niosę ci, Kniaziu, swobodę. Wstawaj i prędzej idź ze mną. On słowóm jeszcze nic wierzy. — Ty, Niemiec, miałżebyś wroga Na karki własne wypuścić? — — Chrześcianin, mego Boga Spełniam rozkaz — Komtur rzecze...."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 67
" Idź i pomnij, że w Zakonie Nie wszystkie zemstą tchną serca. Oto płaszcz i kaptur mniszy; Wdziej na się, uchodź; n bramy Powiedz, żeś z wieścią posłany Od naszyci) do Marii grodu. Oto jest pismo. Uciekaj! Koń na cię czeka u forty. — A Kiejstut słucha, nie wierzy, Na szyję..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 68
" XII. Troki i Wilno sąsiadują z sobą, Blizkie, jak serca Olgerda, Kiejstuta. Tyle lat oni i bojów przeżyli, A nigdy chmura na braterstwa niebie Burzą i gromem im nie zagroziła. Dzieci chowają, w puściźnie im drogą Przyjaźń na serca wszczepiając młodzieńcze, Bo Litwie..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 69
" Losy to Litwy i przyszłość jej cala. Olgerdowicze i wy póki w zgodzie, Dopóki przyjaźń w bratnim wytrwa rodzie, Dopóty Litwa wrogóm się, ostoi. — I mówi Olgerd Jagiełłę starszemu: — Pomnij, Kiejstuta dzieci, bracia twoi. Jak ja Kiejstuta, ty ich kochaj, synu! Razem, wy silni...."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 70
" Tak po nich Witold z Jagiełłą ojcowskie. Zająć dzielnice, słońcami wejść mieli, I stać na straży od napaści wroga, I stać na straży od wnętrznej niezgody. Oba dorośli — nie jednacy oba. Na Trockim zamku Witold się hodował, A wojną młoda pałała źrenica; Miecza w kolebce..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 71
" Ku ludziom; nie miał, kogoby ukochał. On rozkazywał, nieposłusznych gromił, A pacholęta na jego skinienie Drżały, przed panem lasów jak drży źwierzę. Cudzej on rady nie wezwał, nie prosił; Wzgardą za radę i za miłość płacił. Czul siłę w sobie, gryzł ojcowskiej woli..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 72
" Z rówieśnikami nie panem i wodzem, Był przyjacielem: jednego obierał, Jednemu serce i duszę otwierał; I potrzebował, by ręka silniejsza.... Wiodła go z sobą, myśli mu natchnęła I panowanie nad sercem objęła: Jagiełło trzeba przyjaciół — za młodu Z pacholąt swoich on..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 73
" A wszędzie młode pacholę Wojdyłło Jagiełłę Panu towarzyszył swemu. Jeśli się wahał, okiem wzywał rady; Wojdyłło radę z uśmiechem poddawał, Wojdyłło rękę w złym wyciągnął razie, Wojdyłło plecy pod pletnią nastawiał. I rosła przyjaźń, jak dwie rosną brzozy...."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 74
" XIII. Nie z jednym Litwa wojuje Zakonem; Ruś ją ścisnęła dokoła, Z orężem w górę wzniesionym O zabrane kraje wola. A Olgerd wielki trzyma ją w postrachu, Nad Rusią Litewską czuwa, Odbija cięcia zamachu I wgłąb się coraz posuwa, I jedną ręką nieprzyjaciół siecze, Drugą..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 75
" Kiejstut Litewskich od Zakonu włości, Olgerd ich od Rusi broni, A gdy wielkiej siły w gości, Wielkiej potrzeba pogoni, Naówczas oba połączają dłonie, I razem idą na boje, W wzajemnej stając obronie, Miecze, serca łącząc swoje. Oni, przy ojca poprzysiągłszy stosie Bratnią..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 76
" — Czas, mówi Kiejstut, młode ptaki wprawić, Bo gdy stare siły stracą, Komu nieprzyjaciół dławić? Niech oni za nas zapłacą. Witold do wojny duszą się wyrywa, Ledwie go wstrzymać w komnacie, I Jagiełło jej wyzywa. Synów z sobą bierzmy, bracie! — I wzięli synów; do..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 77
" Dali znak w Prussy szeroko pustoszyć. Codziennie ufce latały, By lud wylękniony płoszyć, Ogniami zażedz kraj cały. Winrych Kniprode Mistrz nic spał; on wiedział, Że w jego włościach wróg zjadły Na zgliszczach spokojny siedział, Gryzł kraj, jak owoc upadły. Ciągnął Kniprode..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 78
" Podpala nowe i pustoszy sioła. Prussy do Mistrza swojego Z żałobą i płaczem biega, Kraj cały o pomoc wola. Stanęły wojska pod Rudawskim grodem, Dwa rozsypane mrowiska: Kiejstut, Olgerd idą przodem, I chorągiew Mistrza błyska. Oczyma zetkną się, siły swe liczą; Krzyżak krew..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 79
" XIV. Stanęły, patrzą dwa wojska na siebie, Oczyma wodze lud zebrany liczą. Kiejstut i Olgerd po sobie spojrzeli, Polem na synów niespokojnym wzrokiem. — Bitwa to krwawa, bój nielada będzie! Młodym ptaszętom zatrudne to pole. Odprawmy dzieci, niech jadą do domu. — —..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 80
" Kiejstut już podbiegł na siwym swym koniu, Z Olgerdem dzieci, dając znak, zostawił. A Olgerd? Nigdy nie stał tak do walki. Sam nieraz w szyki rzucał się, jak w fale, A kędy stąpił, rozprysły się przed nim; Teraz na syna z trwogą się ogląda; I każda strzała, co z kuszy wyleci,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 81
" Już mężny Kuno Hatlenstein na ręku Krzyżackiej braci wielką oddał duszę; Schindekopf goni za wojskiem Kiejstuta, Lecz w sercu strzała uwięzła litewska, I do Labtawa nic dobiegł za niemi, I skonał mężny pod rany ciężkiemi. Jeszcze podziśdzień krzyż od wieków wbity, Pomnik..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 82
" XV. U Kniazia Światosława, na Smoleńskim grodzie,. Rośnie Xiężniczka piękna, jak słońce o wschodzie, Hoża, jak ranne słońce, gdy się z mgły wybija. Rumiane lice Anny i oczy jej jasne, Jako słońce poranku; a kosy jej długie, Jak promienie słoneczne, gdy świat opasują I w..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 83
" Ale niedługo matce cieszyć się dziewczęciem, Ale niedługo ojcu pocieszać się synem: Córce wynijść potrzeba z domu za młodzieńcem, Synu swojego chleba dobijać sit; czynem, Dobijać się walkami sławy i imienia. I gdy Anna dorosła, córka Światosława, Smutno sio stało, i..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 84
" I czekam, gdy nadejdzie. Gdy z wojny przyjadą, To patrzę wracających, szukam między niemi Tego, com nie widziała jeszcze na tej ziemi, A co go czekam, czekam! — Kogo, córko, czekasz? — Alboż wiem? matko moja! Ja się pytam ciebie. Czego czekam i kogo? i tęskno rai czemu? A gdy..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 85
" Czas ci mieć dzieci, żeby, gdy brzemie zacięży, Na nich złożyć miecz wojny i o kraje pieczę. Na zamku Światosława tyś nie widział córki ? Hoża Anna! Jam myślał — (o dla ciebie żona. — — Nic, ojcze, me widziałem — Wilold odpowiedział. — Twoja wola, i wedle twej woli..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 86
" Czyż już był w wojnach, czy już krwi kosztował? — A matka na to: — Litwin się zamłodu Wprawia do boju, by, gdy sił dorośnie, Rękę do szabli i duszę zgotował; Lecz ród to dziki, ród pogański, Anno, I Chrystusowej niecierpiący wiary. — Córka na to zamilkła, i włosy..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 87
" Zajdzie, wy dla niej miejcie serce matki, I serce ojca, i słowa pociechy. O, smutno, smutno ulecieć z pod strzechy Temu, kto z pod niej nigdy nie wychodził, Kto pod nią schował, kto pod nią urodził, I całą młodość prześpiewał u kolan Matki kochanej, ojca łaskawego! — Mówił..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 88
" XVI. Zamłodu, zamłodu, u życia początku, Do szczęścia niewiele potrzeba nam wątku. Człek wszystko, co dotknie, jak król ów bajeczny, Przerabia na złoto, i wszystko mu złotem; Wśród głodu on syty, wśród boju bezpieczny, Spokojny wśród burzy pod niebios namiotem, I..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 89
" Ona mu swą młodość, a on jej swe boje Pocichu spowiada. I wzrok łzą zalany Wyjaśnił się Annie. W początku to co dnia O matce mówiła, do matki zsyłała, A potem raz w tydzień, drugiego tygodnia, A potem choć w miesiąc raz wieści żądała, A potem wzdychała, czekając z..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 90
" Ale dnie za dniami, miesiące płynęły, A Witold uciekał od walki i znoju; Miękkie mu uczucia wskroś duszę przejęły, I ręka odwykła od szabli i boju. Raz Anna już spala, on sam do ogniska Dorzucił polano, na ręku sparł czoło, Wpół drzemał, wpół dumał, i głowę w dłoń..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 91
" To izba jest, w której gnuśniejesz, mój miody, I życie swe dajesz za roskosz, za gody, I sławę swą dajesz za szczęście weselne, Swą wielkość i imie grzebiesz nieśmiertelne. — — Ktożeś ty? kto jesteś, co śmiesz mi sen mięszać? I słowy jakiemiś dziwnemi, ostremi, Nad..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 92
" Jam duch jest, twój Gulbi; za Bogów tu sprawą Stanąłem przed tobą, bym w żywe ci oczy Twą gnuśność wyrzucił. Witoldzie! gnuśniejesz, Myśliwy pies, długo nie idąc na łowy, Zapomni o kniei i na rok już nowy — Ty o nich zapomnisz — Patrz w gwiazdo, co zdala świeci nad twą..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 93
" Ten uśmiech tak słodki, co jeszcze go wabił,. Który go wycieńczył, zniewieścił, osłabił; Spójrzał, lecz nie wrócił na małżeńskie łoże, Wyrwał się w podwórzec i konia wieść każe, Ludzi swych zwołuje; nim zabłysły zorze, On z ojcem już pędzi po Pruskim obszarze:..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 94
" XVII. Na zamku Wileńskim Olgerd odpoczywa, Z Gedyminowego miód rogu popija, I do snu mu głowa pochyla się siwa, Pod głowy ciężarem ugina się szyja. Na zamku Wileńskim Olgerd odpoczywa, Z Turzej góry patrzy na Świętą dolinę. Tam się dym ze Znicza ołtarzy dobywa, Jam Wilii..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 95
" O, nic tak bywało! I na �?ysą górę. Popatrzył, i znowu pochylił się, drzemie. Tam trzy krzyże stoją, wysokie, ponure, Patrzą, jak na swoję, na Litewską ziemię. I duma, i marzy. Nie ostać się Bogóm, Nie ostać się starej Litewskiej już wierze! Ni mieczem obronić, ni zakryć..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 96
" A starszy poselstwa, Fedko, się odzywa: — Pozdrawia was ojciec nasz i dar przysyła, Oto miecz od niego, krzemień i krzesiwa. Z mieczem, ogniem do was przyjdzie nasza siła. Przyjdziemy do Wilna na święcone jaje, Skrzesać ognia w Litwie i miecza sprobować. Dawno Dymitr w wasze..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 97
" A zima śniegami już wieje białemi. Pod Wilno, na Piaski lud zewsząd gromadzą; I Michał się Twerski obiecał iść z niemi, W Smoleńsku Swiatosławu gdy tylko znak dadzą. I Drucki, i Andrzej Połocki wybieży, I Kiejstut, i Lubart od Lackiej rubieży. Nikt nie wić, gdzie Olgerd..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 98
" Ruszyli; przed niemi już lasy się walą I mostem im ścielą pokornie pod nogi. Czerń drzewa podcina, a sioła się palą, A dymy, zniszczenie, wytknęły im drogi. I idą w milczeniu, bez chwili wytchnienia; Gdzie wejdą, lud jeszcze u ognisk zastają; I wieść ich, co z wiatry na..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 99
" Z Zamieścia, Posadu, już dymy się wznoszą, I płoną; pod Kremlu już ogień murami. Bojary chleb z solą naprzeciw wynoszą.. — Kniaź Dymitr przyjaźni i drużby chce z wami. — A Olgerd im starą wyciągnął prawicę, I rzecze: — Dam pokój, niech będzie przymierze, Oszczędzę..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 100
" XVIII. Na Polskę, idą Litewskie Xiążęta: Lubart i Kiejstut na przedzie, Witold z Jagiełłą, młode sokolęta. Czemuż ich Olgerd nie wiedzie? Czy Michał Twerski, czy Smoleński wola Pomocy przeciw Dymitra? Czy Moskwa pali sprzymierzeńców sioła? Krewiczan burzy Ruś chytra?..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 101
" Dobrze ci było, wielki Gedyminie, W boja umierać od strzały! I nie zestarzeć, i w śmierci godzinie Polegnąć na polu chwały! A syn twój, Olgerd, nie dźwignie oręża; Patrzy, jak młodsi się gnają; Dłoń już bezsilną napróżno wytęża, Ręce duszy nie słuchają. A Litwa znowu..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 102
" Chce Kowno ubiedz. Nadniemeńskie włości Leżą pustynią dokoła, Po polach świecą krwawe trupów kości, I spalone sterczą sioła. Krwawą łzą Kiejstut płacze klęski swojej; Witold go prosi: — Daj ludzi! Krzyżak bezpieczny zwycięztwem się poi, Niech go krzyk rzezi obudzi! — I..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 103
" XIX Smutno na Wilnie! Olgerd zwołał braci Ze syny swemi, żeby ich pożegnać, I róg Alusu ostatni wychylić, Dłonią ich wyschłą ścisnąć raz ostatni Olgerda oczy sen już wieczny mruży. Dosyć mu boju; żyć już nic chce dłużej Synom dorosłym i braciom zostawi Litwę..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 104
" Stoi stos, na nim łoże Olgerdowe. On patrzy na stos, na łoże pogląda, Wiliję żegna i gród Gedymina, Dymy Zniczowe i swych ojców groby. Aż żona, Xiężna Juljanna, do niego Idzie i mnicha za sobą przywodzi. — Mężu mój! Panie! — rzecze — życie całe Tyś wiódł pogańsko!..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 105
" Niech Alus niosą, niech Bojary moję Przyjdą, Kniaziowie i dworzanie wierni. Ty rękę podaj i wiedź mnie do braci — Rzecze do sługi. Otwarli podwoje, I siary Olgerd wiła rodnię swoję, A oni smutni pospuszczali głowy, I nic nie słychać, tylko starca piersi Ciężkim oddechem..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 106
" Iluśmy wrogom nastawiali głowy! Naprzeciw wielu kraj nasz obronili! Bogi tam wiedzą, co za los was czeka, Lecz Bogi zgodzie bratniej błogosławią. Do was, Kiejstucie! — I rękę wyciągnął, Podał róg bratu. — Bądź mi zdrowy, bracie! ' Już nam aż w Wschodniej zobaczyć się..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 107
" Mówił, i zwolna siarą kłonił głowę; Brodu mu siwa na piersi spływała; Miecz cisnął jeszcze, lecz ręka spadała; I ani żony płacz, ani łzy dzieci, Ani wojenne drużyny okrzyki, Już go na ziemio odwołać nie mogły; Ani dźwięk rogów nic odwrócił ducha, Co śpieszył..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 108
" Synowie, słudzy stali i kapłani; Wszyscy do niego róg Alusu pili, Wszyscy żegnali Olgerda ze łzami, I na dobranoc pieśni mu nócili; A płaczki, wkoło usiadłszy na ziemi, �?zy spadające do naczyń zbierały; I w czarnej sukni, we wdowiej zasłonie; Xiężna Juljanna u nóg męża..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 109
" Zdobywa pieniądz i zbroje, i leci, Na duchy wrzeszcząc, aby je odegnać, Olgerda ciała by skrzydłem nie tknęły. Na stosie starzec z mieczem w skrzepłym ręku. Z siwą mu brodą wschodni wiatr powiewa. Dokoła bracia, synowie, kapłani, I słudzy na stos dla Xięcia wybrani. Oni nie..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 110
" Gród w żałobie, ród w żałobie; Ty szczęśliwy w kraju stoiku; Tam zachodu niema tobie, Twemu życiu niema końca. Tu łzy płyną, krew tu płynie, Nieprzyjaciel czyha z boku; We Wschodniej ojców krainie Wieczna jasność świeci oku. Leć, o wielki duchu Litwy, Lec do dziadów na..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 111
" XX. Poszedł Olgerda wielkiego duch z ziemi, I wszyscy za nim na niebo spojrzeli. Xiężna Juljanna trzydzieści dni płacze; Ani do złotej nic siądzie kądzieli; Sama z płaczkami, w ustronnej komnacie, �?zy się zalewa; Olgerdowe prochy W święconej ziemi wykradłszy, z Dawidem W..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 112
" Mnie syn zastąpi. Czas już Kiejstutowi Odpocząć z tobą pod jedną mogiłą. — Pojechał. W Wilnie sam został Jagiełło, Sam, smutny; smutku nic zwierzył nikomu, Ni starej matce, ni bracióm rodzonym; On tylko z sługą swoim ulubionym Na tajnych radach dnie przepędzał całe...."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 113
" Słyszano długie, tajemne rozmowy, Widziano, jako usiadał na skórze, U stóp Jagiełły, i długo coś prawił, I, jak pies, u nóg zasypiał na straży. Póki żył Olgerd, przyjaźń się ta kryła, Lękając blasku sokolego oka, Bo stary byłby karał niewolnika, Co się śmiał synu..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 114
" Jemu tajemnic swoich się powierza. Patrzcie, jak dumny dzikim rzuca wzrokiem Na nas, na syny Xiążęce, na Pana. Szemrzą na dworze, i Bojary jadą Do Trok, Kiejstuta skarżyć się staremu. — Panie! — mówią mu — zasil nas swą radą! Lub nam tam nie być, lub nie być tam jemu...."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 115
" Ma jego ręce podarki rozdaje, Które Wojdyłło przez połowę kraje; Ujmując łaski, srogości podwaja. Biada ci, Litwo, w służebniczych ręku! Biada wam, bracia! i wam, sługi stare! Podły się sługa na Xiążąt odgraża, I w szale dumy, której granic niema, Sięga po władzę, a..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 116
" XXI. Prędko śmierci Olgerdowej Wieść za siedem przeszła ziemi; Nieprzyjaciel się nią cieszy, I miecz ostrzy, i lud zbiera. A Xiążęta zniechęcone Uciekają, Moskiewskiemu Czołem biją, woje wiodą Na spokojną Ruś Jagiełły. Dymitr i Andrzej we..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 117
" Günther Hrabia Hohenstejnu, Eberhard i Jan Hrabiowie, Pod Troki się zagonami Zapędzili w włość Kiejstuta. Przyszli, stoją nad jeziorem. Zamek głuchy, jakby pusty; Ni w nim rycerz się ukaże: Mury milczą, znikły straże; Tylko jezioro dokoła Rozpuściło sine wody" I ramiony..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 118
" Długo Mistrz się; z Xięciem radził I pud Wilno odciągnęli., Ledwie pył opadł za niemi, Kiejstut z zamku na koń siada, Ludzi zbiera; syn u boku; Z garści; ! w pogoń Niemcom śmieszy, Bieży nocą. Rozedniało, Po nad Wilnem luna plonie, Ciury słoja w blasku cale, Dymy kłębią..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 119
" Cały jeszcze, czarny stoi. W obóz Niemców Kiejstut wpada, Na Krzyżaków, co bez zbroi, Pijąc, w pożar poglądają, I klną pogan, hulają Wpadł i siecze — łby padają, Popłoch w wojsku; pod Xiążęcy... Namiot pędzą się kupami; Swoich luków i kusz zbyli, W ziemie wbite..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 120
" Wprzódy trzeba zebrać siły, Wprzódy oręż nam ukować. — Gedymina zamek jeszcze Krzyżacką nietknięty nogą; Pierwszy raz na nim w gościnie Niemiec miód Litewski spija. O , wstań, wielki Gedyminie! Wstań, na wnuka popatrz swego. On z wrogami siadł u stoła, On im w uśmiech..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 121
" Trzy dni mija, Witold jeszcze Siedzi w Gedyniina grodzie; Trzy dni niema! Aż posyła Siary ojciec. Strach o syna. Goniec do Trok go wyzywa. Jedzie Witold, ale smutny, Głowę zwiesił, a na oku Gniew połyska uduszony. — Ojcze! — -rzecze — Litwie biada! Słaba ręka Litwą włada...."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 122
" Długoż cierpieć ludziom jeszcze ? Długo myśleć? długo czekać? — Kiejstut milczy, duma, z czoła Pol ociera; siadł na progu. Syn napróżno o odpowiedź Słowy, pytaniami wzywa. — Czekaj! — wreście wstając rzecze — Stary Kiejstut wie, co czyni. Niech Wojdyllo pnie się; kto..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 123
" Czemuż stryja uczcić swego, Kniaź Jagiełło nie wychodzi,. Ani dworzan swych wysyła? Czy Jagiełły niema w domu?? Czy powitać niema konni? Czy na łożu chory leży? On vf komnacie z psy swojemi Bawi sio, leżąc na ziemi U drzwi Wojdyllo na straży, Pochlebstwem mu głaszcze uszy,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 124
" Stoi, patrzy, nagle blednie,. Usta zaciął, wzrok ponurzy Zadrżał. Kiejstut pchnął go ręką. — Kto — rzeki — wchodzi? kto ma prawo Na dziadowski wchodzić zamek Ty precz, sługo! ni mi w oczy Podłej nie ukazuj twarzy! — Jagiełło powstaje z ziemi; Chce cóś mówić, drżą mu..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 125
" Kiejstut, ze drzwi, on do Pana. Blade lice, usta sine, Jakaś boleść targa serce, Bo i słów nie znajdzie w ustach, I łzy niby w oczach kręcą. Próżno Jagiełło wyzywa,. Próżno łagodnemi słowy Odpowiedź z niego dobywa; On milczący, zachmurzony, Na Bojary patrzy srogo, Siecze..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 126
" Rzeki i chodzi, w sercu burza, A Wojtdyllo za nim okiem Wodzi, radośnie spogląda, I lak w chwilo rzecze znowu: — Kniaziu! braci masz jednastu, Styjów sześciu i stryjecznych, Mnogi ród Gedyminowy, Mnoga krew jest Olgerdowa. Jam co? — sługa i niewolnik, Robak, coś go wywiódł z..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 127
" Jam niewolnik, ja mizerny, Ale serce w mojej piersi Rodzonego brata, sługi, Wiernego psa, bije u mnie. Kiejstut!!! nie wierz jemu, Panie! On zawistnem patrzy okiem. Na mnie, bo wie, że na straży Stoję twojego spokoju, Że dopatrzę w nocy zdradę, Że nie dam mu złego knować. Kiejstut..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 128
" Mówił, Jagiełły oczyma Gniew się patrzał, piersi wzdyma, Chodzi, czoło białe chmurzy, Słucha, staje, wzrok ponurzy, To podniesie na Wojdyłłe; W słowa jego wierzy świecie, I już zdradę u drzwi widzi; Drży o siebie, drży o władzę; Duma, jakby ją utrzymać? — Dość..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 129
" Tak jak oni, jesteś Kniaziem. Nikt nie będzie śmiał przeszłości, Zapomnianej wydobywać, Ażeby nią bić ci w oczy. Na Perkuna! kto cię słowem Dotknąć śmiałby, mnie obrazi, Brata swego dotknie Pana. — Już Wojdyłło u nóg leży, Nogi ściska i całuje; Twarz rumieńcem mu..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 130
" Niewolnictwa i cierpienia, By się w duszy mój zatarła, Muszę spłacić z was każdemu, Część pogardy, część boleści, I krwią może trzeba będzie Zmywać z duszy cierpień ślady. Krwi utoczę, łez utoczę, W łzach obmyję, w krwi ubroczę, Ale zatrę przeszłość czarna!..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 131
" Z ust glos jakiś się wyrywa, Głos to matki. Nic na świecie Nie ma lego matki głosu, Kiedy wita swoję dziecię. — O Wojdyłło! o mój synu! C iebież to ia widzę ciebie: Ty w tych szalach, ty tak wielki, Ty na zaniku bojar starszy! Ty Porowej biedny synu! Niewolniku! wzięty z..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 132
" Wnet siepacze porwą siarą; Ona stoi, osłupiała, Ręce na pierś załamała, Patrzy w oczy synu swemu, I śmiech usta jej wykrzywił, Śmiech okropny, bezrozumny! — Synu! — woła — tyś nie poznał! Jak ci było poznać matkę? Ona biedna, ty bogaty, Ja w łachmanach, ty masz szaty!..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 133
" Bez mogiły i pogrzebu! Zgiń! przepadnij! — Głos ustaje. Słudzy ciągną, trup już wloką; Piana zimna usta broczy, Wywrócone białe oczy; Duch uleciał na swe dziecko Zemsty prosić u Perkuna. Stał Wojdyłło, zęby ścisnął, Zbladł, i nogą w ziemię bije. — Kto wpuścił..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 134
" XXII. Na Troki posłaniec tajemnice wybiega, Od Turzej on góry na Piaski gdzieś leci, I kręci gęstwiną u Wilii brzega, I zniknął w śnieżystej daleko zamieci. Brodę ma splątaną, wzrok ma obłąkany, I włos rozczochrany, i suknię w nieładzie Konia prze ku Trokóm i..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 135
" Śmielszy mierzy wzrokiem, zatoczył wokoło, Już jezioro przebył, brama się otwiera; Wbiegł i konia rzucił, ku świetlicy bieży, Nie otrząsł obuwia, snieg leci z odzienia, Pot mu ciecze z czoła, włos na głowie jeży; On minął podwórzec, przeleciał przedsienia, Na komnaty..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 136
" Marja Olgerdówna jemu obiecana! Niewolnik już hardą głowę nad nas wznosi. Ratuj nas, o Panie, stare sługi swoje! Wczoraj dwóch z nas ścięło, za to, żeśmy czołem Nie bili Wojdyłłe; Olgerdowe woje Z bracią twoją, Panie, ponękani społem Andrzej Olgerdowicz przez niego na..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 137
" Ale nie doczeka! Dość starcu dwa kroki, By zapobiedz hańbie i uniknąć sromu. Idź, pozostań w Trokach, Olgerdowy sługo ! Tu ci niewolnicy urągać nie śmieją. Niech Wojdyłło szali; nie poszali długo: Od Trok przeciwnemi wiatry mu zawieją. — — Nie o nas tu, Panie, nie o..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 138
" Zetrę niewolnikom dumne myśli z czoła, I nie da się Kiejstut do boju uśpieszyć. — Rzekł, Witold szepce. Witold odpowiada: — Nie wierz, ojcze, nie wierz! Sam kniemu pojadę, Zobaczę, czy w sercu Jagiełły jest zdrada, I odkryję zmowę, dójdę ciemną zdradę. — Konia! — woła..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 139
" Jeszcze u ogniska siedzi Kiejstut stary, Myśli o Jagiełłę, duma o swym rodzic; A często za miecz się wyszczerbiony chwyta, Często ucho w długie posyła milczenie, Duszy swej się radzi, serca swego pyta, I tamuje dłoni niecierpliwe drżenie. Powstał, bo u bramy obcy róg zadzwonił..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 140
" On palec na ustach kładzie, głową kiwa, I jeszcze się patrzy, czyli kogo niema ? — To ty! — Kiejstut woła — o! nie zapomniałem, Że ty jeden z Niemców masz Litewską duszę! Jam cię dawniej kochał, choć jeszcze nie znałem. Z nienawiści twoich ciebie wyjąć muszę. Tobiem ja..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 141
" Krewni na krew własną zaczajeni stoją, Ja obcy sam z siebie nic szczędzę ofiary; Ja Zakonu skarby w ręcę ci przynoszę, Od twej głowy ciosy odwracam, o Panie! A w nagrodę, Kniaziu, o jedno cię proszę: Daj w twem sercu wierze Chrystusa mieszkanie. Kiejstut zamilkł, tylko ciśnie..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 142
" XXIII. Kędy był Witold? Na Wileńskim zamku Tydzień on siedział, pozostał na drugi, Milczał, a patrzał to w Jagiełły serce, To w twarz Wojdyłły. I dowodów zdrady Szukał napróżno. Zdaje się, wróciła Przyjaźń mu dawna. Brat uśmiechem wita, Wiedzie na łowy, przyjmuje..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 143
" — O ! nie ! — z uśmiechem Jagiełło odpowie. — Przy nim mi za nic pany i kniaziowie. Brat to mój. Choć się rodził na niewolę, Ja go wywiodłem , osłodziłem dolę, Jam go uczynił równym mojej braci. On mi wiernością, on mi sercem płaci Za wszystko. Jemu ja wierze jednemu. —..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 144
" Mad wszystkich srożej, Marij go bolały Wzgardliwe słowa. Żadnego nie stracił, Wszystkie pamiętał, by za nic zapłacił. Marja na ciężką szła jemu niewolę, Płacząc, się bratu rzucała pod nogi. — Chcesz mnie ukarać? komu chcesz daj, Panie Wyszlij, na łódce puść w nawalne..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 145
" Na Bogi! Xiężno! poznasz we mnie Pana! Pomnisz, gdy nieraz, zgięty pod ciężarem, Wszedłem w świetlicę i biłem ci czołem, Tyś urągała obliczem wesolem, Tyś nieraz słowem bolesnem mnie w serce Wbiła pogardę; i ode drzwi twoich Nieraz mnie gnali za twemi rozkazy, Krwawemi znacząc..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 146
" A teraz ona zeszła na służebną Niewolnikowi! Olgerdowej córce Serce się wzdęło, jak morze na burzę; Płakała, miecza szukając dokoła, A nic nie było, tylko garstka słomy Aa pośmiewisko u progu rzucona ; Płakała biedna. Aż do drzwi któś kroczy. Ona wybiega, i patrzy ze łzami,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 147
" Odebrał siły. Na widok się Xiężne Oburzył znowu, cóś mruknął i znika. I znowu do Trok któś po nocy bieży , Gdzie Kiejstut z svnem na naradzie siedzą, Nowemi wieści do serc ich uderzy. Oni cóś radzą tajemnie, szeptają;. Posła słuchali, spójrzeli po sobie; Co czynić mają?..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 148
" XXIV. Po nad grodem Gedymina Turza góra, zamkiem strojna, Wznosi czoło uwieńczone. W murów czerwonych koronę; U stóp góry Neris płynie; Nad nią Swintorohy pole Xiążęcemi mogiłami Usypane; a na straży Perkunowa tuż świątynia, Gdzie się Znicza ogień żarzy; Dalej za wal,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 149
" Krów pogańską chrzciła ziemio; Lecz najwyżej grud Xiążecy, Dach świątyni, dym Zniczowy, Po nad miasto wznoszą głowy. Cisza w grodzie Gedymina; Lasy wkuło go objęły, Góry ścisnęły dokoła; Milczy miasto śpiące w dole, Milczą góry lasem strojne; Nawet Neris, mrozem Falą..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 150
" Z pobożności znać Źmudzina: Bo na widok się świątyni Każdy z nich o ziemię rzuca, Głowę zarosła odkrywa I szepce ciche modlitwy. Coraz nowe tłumy śpieszą, I jak w morzu nikną rzeki, Tak oni znikli wśród grodu. Wszystkich miasto pochłonęło. Znowu cisza w starym grodzie...."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 151
" — Siano, słoma, skóry, bracie! Do Pana wiezieni na Troki.. — Strażnik milczy, a woźnice Dzikim jakimś śmieją głosem. Stali w rynku, poglądają Szepcą z sobą i czekają, Piesi ku nim się gromadzą, To gdzieś pójdą, to cóś radzą, A liczba ich rośnie coraz, Z wozów, zda..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 152
" Jednym wrzaskiem się ozwały: Trzysta Żmudzi z lukiem stoi, Sześćset z wozów wyskoczyło Tysiąc Kiejstut przywiódł z sobą Gród zajęły; zamek wkoło Opasam żywym murom; Otwarte na roścież wrota: Wojsko się w podwórce miota. Gdzie Jagiełło? czy śpi jeszcze? Gdzie..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 153
" Kiejstut dłonią niewolnicze Usta stulił. — Nie mam pana! Krzyknął głośno — twój, mym jeńcem!' Idę nie o słowo prosić, Ale karać go za zdradę.— Sługi woła. — Zwiążcie! strzeżcie! W najciemniejszy loch go wrzucić, Najcięższemi spętać więzy ! Struchlał dumny..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 154
" Nie zdał nas, nie przedał wrogom! Rzekł, i sługom nań wskazuje. — Pęt mu nie kłaść, strzedz w ciemnicy.— A Jagiełło blady stoi, Słowa nawet rzec się boi; Szumi mu w uszach i głowie Oczy chodzą krwią zalane I szukają kogoś wkoło; Krew to blade zleje czoło, To do serca..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 155
" Zem się dla nich wyzuł z władzy Zem koronę im na głowę. Dał, a sobie szablę tylko Pozostawił, i na straży U synowca stał we wrotach! I oczyma po tej karcie Wodzi, oczom swym nic wierzy, I z nią w ręku, jak szalony Do Jagiełły znowu bieży. On złamany wpół, zgarbiony,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 156
" Mów, czyś ty dał mnichom Czyś ty przedał swoje plemie ? Ja — Jagiełło mu zawoła, Skrwawionego wznosząc czoła — Ja ! jam karty tej nie pisał. — Pieczęć twoja! — Ja nie kładłem Jam przymierze zawarł tylko; Ale słowa w mem nic było, Coby na ciebie Rodziło. Na Perkuna,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 157
" Spojrzał — sroga twarz Kiejstuta Nad nim stoi; jak przykuta, W duszę patrzy mu źrenica; Przed jej wzrokiem tajemnica Nic ukryje się, nic schowa. Kiejstut w jeńca bije nogą, Kiejstut w twarz na powitanie Plunął, i obelgą siwą Z odrętwienia go wywodzi, — Patrz — zakrzyczał..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 158
" Patrzaj — widna twoja wina, A jutro — kary godzina. — Wojdyłło głową o ziemię Bije w milczeniu, i pada. — Daruj mi, daruj, o Panie! Moja niewdzięczność i zdrada! Moja wina! Jam zasłużył Na karanie, lecz tyś wielki! Co ci przyjdzie z krwi kropelki, Którą zlejesz ziemię..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 159
" Wisieć także. Noc ci daję; Przez noc jęczeć możesz jeszcze, Włosy wyrwać z podlej głowy I o lochu bić się ściany. Rzeki, i wyszedł zadyszany, Znowu gdzieś na zamek śpieszv; Zbiera ludzi, i obsadza Mury, wały, grodu wieże; W miasto hufce porozsyłał. Każdych wrót..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 160
" XXV. Na Wileńskim zamku, na Świętej dolinie,. Kiejstut siadł, i patrzy, kędy Neris płynie; Patrzy, jak się głowy gór wkoło podnoszą; Stary gród ojcowski ogląda z roskoszą; I uśmiech po ustach błędny mu przelała Bo dawno tu nie był, bo młode swe lata Przypomniał...."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 161
" Na zaniku, na mieście, wciąż lękając zdrady, Obsiedli, i w zbrojne zbierają gromady. A Kiejstut znów duma. Ciężko mu z Wojdyłłą Dzień drugi pod jednym przeżywać już dachem. Niechby się co prędzej zemstą nasyciło, Zdradę i zdrajcę jednym zwaliło zamachem. Jagiełło..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 162
" Podnoszą zdziwione na więźnia twarz wściekłą; Podłażąc, śliskiemi krępują okowy Ręce mu związane, pierś polem ociekłą Południe — blask dniowy przez okno zaświtał, A więzień wzrok podniósł, zębami zazgrzytał Nikogo! Pragnienie ogniem go paliło, Głód jadł go, i..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 163
" — Ty wody chcesz! chcesz ! ty prosisz, Wojdyło! O, niema litości, jak mnie jej nie było, Gdym u nóg pełzając, w Izach cala, krwi cala, Litości, spokoju, spoczynku żebrała, Pij błoto z kałuży, jedz swoję wnętrzności Gryź więzy, Wojdylło! To strawa dla ciebie Zapomnij o..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 164
" I w wrota pobieży otwarte szeroko — Znać bardzo niecierpliw i bardzo się cieszy. Już mury minęli i wrota przebyli Już w mieście podróżni. A Kiejstut na moście Witolda pochwycił, nie daje i chwili. — To Witold! to syn mój! Witajcie mi, goście! W sam czas mi przybywasz!..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 165
" Zadosyć, jak zechcesz, jak serce ci powie. Jam świadom Jagiełły ohydnej niewoli; Byłem sam na zamku, i byli świadkowie, Co ze mną powiedzą, kto rządził za niego. A brata mi oszczędź, synowca swojego! Krwi jego nie żądaj! Wojdyłło cię zdradzał; On z mnichy się związał, on..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 166
" XXVI. Nazajutrz, słońce nim wstało, Już się w zamek lud gromadził. Kiejstut na kamieniu siedzi, Obok Witold z mieczem w dłoni, A dwornia czeka rozkazu. — Więźniów do mnie przyprowadzić. — Skoczą natychmiast i wloką. Przodem Jagiełło schylony, Wzrok w ziemię, barki..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 167
" — Słuchaj! — rzekł Kiejstut powstając — Warteś kary za twą zbrodnie; Lecz Olgerdowa krew w tobie! Nie chcę haniebną ją śmiercią Rozlewać, ród hańbić własny. Pójdziesz swobodny, i bratu Będziesz za wolność dziękować. On cię od zemsty zasłonił, — Jagiełło stał..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 168
" Służył polem na igrzysko? Może dzisiaj gilzie na dziczy Spokojnie piłbym miód z rogu I strzały ostrzył na wojnę. Bądź przeklęty! — Pienił z złości, Aż się pod siepacza ręką Glos krwawą stłumił paszczęką. Lecz doszedł Jagiełły uszu. On zwrócił głowę, z..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 169
" Mijają wały nad rzeką; A wciąż tłum wrzeszczy szalony, Wciąż Wojdyłło klnie Jagiełłę; I Marja krok w krok za mężem, W uszy mu bije przekleństwy: — Oto twój pochód zwycięzki! Oto twa wielkość, Wojdyłło! O, lepiej, lepiej ci było Z błota twego nie wychodzić,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 170
" I w mękach nie mógł wymodlić. Jeszcze daleko! daleko! Długa jeszcze, długa droga! Ale już stryczek gotowy Dla Xiążęcej twojej głowy, Już się na dębie kołyszą Dwóch siepaczy i czekają. O! nadto prędko umierasz! Patrz, jaki pogrzeb wspaniały Tysiąc cię ludu prowadzi,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 171
" Po grzbiecie bijąc go, zmuszą, Ażeby powstał na nogi; Ale napróżno; ból srogi, Ani wycisną katusze Jednego jęku z ust jego; Martwy pod drzewem upada; I wnet na rękach gromada Do petli z łyka go wznosi, Z okrzykiem gardło mu ściska, I wrzeszcząc, ciągnie za nogi. Wojdyłło..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 172
" Dokoła niego Bajoras, Dokoła syny i krewni; I Jagiełło stoi wdali, Smutny, z pochyloną głową. — Słuchaj! — Kiejstut doń zawoła — Widziałeś, jak zdrajców karzą? Krwim twej, nie ciebie, oszczędził; I nie puszczę cię żebrakiem, Byś po drogach chleba..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 173
" Każe powstać synowcowi. — Idź, idź, Jagiełło! a bratu — Rzekł — podziękuj za swobodę; Bo na Perkuna klnę brodę, Gdybym sam sądził, sam karał, Gdybym na niego nie czekał, Byłbyś dziś wisiał z Wojdyłłą, A nad głowami waszemi Karta przymierza z Krzyżaki! — "

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 174
" XVII. Nad Niemnem, nad Wilją, stare dęby stoją, Nad Niemnem, nad Wilją młode dęby rosną; I wnuki po dziadach u ich wód się poją, I wiosna po zimie, i lato za wiosną, Przechodzą, przelecą — zawsze wody wodą, Płynęły jak płyną, ku morzu się wiodą; Liść rośnie..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 175
" Na smutnym Witebsku Jagiełło sam siedzi, Sam jeden, sam jeden! I nie ma u boku Druha już, Wojdyłły, co dawniej wejrzenia, Co dawniej skinienia, posłuszny, czatował; A bracia go tylko lekkiemi słowami Chcą cieszyć we smutku; lecz ze słów znać braci, Że serce nie boli, że w sercu..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 176
" Szczęśliwe przelecą, a ciężkie przegniotą; A równo i szczęście i boleść uciecze. Raz wieczór był ciemny i burza na dworze, I wichry w ciemnościach szalały samopas, W krużgankach zanikowych świszczały ponuro, Do okien się tłukły; i promień ogniska Z dyniami na izbę..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 177
" — Zapytaj o imie. — On imie powiedział, To Hanul Nakiemna. — — Niech wnijdzie tu do mnie; I podać mu wodę, podać mu róg złoty, I placki, i mięso, i miodu Krewskiego. — Tak mówił; powstaje, sam do drzwi pośpiesza; A w oczach nadzieja i radość raz pierwszy Zabłysły; aż..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 178
" I o mnie, i o nas zapomnieć przykazał? Czy wiedzą na Litwie, że żyje Jagiełło? Czy synóm Olgerda nie postać tam więcej? — — Nie! — Hanul odpowie — nie! Ród wasz Xiążęcy Na siarą do grodu powróci siedzibę, I tam, tam zasiądziesz, gdzieś przeżył od miodu; A pamięć..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 179
" Rzekł Hanul. — Jam z swemi już mówił o tobie. Im tęskno za Panem, na ciebie czekają. Przyjdź tylko i zabierz. — — O! byłażby prawda! — Jagiełło wykrzyka, rzucając ku niemu. — I mogęż ci wierzyć? — Wierz słudze staremu, Bo stary cię sługa wszak nigdy nic..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 180
" Choć jeszcze Jagiełło dnia wyjścia nikomu, Ni drogi nie wskazał, a wszyscy już wiedzą, Że pójdą daleko, że wojnę poniosą. Matka się pytała, przed matką zataił; Brat młódszy się pytał, nic nie rzekł przed bratem; Bajoras chcą wiedzieć, Bajoróm powiada, Ze z stryjem..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 181
" Przebiera, powraca, a znowu do niego Mieszczanie ciekawi rozpylać się biegą. A Kiejstut? — pociągnął na Siewierz, daleko. Korybut go ztamtąd napada, jak gdyby Za brata chciał pomścić; i coraz to głębiej Żmudź żyzną plądruje, i coraz to dłużej Nowgrodzkich swych wojów na..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 182
" Nie widać, nie widać z Siewierza Kiejstuta! Gdzieś pewnie Korybut Olgerdów harcuje, I chowa się w lasy, lub w zamkach zaszywa, Że dotąd go pożyć stary Kniaź nie może. A w Wilnie? — spokojnie. Widać, nań czekają, Bo codzień z wieczora wychodzą na wieże, Za wrota, za mury..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 183
" Krzyk powstał w przedmieściach. Już wojska do zamku Pędzą się wrzaskliwie; już mury minęli, I straże zwalone, i bramy złamane. A Hanul Nakiemna za konia prowadzi, Z odkrytą sam głową, cóś głośno wykrzyka: — Niech żyje Olgerda krew! Pana naszego! Jagiełło nasz ojciec!..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 184
" Sparł plecy o wieżę, drogę zaparł sobą. Jagiełły koń cofa, tłum cofnął się razem. — Precz z drogi! precz z drogi! — za Kniaziem wołają. Do zamku kto Panu śmie drogę zapierać? Otworzyć mu wrota! otwierać! otwierać! Kto zaparł je sobą? kto stanął na drodze? Hanul..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 185
" Na stosie Wojdyłłę pocześnie spalimy, Na kole rozbijem Kiejstuta krewnego. — Lecz mało Widmunda, mnie mało starego, Krwi jednej za druha na świecie jednego: Dwónastu niech starszych wywiodą na ścięcie, Dwunastu niech młodych na stos mi wybiorą. — Tak mówił Jagiełło, i w..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 186
" XXVIII. Na twoję głowę, Kiejstucie, Walą się chmury gromadą: Oto się Wilno poddało, Hannul Jagiełłę wprowadził! Z Trok Witold, z matką i żoną, Uciekać musi do Grodna. Niema z kim stanąć w obronie. Pije gorycz zwyciężony, Klnąc dzień, gdy ojcu doradził, By..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 187
" Pamiętni swego przymierza, Krzyżacy, Ruś, z nim są razem. Trzech braci wojsko uderza, Ogniem idąc i żelazem! A Kiejstut? Kiejstut z Siewierza Garść tylko wywiódł bezsilną. O, jak powrócić mu pilno! O, jak mu brwi się zmarszczyły, Gdy o Widmundzie znać dano! Kiedy go wieści..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 188
" Brześć tylko, gdzie jest Biruta, Zięć niewierny poszanował; Resztę zagarnął pod siebie. Wieść ta nie przydała bolu. Kiejstut z wojskami już w polu. — Na Jagiełłę naprzód! — woła — Potem z zięciem obrachujem. — I pod Troki ciągnąć każe. Witold przyleciał tam z..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 189
" Na jednem wzgórzu Jagiełło, Z Mistrzem i bracią, w milczeniu Stoi, i od Trok pogląda; Na drugiem Kiejstut z Witoldem, Sparci na mieczach i smutni, W żelazne Krzyżaków zbroje, Co świecą słońca odblaskiem, Patrzą; i na Żmudź swą okiem, Skórami i pałki zbrojną, Zwątpiały..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 190
" I ruskich wojsk my nic mamy. Za wszystko męztwo zapłaci? Czy jednem męztwem wygramy? O, nie wiem, nie wiem ja, czemu Oczu od zamku Trockiego Odwrócić chwili nie mogę! A łzą mi oczy zachodzą! A ręce drżą mi i serce! I męztwo moje straciłem! — — Ojcze mój! — Witold..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 191
" Patrz! nad niemi sokoł biały, A nad nami kruków stado! Bogi znak przed Litwą dały; Bogi przeciw nam, za zdrady! — I ręce smutnie opuścił, Usiadł na wzgórzu i patrzy, Nie zwróci oka z zamczyska, Dumą gdzieś leci daleko. "

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 192
" XXIX. Na drugiem wzgórzu trzech rycerzy stoi, I patrzą, milcząc, na wojsko Kiejstuta. Pierwszy obliczeni odznacza i szatą: Pancerz na piersiach, zbroja z stali kula, Nogi i ręce łuska mu okryła, Miecz w złotej pochwie u boku zwieszony, Na hełmie czarną kitą wiatr powiewa. Na..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 193
" A krwawe oko z pod brwi nachmurzonej Płowo się świeci, jak ognik grobowy; Skoczyło wzrokiem w oddalone strony, Niby potyczki przyszłej plac rozmierza, I rozstawuje wodzów i rycerza; Potem w Jagielle pochmurne się topi. Milczą dwa wojska; ranne słońce wstaje, Nikt z dwu obozów walki..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 194
" Mistrz się uśmiechnął, nic nie mówił dalej. A wtem Skirgiełło przystąpił do brata. — Na co wojować? po co krew rozlewać? I zdawać losy na walkę niepewną? Wezwać ich tutaj, zabrać, pozwiązywać. Wszystko się skończy za jednym zamachem Zdradą począłeś, kończże, bracie,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 195
" — Z jakąż wy wieścią? — z daleka wykrzyka. — Widzicie, stryju! z gałęzią zieloną. Jagiełło chce się z Witoldem rozmówić. Ja w zakład u was za niego zostaję. Puśćcie go.. Może zgodzimy bez boju. — Kiejstut pomyślał chwilę, dał znak głową. — Idź — rzecze —..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 196
" Jagiełło zgody chce, nie nowej kłótni. Zjedźcie tu z ojcem, i mówcie o zgodę. — — Z ojcem! Ja ojca tutaj nie przywiodę! — Zakrzyknął Witold. — Kto raz zdradził, zdradza; '•'¦ Ani ma wiarę, kto ją raz przełamał! — — Nie zdradąż Kiejstut odebrał mi Wilno? — —..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 197
" Że, czy się zwiążem, czyli nie, umową, Swobodny wróci do wojska swojego. Witold mu w oczy poglądał nieufnie, Wahał się; potem na konia poskoczył I ku swojemu wojsku pędem wraca; Tam ojca bierze w namiocie na stronę I pocznie mówić. Stary wstrząsa głową, I brwi..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 198
" Czy ci się życie i wojna sprzykrzyła? Po co tam jedziesz, zkąd dwakroć już zdrada Do piersi twoich zmierzyła? Kiejstucie! Wiesz, jak Jagiełło przywyknął wojować. Każ wojsku napaść, każ nam występować. Zginąć nam, Panie, to zginąć nam w boju, A nie idź do nich, bo zdradą..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 199
" Skirgiełł ich wiedzie, z Witoldem Kiejstuta. Konie oddali i idą spokojni. W progu namiotu Bojarów dziesięciu Ciekawie patrzą, szyderskiemi oczy; I nagle jeden do starca poskoczy, W tył szarpnął szablę od boku Kiejstuta, Wnet drugi silnie za barki go chwycił, Trzeci Witolda o..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 200
" XXX. Na Krewskiem zamczysku Jest wieża wysoka; O stopy jej fala, Pluskając, uderza; I jedno okienko Na wodę pogląda; Okienko z ciemnicy, Co wiosną, gdy wody Powstaną wysoko, Zalana do wierzchu, Gdy rzeki opadną, Gdy wody odpłyną, Na dnie jej się tylko Kałuża..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 201
" Grzybami żółtemi Okryją do zimy, Na Krewskiem zamczysku Jest wieża wysoka; Ciemnica pod wieża Wilgotna, smrodliwa. Tam gady, ze szczelin Wyszedłszy na słońce, W okienku się grzeją; Mchy rosną, zielone, I grzyby żółtemi Sklepienie obrasta. W ciemnicy tej dawno Więzień już nic..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 202
" I każe ciemnicę Dla więźnia sposobić, Drzwi, kraty dorobić. Jagiełło Kiejstuta Chce w Krewie osadzić. — Wszak on mnie dał Krewo, Niech mu się wypłacę; Wszak druha, Wojdylłę, Osadził głęboko — I ja mu wynajdę Ciemnicę głęboką, Więzienie wilgotne, Skonanie..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 203
" Kark gięły brzemieniem; Lecz skargi, lecz słowa, Przekleństwa jednego Nic wyrzekł; i milcząc Na służby szyderstwa, W kałuży się brudnej U muru położył; I o nic nie prosił, Nie żądał niczego; Tylko wzrok w okienko Raz powiódł, i znowu Opuścił na ziemię. O, wiele on,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 204
" Posadził pod wieżę! Uciec ztąd nie można. On śmierci chce mojej. Lecz biada mu, zdrajcy! Ja umrę, a Witold Na zbójcy się pomści. — Tak jeden dzień spłynął, I wody plusk tylko O ściany wieżowe Odbitej do ucha Doleciał więźniowi; A słońce zachodu Promieniem ostatnim W..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 205
" Rzekł głosem surowym: — Jeżeli uciecze, Wy głowy mi dacie. Niech żyje, nie żyje — O życie nie stoję, Ucieczki się boję. Jeśli go puścicie, I wasze tam życie, I waszej rodziny, Za niego odpowie! — Lisica struchlały Słyszał to, a w głowie Rozebrał po słowie, Co Pan mu..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 206
" Bez słowa, bez duchu, Bez gniewu i ruchu, Mówili: — Gdzie jemu Z ciemnicy uciekać? Zgnić jemu w wiezieniu, Ma mokrym kamieniu Kości tu zostawić. — A w nocy usnęli, I Kiejstut zębami Gryźć począł sznur twardy; I cicho, gdy spali, Do okna przypełznął, Na niebo poglądał...."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 207
" Nam oka nie zmrużyć, Dopóki on żyje. Skrępujmy mu gardło, A z pastwą umarłą Spokojniej, bezpieczniej , Nam będzie na zamku. Kniaź mówił Lisicy: Niech żyje, nie żyje — O życie nie stoję. Czas starcu dać życie, I lepiej niż moje. Mnie smaczny świat biały. — A..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 208
" Mówili, szeptali. Dzień drugi upłynął, A Kiejstut widocznie Upadać już pocznie: I głowę pochyla, I oczy zamyka, I, zda się, co chwila Ot duszę wyzionie. Siepacze pod drzwiami Czatują dzień trzeci, Czatują i czwarty. Czwartego wieczorem Usnęli na chwilę. A Kiejstut ku oknu..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 209
" Leciała, w żałobie, Rzucając po sobie Swej chwały puściznę I zemstę synowi. Długo tam siepacze Nad trupem, w milczeniu, Drżąc, stali, bez ruchu, I jeszcze w nim duchu Śledzili ze strachem. Dniem jeszcze i nocą Pilnują, by zmarły Nie uciekł z więzienia. "

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 210
" XXXI. Kiedy w boju z Rusinom, Kiedy z Niemcem, psim synem, Albo zawziętym Lachem Walcząc, Kunigas padał, Kiedy konał pod dachem, Gdy już mieczem nic władał, Gdy dziećmi otoczony, Z włosem białym na skroni, Zwycięzki, uznojony, Z rogiem Alusu w dłoni, Pożegnawszy ród cały,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 211
" Wznieść pamiątkę wodzowi, By pamięć w pokoleniu Wiek podawał wiekowi. Lecz gdy bojem wpół zgięty Ten, co walczył wiek, cały, Padł zdradliwie ujęty Nie Perkuna postrzały, Lecz rękoma siepaczy I haniebnem skonaniem, Lud zaryczał z rospaczy, Lud powstał z narzekaniem! I..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 212
" W wrotach dwa się orszaki, Gdzie dwa schodzą się szlaki, Otarły i spotkały: W pierwszym jechał Jagiełło, Drugi orszak składały Wierne druhy Biruty. Na wozie siedząc stara Szkarłatami pokrytym, Blada, jak piekieł mara, W rąbku łzami omytym, Z służebnemi jęczała. Gdy..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 213
" Przez ciebie pożarta, zginie! Klnę ciebie w imię Perkuna! Klnę ciebie w imię Praurymy! Niech pożarów świeci luna, Niech pożarów wznoszą dymy, Kędy stopą dotkniesz ziemi! Bądź przeklęty z dzienni twemi! Na pokolenia ostatnie! Niechaj cię ścigają swoi, Niech ręce wiążą..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 214
" Srogie bole szarpały, Szarpał gniew go zajadły; Naglił konia; koń wryty Wparł się w ziemię kopyty, Polem ruszył, gnał siwy, Aż padł w polu nieżywy. W Swintoroha dolinie, Gdzie dwie Wilije płynie, Gdzie śpią Litwy Kniaziowie, Stos się wysoki wzbija; Na nim złote wezgłowie, Nad..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 215
" Na lata swoje stare, Z siebie, z dzieci ofiarę... — Sroga to kara — woła — o Bogowie, Co na starej legnie głowie! Jam zawiniła, rzucając ołtarze, I dziś mnie Prauryma karze! O! niech go pomści! Ja dam moje życie, Dam siebie, z dzieci najdroższe me dziecię, I wszystkie dzieci..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 216
" XXXII. Smutneś ty, Krewo! więźniów i wygnańców Do starych murów przytulasz z kolei! Jednemi wroty trup na pogrzeb wiozą, Drugiemi więźnia na ciemnice twoje. A straż, co stoi na wieży wysokiej, Nie patrzy Pana wesołej drużyny, Czeka na jeńców i wygląda brańców...."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 217
" Jednemi wroty na wozie pogrzebnym Kiejstut na Świętą odjechał dolinę, Drugiemi wroty w orszaku siepaczy Witold na długą wwiedziony niewolę. Witold to? — trudno poznać go z oblicza, Ho boleść we twarz wryła się głęboko, Przygasło dawniej jaśniejące oko, I usta sine, milcząc,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 218
" Więzi Witolda, lecz przykazał skrycie, By go namiestnik w niewoli szanował; I kazał izbo, na wieży mu jasną Wysiać kobiercem, przyodziać skórami; A chociaż straże u drzwi mu postawił, Przynajmniej okno puszcza blask słoneczny, Przynajmniej Witold na wody i lasy, . Na ziemię..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 219
" Sposobi! Idą wysłani siepacze! — I chwycił drzewce z ogniska zgasłego, Siedzi, a krwawe wejrzenie na wrota Swego więzienia, odważny, posyła. Aż w drzwiach zapora ciężka się ruszyła. On wstał. Któś idzie — to idą siepacze. Patrzy, a nim się rozpoznał w ciemności, Z..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 220
" — Dzień już — rzekł — Xiężno! wróć do swój świetlicy. — — Jak to? więc w nocy tylko będziem razem? — — Taki był rozkaz, idę za rozkazem. — I obudzona Anna, płacząc, idzie; Za nią komnaty drzwi ryglują znowu; Witold jak po śnie wesołym się budzi, I znów..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 221
" Co nocy, kiedy Kiejstutowej śmierci Przyjdzie godzina, z łoża się porywa. Zda mu się słyszeć jęk z głębi ciemnicy, I szamotanie, i stuk siwej głowy, Jak pada, bijąc o twardą podłogę. Z łoża powstaje, chodzi po komnacie, Ogień rozpala, a Anna zbudzona Napróżno męża..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 222
" Ogień się tylko drżącem światłem palił, A Witold ujrzał posiać jakąś białą, Co rosła, rosła, od ogniska wstała, U ognia palce zziębłe rozpostarła, Milcząc, żylaste ręce rozgrzewała, Długo w twarz smutną Witolda patrzała, ^ I tak nareszcie ozwała do niego: —..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 223
" Tak cichym głosem gdy mówił do niego,. Pełzły mu szaty, ciało się w powietrzu Topiąc, niknęło, i z dymem uleciał. Drugi to już raz Witold ducha swego Widział, i w duszę odwaga wstąpiła. Wtem drzwi skrzypnęły — Anna weszła cicho I na kolanach pełożyła głowę. —..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 224
" Witold pierwszy raz na promiennej twarzy Zajaśniał dawnem swobodnem weselem. — Jutro — rzekł — jutro znów wolny polecę! Jutro ! O ! czemuż ranek już nic świta ! — Napróżno Anna wabi go ku sobie, Chwilę ostatnią chce by jej poświęcił — Witold przez okno niebo o wschód..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 225
" XXXIII. Cóż tak huczno, wesoło, Na Malborskim dziś dworze? Wszystkie okna się świeca" Wszystkie dymią kominy, Służba biega zziajana, A za stołem biesiada, I w podworcu gromada, . Za stołem z Mistrzem Panem Witold usiadł za dzbanem, A dokoła drużyna, Cichą, żywą rozmową..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 226
" Wszystkie okna sio świeci, Wszystkie dymią kominy, Na podworcu tłum, wrzawa, A w komnatach zabawa, Krzyżakow izby polne, Żmudzi pełen podworzec, Żmudź z Witoldem na boje Zebrali! sio iść razem, Za Kiejstuta sio pomścić, Na Jagiełłę uderzyć. W świetlicy po za siołem Siedzi on;..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 227
" Abyście chrztem się z pogaństwa obmyli. — — Przyjmę chrzest — Witold odrzucił po chwili — Przyjmę chrzest. — — Zawrzesz z Zakonem przymierze ? — Zawrę, jak chcecie. — — I stali w swej wierze, Trzymajcie z nami. Niech was Jagiełłowe; Nie wstrzęsą słowa pokoju i..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 228
" Czolner rzekł słowo w ucho Komturowi. — Więc jutro, Xiążę, szczęśliwej wyprawy. — Dłoń zatarł Witold -O, długo czekałem Bezbronny więzień, wygnaniec, bezczynny! Jutro!!- — I Xiążę Olszańskie porywa: — Ty, Algimundzie, idź do naszej Żmudzi, Na jutro półki..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 229
" Kniaź Algimund się gania. Z gromady do gromady, Dzieli ulice, rozdaje, I dowódzców stanowi, I chorągwie podziela. Z świtem Malborga bramy Otwarty się szeroko. Czoło — ufiec Krzyżacki, Ciało — Żmudzcy żołnierze, Tył Mistrz z swemi im bierze. Tak Litewska się siła,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 230
" Ot już widać jezioro; Na kępie, na jeziorze, Czarne zamczysko stoi, Wieże wysoko wznosi; Po nad brzegiem jeziora Drobne chaty czernieją; Za chatami, wzgórzami, Las z ciemnemi sosnami Objął miasto dokoła. Nim załoga postrzegła, Zanim na mur wybiegła, Już Krzyżacy schwycili..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 231
" Trzykroć Mistrz doń posyła, By się poddał z załogą. On posłańca nie słucha, W wojsko swe natchnął ducha, Sam na wieży rozkazy Daje, bieży, i w chwili Już Krzyżaków trzy razy Oblężeni odbili. A wtem łodzie sprzężone Niosą ciężkie tarany; Podstawiają pod ściany...."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 232
" Słuchać nawet nie chcieli. Noc oblężeni całą W trwodze bez snu spędzili; A zaledwie zadniało, Krzyżacy uderzyli, Tłuką w wrota tarany, Tłuką belki o ściany. Wali się mur. Wyłomem Wpada Witold z pogromem; Za nim Krzyżacka rzesza, Ogień niosąc, pośpiesza. Zewsząd się..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 233
" XXXIV. Czegoś smutny? Witoldzie! czego na twe dłonie Głowa spadła? pot zimny oblewa ci skronie? Czyliżeś nie zwyciężył, nie pomścił Kiejstuta? Czyli wojna nad Litwą długa nie osnuta? Czy silny twem przymierzem, Mistrzem i Zakonem, Obawiasz się Jagiełły, gdy pod jego..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 234
" — Czegoś smutny? Witoldzie! — mówiła mu żona. — Czegoś, Panie, nierady? — -Algimund go pytał. A Mistrz, śmiejąc, mu mówił: — Cięży ci korona, Nimeś jeszcze na skroniach twoich ją powitał. Będzie czas trosków doznać, gdy Litwą zawładasz; Teraz czego przed czasem na..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 235
" Takie sny, laka jawa. Z Zakonem przymierze — I On poddany Krzyżaków, on, ziemia i dzieci. Jeśli Litwę z pomocą Zakonu odbierze, Litwa w gardło smokowi na pożarcie wleci! I zewsząd biada! Lud się odstąpił od niego, Żmudzini po dawnemu pod sztandar nie biegą; Wiedzą, że się..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 236
" Tyś poddaństwo zaprzysiągł, na kupcie wypisał, Dal swe życie Zakonu, aby je wysysał, Przyszłość swoję i Litwy, za zemstę, niepewna. Jam duch, a oczy moje łzą zachodzą rzewną; I lud twój, jak ja, patrząc na Kiejstuta syna, �?amie ręce i płakać z rospaczy zaczyna. Ty..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 237
" Boleć nie twemu sercu, nie tobie się smucić — Silny, nią możesz wrogów zwyciężyć, wywrócić; Ale pomnij, dla Litwy i zdrady, i boje, Dasz wszystko, spokój, wiarę, w końcu życie twoje. — Mówił ciszej i ciszej, i bledniał duch w bieli. Witold zajaśniał dumą. Wtem z komnaty..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 238
" XXXV. Gdy Witold znosi Krzyżacką niewolę Okuty więzy złotemi, Jagiełło z Litwą swoją ciągnie w pole Po zdobycze w Lackiej ziemi. Na cóś ty, Lachu, Ziemowita wspierał, Gdy nań Jagiełło mścił zdrady? Na cóś w granice Litewskie się wpierał? Sam się zadarłeś z..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 239
" Biją we dzwony, chorągwie rozwito, Aa przedzie świętego Krzyża Część, niesie Starszy, złotą blacha, krytą Tłum przed nią głowy uniża. Mnich żegna pogan; ale zjadła tłuszcza Bieży na Bożych kapłanów, I strzał tysiące z giętkich luków puszcza, We wrota bije z taranów...."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 240
" Lupy zbierają., a bezbronnych wiążą, Na wozy zabór swój kładą; Leci strach ich pędzi — wzrokiem wkoło krążą, Złupili, palą i jadą. Bo dzwony ciągle z wież kościelnych biły, Jakby o pomoc wolały. Próżno Litwiny wszystkie swoje siły, Hufce ku wieży..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 241
" A niebiańskiemi Aniołowie chóry Hymn przed nim chwały śpiewali. Ilekroć z pogan dotknął się go który, Wszyscy trupami padali. Kiedy na Polską granicę przybyli, Stanął wóz z krzyżem, jak wryty; Próżno ciągnęli, próżno się silili — Stał na Polskiej ziemi 'wbity. Aż..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 242
" Wtem się Dowojny zbliża niewolnica: W Polsce to zajęła branka; Z czarnemi oczy, wybladła dziewica, Hanna, z rodziny Habdanka: Klęknie przed Kniaziem i powie nieśmiało: — W tem Boża siła jest, Panie! Woza nie ruszyć mocą wojska całą; On w miejscu zawsze zostanie. Na wozie..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 243
" Każe zawracać. Para wołów biała Wóz cudownie poruszyła, I ciągnie nazad; a tłuszcza zdumiała, Milcząc, na cudo patrzyła. I sam Jagiełło pozostał w milczeniu; Patrzy, swym oczom nie wierzy; Jedzie, a dumy siadły mu w spojrzeniu, A w sercu strach jakiś leży. "

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 244
" XXXVI Między jeńcami w Polsce zabranemi, Był mnich ubogi, Franciszka zakonu. Zakon nie obcy już Litewskiej ziemi. Bracia to jego, męczeńskiego zgonu Pierwsi poleli ziemię krwią chrześciańską, Pierwsi winnicę w niej krzewili Pańską. Na Piaskach Wilna, na miasta..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 245
" Rzadko śpiew w nocy po nad ściany wzbity Uszy pogańskie dziwnym dźwiękiem raził. Kościołek zwał się Marji na Piaskach: Wokoło niego Litwa z swemi domy Rozstąpiła się, nieufna, daleko, Jakby przeczulą potęgę Chrystusa, Jakby jej w oczy zaglądać nie śmiała. Do tej to bramy..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 246
" I jeden Jezus na krzyżu rozpięty, I jeden obraz — Franciszek to święty, Jak byt do ziemi po śmierci schowany, Jezusowemi naznaczony rany. Niema podłogi, ni stropów ozdobnych; Gole tam drzewo, a gałęzie jodły Zielone stoją, i ciemną zielenią Smutny kościołek w gaj zaciszny..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 247
" O jakich, bracia, jeszcze nic marzycie. Słuchajcie, bracia! Jam w Polsce zabrany; Pogańska tłuszczą do granic mnie wlekła; Lecz błogosławię męczeńskie kajdany, ' Bom wielką duszę wyrwał z bramy piekła! Bracia! jam Xięcia Jagiełłę nawrócił! Wkrótce nad Litwą błyśnie..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 248
" Wyciąga, ziemskie me oczy zasłania. O, widzę, bracia, przyszedł czas skonania! Wy chwalcie Pana, jako ja przy zgonie, Robak niegodny, Pana na Sionie! — Oblicze jego nieśmiertelną chwałą Błyszcząc, bledniało i coraz jaśniało, A wszyscy bracia na kolana padli I konających modlitwy..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 249
" XXXVII. Po Wileńskim zamku chodzi Sam Jagiełło; chodzi smutny, Czegoś tęskny; czegoś ciężko Mu na piersiach i na głowie; Odwróci się, słowo powie, I znów chudzi, i znów duma; Aż Bojara wziął Rusina Do ogniska; tak zaczyna: — Słuchaj, Siemion ! tyś niedarmo..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 250
" Rusin czołem bije w ziemię. — Jam twój, Panie! ja i plenne, Do ostatniej krwi kropelki, Do dziecięcia, co w kolebce Pierś matczyną ssie dopiero. Każ, a spełnię, co rozkażesz, Choćbym cztery stradał życia. — Życia twego mi nic trzeba, Ale głowy, Semen, twojej. Wiesz Witolda!..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 251
" Wszystko niech w niepamięć rzuci — Moje losy z jego losem Zwiąże; dam mu, co zażąda. Semen słucha, głową kręci, Wszystko bierze do pamięci, Wszystko od słowa do słowa Po jednemu w sobie chowa; Nic nie rzekł, upada twarzą, I milczący na koń siada, Sam jeden w pole się..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 252
" Czerwonemi sukny kryty, Lśni sio kwiatami i zlotem. Pod szkarłatnym, pod namiotem, Na trumience w kwiaty strojnej, Dwoje dzieci śpi, białemi Twarzyczkami świeci swemi: A za niemi matka leci! A za niemi sznurem długim Płaczki z pieśni pogańskiemi. Xięża z pieśnią..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 253
" — Panie! w imię twoich dzieci! — — W imie dzieci?! Nie mam dzieci! — Witold zaśmiał się z goryczą. — W imie dzieci, których niema, W imie żalu twego, Panie, Chciej posłuchać mnie biednego! Ja ci wieść przyniosłem z Litwy! — — Z Litwy! — Witold westchnął ciężko...."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 254
" Błysnął okiem Witold żywo, Ścisnął starca. — Dałeś życie! Wynagrodzę cię sowicie! Idź, Jagielle nieś ode mnie Dobre wieści. Zgoda z nami, Wszystko stare zapomniane. Daje rękę. Za dwie doby Jam u niego. O mnichowie! Pomszczę. dzieci wam na głowie! — Semen do nóg mu..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 255
" XXXVIII. Smutne to było dwóch braci spotkanie, Ponura zgoda, co ich ręce splotła. Obódwu w ustach konały wymówki, Obu pierś żałość i chęć zemsty gniotła A jednak Witold i Jagiełło razem Dłoń wyciągnęli. — Zapomnim przeszłości. Zgoda na przyszłość! Litwa nam..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 256
" Ile wypadków, ile krwi przelanej, I nienawiści powoli zebranej! Jagiełło sięga po Polską koronę, Witold chce Litwę zagarnąć pod siebie. Piersi wzburzone, czoło namarszczone, A każdy w sobie tajemnicę grzebie. Jagiełło przecie ozwał się do brata, Róg miodu zloty wyciąga ku..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 257
" Witold zamilczał. — Ty naprawdę, bracie, Mnichem zakończysz! — wybuchnął po chwili — Ty, coś nabożny taki był do Znicza! Co się tak lękał piorunowych gromów! — Chwilę Jagiełło milczał i zadumał, Obejrzał trwożnie i szepnął do brata: — Wieszże ? Witoldzie! ja i..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 258
" Wiesz, że do Polski na Króla mnie proszą. Ochrzcimy Litwę. Wielki Bóg chrześciański Będzie mnie swoją osłaniał opieką. Ja Mu dam wiele, wiele dusz poddanych, I krzyże Jego na wieżach zaszczepię, A Litwę z Polską połączę na wieki. — Drzwi się otwarły, dowódźca zamkowy,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 259
" Skirgiełł, i Wigund, i Borys, Xiążęta, I Hanul stary, Namiestnik Wileński, Co się z Trockiego ognia uratował, Oni tam dary złożyli Jadwidze, A w zamian darów niosą obietnice, Że się dwa kraje, dwa połączą ludy, Jagiełło będzie nad Polską panował. Wtem drzwi się..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 260
" I posty Polskie, i Hanul na końcu. Z srebrnych mis dzikie parują mięsiwa, Wpośrodku jeleń upadł na kolana, Dokoła dzbany miodu, lipcu, piwa, I złote czasze, i rogi oprawne. Za gośćmi słudzy stoją, i żółtemi Świecą nad głowy pochodniami z wosku. Polacy patrzą, i dzikiej..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 261
" XXXIX. Stolico Piastów ! dzień ci wielki świta! Powstańcie z grobów Królowie,. Brata w stolicy powitać; Wyciągnijcie mu dłoń stalną, Przeżegnajcie krzyżem świętym. Ty, ze Skałki męczenniku, Zbudź się, Stanisławie Święty ! Z srebrnej truny wstań, Biskupie! Rękę, co..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 262
" Warneńczyk i Kaźmierzowie, Alexander i Zygmunty ; Długie lata szczęścia, chwały, Berło niosą, i koronę, I królewskiej władzy znaki. To nie Węgrzyn, co za złoto Kupił Polskie panowanie; To nie Elżbieta Królowa, Co szalała na Krakowie, Gdy w krwi Polska się nurzała —..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 263
" Słońce powstało jasne, choć zimowe, Promienie sieje po śniegu całunach, We złoto wieże kościołów ubiera, Dachy Krakowa posrebrza spiczaste; We dzwony biją, a lud się gromadzi, Z miasta strumieniem na gościniec płynie, Czeka na wzgórzach — dziś Litewskie Xiążę Przvbvwa..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 264
" — Siły! o Boże! Boże! daj mi siły Dla Polski wszystko położyć w ofierze, Wszystko poświęcić Chrystusowej wierze, Siebie i przyszłość, i młode wspomnienia" Wilhelma! Boże! o, dodaj mi siły! Niech łzy na oku nie ujrzy przybyły, Niechaj nikt nie zna tej ciężkiej ofiary!..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 265
" Lecz wkrótce sama Jagiełłę zobaczysz. W poczcie się licznym do Krakowa zbliża. Z Lublina z pany szedł do Sandomierza. Spytek z Mielsztyna spotkał go na drodze, Poczet pomnożył, i wiedzie go z sobą. Dzisiaj przed tobą kolana swe skłoni. — Jadwiga oczy zakrywała w dłoni. —..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 266
" Dawniejsza miłość ? Pada na kolana, — Jadwigo! — wola — modlę się przed tobą ! Porzućmy wszystko! jeszcze czas uciekać! Za chwilo niedźwiedź po pastwę przybędzie. Tyś moja! moja! — — Nie twoja, Wilhelmie! Jam Chrześcijanka, jam Polski Królowa! Naprzód do Boga, a potem..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 267
" Zda się, wyrosła, zda się, wyjaśniała;. A wkoło głowy świeci blask męczeński, Podwójna świeci, i ziemska korona, I z palm, Aniołów ręką upleciona. W ulice spłynął wszystek lud Krakowa, We dzwony biją, odgłosy witają. Orszak Jagiełły już bramy pominął, I różnobarwnym..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 268
" A lud je liczy i wielość podziwia. Dziesięć wielbłądów droższe dary niesie. Każdy z nich suknem do ziemi odziany, Każdego wiedzie Tatarzynu półnagi, Po nad ufcami dwie chorągwie wieją: Na jednej pogoń Litewska wyszyta, Druga się w słupy różnej barwy mieni. Bogaty orszak..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 269
" Coraz to bliżej i jazdy tętnienie, I ludu krzyki, i wozów skrzypienie. Cisza nareście — u zamku stanęli. Wchodzi Jagiełło w królewskie komnaty. Królewna, Xiążę po sobie spojrzeli, I stoją strachem przejęci oboje. * * * We dwa dni potem, na Skałce, w Krakowie, Jagiełło z..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 270
" Nowem przymierzem połączył, i Litwę Począł pustoszyć i nawracać mieczem. Niedosyć jednej klęski — Andrzej z Tweru Litwę plądruje; Smoleńscy Kniaziowie Pod Mścisław idą, Jagiełło wydzierać. Smutną Jagiełło wieść dostał w Krakowie! Niema Lam komu granic nagich. bronić!..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 271
" Popiołem sieli i kościami drogi! Zniszczał kraj wielki i zginął lud mnogi! Już jedenasty dzień w Mścisławia mury Biją tarany, a z wysokiej wieży Namiestnik próżno wygląda odsieczy. Dnia jednastego trwoga na obozie Światosław każe odstąpić od murów, I po nad Werchą szykuje..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 272
" XL. Zielona wiosna Litwy czoło stroi, I lasy szumią, łąki się zielenią, I rzeki płyną ku morzu białemu; I róże kwitną, i lilije, białe, Gaje się święte liściami ubrały. Czemuż tak głucho? i wiośniane święto, Święto pastusze, nikt już nie obchodzi ? Czemu..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 273
" To Wejdalota od Znicza ołtarzy. Szatą się okrył, by Iza, co po twarzy Płynie, w cudzem się nic odbiła oku. Patrzy — u jogo stóp czy Wilno stare? Gedyminowe Wilno? Olgerdowe? Taż to Wilija, w której się kąpały Tury? i leż to łasy poświęcone, Które Zniczowy ogień podsycały?..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 274
" A Perun zasnął, i z nieba jasnego Ni grom zahuczy, ni się. wstrzęsie ziemia. Pod Krzywym Grodem, na Świętej dolinie, Mnogi lud ścisnął i zamek oblega, Pod siarą swoję przytulił świątynię; Ale na szczycie jej krzyże spostrzega; Na zamku drugi kościół po nad głowy..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 275
" Tu wasze matki Bogóm się modliły, Tu wasi ojce wrogów pokonali, Tu pradziadowie zdrajców ukarali. — J lud powrócił do chat swych, na sioła, Krzyże na piersi kładąc, a w mrok szary Bogom Litewskim oddawał ofiary; Bał się i Boga Chrześcian, i Perkuna; Za swą przeszłością..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 276
" Teraz tyś Polski służebną! Na ręku Dźwigasz już więzy! Oddałaś im Pana; A za jednego, tysiąc dali Lachy, Boga i mnichów, panów i niewolę! Litwo przesławna! gdzie dni twojej sławy? Zgasły! I zaszło słońce dnia twojego, Co w Rusi, w Polsce, nad morzami dwiema, Świeciło..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 277
" Tuląc do piersi, obyczaje stare Z mlekiem dawały i dziadowską wiarę? Dla czego teraz, kiedy chrzcił Jagiełło, Lud nie zaszemrał? ł poszli kapłani Cicho, milczący ? I padły świątynie, I krzyże wstały, panujące czoło Wzniosły, a na twarz runęły bałwany ? Lud biegł kupami,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 278
" XLI. Kto na Wileńskim zamku panuje? Kto się na Krzywym weseli Grodzie? Kto dnie i nocy luda, ucztuje? To Olgerdowicz. We swoim rodzie Jagiełło wybrał na Wilno Pana. Skirgiełł z wilczemi usiadł oczyma, Wziął w rękę Litwę, na wodzach trzyma, A co pociśnie w silnej swej..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 279
" W zamkowych oknach dzień i noc blaski, Słychać śpiewanie i słychać wrzaski, Dzień i noc świeci luna ucztowa; A lud strwożony tuli się, chowa, Mija Gród Krzywy, do domów zbiega, I ledwie Dzieckich zdala postrzega, Jak wróble, jastrząb gdy na nie bije, W lasy i góry przed niemi..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 280
" Wiodą w podwórzec — głowa upadnie! Skirgiełł się śmieje. — Znaj mnie, psi synie! — I pusto w grodzie, pusto po siołach, W kraju, jak gdyby świeżo po wojnie.. W zamku wesoło, na krwawych czołach Trunek rozlany zabłysnął hojnie. Skirgiełł weseli, śpiewa, ucztuje, Ale mu..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 281
" Na każdy piorun wykrzyk wtórował — Skirgiełł tam w zamku, przy starym miodzie, Swych ulubieńców, gości przyjmował. W świetlicy wielkiej okna otwarte, Drzwi wywalone, w środku ogniska; Dokoła pijane postacie sparte, Do śpienionego miód leją pyska. Ogień im w oczy, ogień na..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 282
" Usta krwią prysną, zda się, tak krwawe! Niepojętemi mówią cóś głosy. Krew na podłodze i krew na ścianie! Czyja krew ? Xiążę! powiedz mi, Panie! Ojca to dziewki, matki dziewczyny! Przyszli wypraszać córkę niebogę, On ich krwią obmył swe zaślubiny, Krew prysła w ściany,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 283
" Jak im w płomieniach pięknie, do lica! Pogasić ogień! dosyć płomieni! Niech moja przyjdzie tu niedźwiedzica. A okna zaprzeć i drzwi od sieni. Zobaczym, jak ich czule uściska! — Wnet z hucznym śmiechem rozewrą wiola, Leci zgłodniała pańska służebna, Wzniosła na łapy, oczyma..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 284
" Tą jakiś zły duch po łożu miota. Dajcie mi młodszą, piękniejszą, śmielszą, Co się nie zlęknie ognia, źwierzęcia, Miodu, i swego Pana Xiążęcia! — — Kto? do stu czartów! — Skirgiełł zaryczał, Kiedy we wrotach rogi usłyszy. — Jaki to tam pies lak zaskowyczał? Kto..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 285
" Z głowy ci resztę rozumu goni. — Skirgiełł się porwał, chciał rogiem rzucić. Ale bezsilny padł na podłogę. — Po co przyszedłeś? pokój mi kłócić! Idź w swoję drogę! idź w swoję drogę! Albo cię każę ściąć tu przed sobą! — — Mnie ściąć? Bezsilne,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 286
" — Na pień lennika! na pień wywiodę! Serce mu wyjem, krew mu wytoczę! — Witold ramiony ruszył z pogardą. Napróżno Skirgielł ciągnął sio, wrzasnął, Chce go pochwycić. On popchnął hardo, I drzwi za sobą, śmiejąc, zatrzasnął. Jedzie i duma, śpieszy do Grodna, W Podlasie..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 287
" XLII. Rannym snem usnęły i straże i wojsko, I Wilna mieszkańce, i zamku załoga. Ma wschodzie się brzaskiem złociło już niebo, Wiatr dźwięki przynosił rozbite z daleka, I liście jesienne, z drzew żółtych urwane. Na Wilnie śpi wszystko; lecz Hanul Nakiemna, Co znowu sam..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 288
" Lecz cóś tam ciemnieje w Antokolskiej drodze ! Nie bydło, bo paść go nie pędzą w tę stronę, Psie konie załogi z noclegu spędzone, Nie Skirgiełł — w Połocku on teraz nad Dźwiną. A orszak ku bramom podsuwa się, skrada. I w duszy Hanula cóś skrycie powiada: — To wróg się na..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 289
" I Witold ud party odstąpił ze swemi. A ognie zgaszono, drabiny złamano. I Hanul z przestrachu ochłonął ciężkiego, Pot z czoła zrytego obciera kroplisty, Rozstawił strażników, na zamek powraca Napróżno się Witold o miasto ubiega, Fortelem, nocami pod mury podkrada! Już stary..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 290
" Nie waszym to rękom na Wilnie pilnować ! Nie Skirgielł rozpustny kraj wielki utrzyma! Żegnam cię, stolico! lecz wprędce powiłam, Nawiodę tu wrogów i ludu napędzę, I silą, czy zdrada., czy życia ofiara., Choć chwilę przed śmiercią nad Litwą usiędę, Choć chwilę przed zgonem z..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 291
" XLIII. W komnacie ciemnej, za stołem pokrytym Suknem do dołu, xięgami zasianym, Pargaminami zawalonym stosy, Stał krzyż z hebanu, z ozdoby srebrnemi; Na nim Zbawiciel; u nóg trupia głowa; A obraz Boga, sześciu, skrzydeł strojny(1), Dwóma ku niebu podnosić się zdawał,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 292
" Nad karlą pisma stary człowiek siedział; Czarną miał suknię, na niej krzyż wyszyty, Na głowie czapko czarną, siwą brodę, Oczy przygasłe, policzki wychudłe; Żylastą ręką pargamin uciskał, Jakby myśl jaką wycisnąć chciał z niego; Podparł się, dumał; polem rzucił..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 293
" Olgerdowicze powstali na niego, I niema w nikim, prócz Mistrza, nadziei. — Wy tu! — Mistrz z zgrozą i dziwem wykrzyka. — Jam tu, w twych rękach — Witold mu odpowie. — Zdrajca! wszak prawda? to powiedzieć chciałeś? — Więc zdrajca w twoje znów przybywa ręce. Słuchaj!..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 294
" Ja potrzebuję pomocy Zakonu, I będę waszym, waszym druhem wiernym; A jeśli Litwy rządami owładnę, Mistrzu! wszak wielkie nagrody weźmiecie — Starą umowę odnowić więc chcecie? — — Starą lub nową zawrę, byle z wami. Pomścić się na tym Wileńskim niedźwiedziu, I na..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 295
" Nie ubiegł Wilna, swemi nie obsadził, By Skirgiełł z Rusi wojska nic sprowadził. Pójdziem! — — Pójdziemy. Zwołam jutro radę; Sam na mych braci czele wyjdę w pole. — — A teraz, Mistrzu, wyznacz zamek który, Gdziebym bezpieczny mógł przebywać z memi. Mnie już nie siedzieć..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 296
" XLIV. Dwóma na Litwę drogami Wojska się toczą niezmierne: Jedne się w Niemnie napity, Drugie napiły we Dźwinie, I w biedną Litwę skoczyły. Kiedy po burzy z pagórków Potok błotnisty się wali, I wszystko niszczy po drodze, Kłosy na polach wybija, Drzewa po lasach roztrąca,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 297
" — Mycie chrzcimy krwią i mieczem! — Odpowiadają Krzyżacy, I idą w Litwę głęboko, Ranami ziemię płatają! Ciecze krew, płomienie świecą, Pola w garść idą popiołów, A lud w Krzyżacką niewolę ! Reszta w lasy nago bieży, - Karmi się korą zgłodniała, Z dzikiem..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 298
" Ale strzeżone tu bramy, Ale obsadzone wały, I Polska wiewa chorągiew Z zaniku Turzyska górnego: Polacy już i tu siedli; A Mikołaj z Moskorzowa Przysiągł nie poddać stolicy, Póki jednego żołnierza, Dopóki jedną choć rękę Mieć będzie na jej obronę. Krzywy Gród waly..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 299
" Jakby wiódł z Rusi posiłki. Lecz próżno w wrotach domaga Aby go wewnątrz puścili: Bo Mikołaj z Moskorzowa Poznał, czy przeczuwał zdradę. Z tylu Witolda zachodzi I do odwrótu przymusza. Klnąc Lachów, Witold uchodzi; Mistrz za nim ciągnie z swą siłą; A w drodze żyzny kraj..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 300
" Żonę i córkę wyprawił Przodem, na Żmudź swą rodzinną, Do matki Biruty starej, Która na morskim gdzieś brzegu, Gdy Litwa wkoło się chrzciła, Wierna starym Bogóm swoim, Praurymy ogień nieciła. On sam, wśród nocy, swe siły Zbiera, szykuje, rozgląda. Z Malborga w mroku..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 301
" Oto zerwałem z Krzyżaki, Trzy zaniki mnichóm spaliłem. — Jagiełło w Polskiej był radzie. Dokoła z brody siwemi Wojewodowie siedzieli. — Co z Witoldem począć? — pytał. Aż starszy, Spytek z Mielsztyna, — Co począć? — rzecze. — Dwa razy Zdradził Krzyżaków,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 302
" Gdzie Wilold siedzi na wieży I czeka jego powrotu; Spieszy, lecz z głową spuszczoną. Nic śmie poselstwa objawić. Witold rozpoznał na czole. Niedobrą wróżbo przyszłości.. — Mów mi złe, a mów mi skoro! Na złe lekarstwo jest w roku, Póki wyleczyć je poro. — — O Panie! —..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 303
" Henryk, Mazowieckie Xiążę, Chce Kiejstutównę poślubić. Sprawim wesele w stolicy! Wszakżeśmy z Jagiełłą w zgodzie. — Rzekł, śmiechem usta wykrzywili Rozkazy daje, i rano Z Grodzieńskiego zamku śpieszy Ku Wilnu idąc dniem, nocą. A wojsko jego rozbite Małemi toczy..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 304
" Na Kiejstutównej wesele. Witold nas, Pan nasz, posyła. Z Jagiełłą Xięciem on w zgodzie. Chce się w stolicy weselić. — I pierwsze wozy już wchodzą, A niecierpliwi żołnierze, Podnosząc skóry nad głową, Czekają Witolda znaku. Wtem z zamku Sudzimund stary Wypadł, ku wrotóm..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 305
" Bieżąc, do Wilna odwrócił. — Będziesz moję! będziesz moje! Rzeki, rękę w górę podnosząc. — Sto razy padnę popchnięty, Sto razy wrócę pod bramy, Aż cię na roście pochwycę; Aż Litwa w ręku mych cała, Powstanie wielka i sławna; Aż Jagiełło na swym tronie, Mistrz..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 306
" XLV. Gdzie Wilold pośpieszał? dokąd z garstką ludu, Na siwym swym koniu, dniem i nocą goni? Czy na Żmudź, do matki Kiejstuta poddanych, Po nowe zasiłki, po wojsko liczniejsze? Czy na Ruś po Kniaziów zawierać przymierze, I z niemi na Lachy puścić się w zagony? Czy razem z..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 307
" I w imię swej wiary zwołacie do boju I Panów, i Xiążąt, szlachtę, gmin i miasta. Niech wojsko położne, olbrzymie wyrasta. Nie czas nam garstkami walczyć już małemi. Nam Litwę zajechać, i jednym obozem Od morza do morza położyć szeroko Ja idę do swoich; do swoich wy szlijcie,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 308
" On krokiem od Bugu nie poszedł, aż w grodzie Załogę osadził, i Hinczę z Rogowa W dziedzinie Kiejstuta na straży postawił. Ciągnie na Kamieniec, łatwo go zdobywa, Bo miejsce to płaskie i rzeka oblewa Niewielka, ni strome broniły urwiska., Choć dziewięć swych tylko do szturmu..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 309
" Jagiełło chciał odejść, lecz Polscy wodzowie Wciąż mówią: — Dobędziem! — i wciąż go trzymają. Już w Polskim obozie głód ciężki blademi Rozpiął się skrzydłami; i żołnierz wymiera, Chleb z ością i kłosem przegniłym pożera; Dla koni daleko szukają posiłku I..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 310
" Napróżno, gdy płynął do wroga ku brzegu, Witold nań zawołał, by raczej utonął, Niż sam szedł w niewolę; napróżno strzałami Na zdrajcę puszczali, bo zdrajca wypłynął, I wszystko powiedział, co Witold zamyślał. Polacy do zamku nanowo szturmują, Już mury się walą, rowy..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 311
" XLVI, Nigdy, jak Litwa pamięcią zasięże, Straszniejsza na nią powódź nic spłynęła ! Ani Tatarska tak straszną nawala, Ni Lackie wojny w Olgerdowej ziemi ! Od czasów, kiedy wzdęte rzek powodzie Zlały jezioro u Białego morza; Kiedy się ziemia pod Perkuna dłonią..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 312
" Powstał Mistrz. Wielkim glosom ku zachodu Zawołał braci. Z daleka, z za morza, Kędy się słońce kąpie w oceanie, Idą rycerze na Mistrza wołanie: Z Angielskiej ziemi, z Francuzkiego kraju, Z Niemieckich lasów liczne ufce płyną, A każdym ufcem dzielny mąż dowodzi; Idą łucznicy z..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 313
" On rzeki i zwołał ufce wojowników; A jak się chmura czarna w troje dzieli, Kiedy ją wiater rozporze na szmaty, Tak wielkie wojsko rozbiło na troje, I idzie, Litwie śmierć niosąc i klęski! Na polach Kowna pierwsi się gromadzą, Złączyli wszyscy i ciągną pod Troki. Zamek nie..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 314
" Objęli swoim żelaznym uściskiem Ruś, co bezsilna z rospaczą walczyła. I wzejdą krzyki, i zaświeca strzały. Jak tur się dziki rzucił między wrogów Witold, i miecza dobywszy jasnego, Szuka Skirgielly, bo pragnie krwi jego. Po za nim Niemcy gonią Ruś wylękłą, I aż pod Worki..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 315
" Już tył podała, i śpiesznie uchodzi Na stare Wilno. Witold z mieczem w dłoni, Krwią zlany cały, ślad w ślad za nim goni. Ciężkie Niemieckie ufce się zostały, Z Witoldem tylko jeden poczet mały. Lecz gdzie strach pędzi, dosyć garści ludzi. Noc pada, xiężyc na niebie się..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 316
" Sieką i biją, aż rzezią bezsilni, Nazad do zamku powrócą oddychać. A w nocy ani zasnąć, ni odpocząć! To ogień rzucą, to najdą od boku, To porwą jeńców. I niema spokoju! Wojna straszliwa, bo wojna bez boju, A w ciągłej trwodze, ni wygrać nadziei. Mistrz marszczy czoło,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 317
" Krzyki za niemi. Wojsko już gotowe W Krzywy Gród pędzi i bramy wywala.. Srogiemi jęki wrzeszczy lud zamknięty. Napróżno wodze w dziedzińce go pędzą, Stawią w szeregi — każdy matkę, żonę, Dziecię porywa, ze skarbem ucieka. Wybito bramy; lecz tłum, pędząc ślepy, Na mur..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 318
" Hymnem zniszczenia śpiewają ogromnym; Góra się Turza jasnością oblała, I �?yse wkoło stoją w ogniu góry; A niebo czarne, na niebie obłoki Żeglują krwawe, że w pożarnym blasku Gwiazdy pogasły. Na wysokiej wieży Stoi Swidrygielł, Moskorzowski stoi, Xiążę pijane śmieje..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 319
" Chwieje, potrząsa bladą trupa głową, Po niej włos złoty spływa rozpuszczony, Oczy otwarte, usta wykrzywione. — To Korygiełło! — czarny jeździec woła. — Patrzaj, Skirgiełło! brata twego głowa! Patrz, siary Lachu! Tak poniesieni wasze! — Aż Moskorzowski ukrył twarz..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 320
" Szalony, zamek przebiegał z drużyną, Sam na nim Panem. Ilekroć z dowódzcą 'I Zejdą się, kłótnia straszliwa wybucha. Kniaź rozkazuje, a starzec nie słucha. — Jam tutaj Panem, nieposłuszny sługo! Lub idź, lub moje wypełniaj rozkazy. — Stary stał niemy. — Jagiełło mnie..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 321
" Tu gniazdo wróble na góry wierzchołku! — I coraz silniej szturmują — napróżno. Na zgliszczach miesiąc, dwa, jątrząc się, leżą, Aż tęskną obcym wojna być poczyna. Próżno ich Witold prosi i zaklina. Codzień z nowemi hufcami odchodzą. Mistrz Witoldowi rzeki: — Napróżno..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 322
" XLVII. Zaledwie spoczęło wojsko Witoldowe, Krzyżacy po zamkach znojny pot otarli, I zbroje zrąbane nanowo przekuli, I luki nagięli, strzały zaostrzyli, A wiosna się w gajach ozwała wesoła. — Pod Wilno! pod Wilno! — znów Witold zakrzyczał. Pod Wilno! na Litwę! Mnie nie spać..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 323
" Przywdzieli szyszaki i miecze przypięli, Świętą pieśń zanócą, na konie wsiadaj; !, Z Witoldem na czele do Litwy ruszają,. Lecz nic tak im raźnie, bo liczba ich mniejsza. Krzyżowcy za morza do domów wrócili. Jagiełło tymczasem do Wilna poskoczył, Gród wyższy umocnił, gród..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 324
" W pierwszym śnie otworzył zamczysko, napada Na obóz Witoldow. Zaledwie stróżowie Znak dali pobudki, i ciężkich swych zbroi Krzyżacy nie zwlekli, nie dosiedli koni, Już Jaszko na karku, uciera się z niemi. Noc całą walczyli. Nad świtem, gdy mnichy Na konie się zwiedli i w zbroje..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 325
" Trzy staną od granic Zakonników straże, By dawać znak ninichóm, gdzie wojno gotować, By ciągle na oku mieć Litwę, i szpony Zapuszczać w nią głębiej, i drzeć jej wątrobę, Co wiecznie odrasta, by zawsze ją zżerał. Metemburg Witoldu Mistrz w darze oddaje. Dla niego, dla niego..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 326
" XLVIII. Xiężna Zofja Witoldowa Kwitnie, jak róża w ogrodzie, Jak nad Wilją lilje kwitną. Niema równej jej w urodzie. Złote kosy do nóg płyną, Niebieskiemi błyska oczy, Białe liczko zrumienione, Usta uśmiechem rozwarte, Ząbki jak kwiateczki białe, A na czole ojca..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 327
" I Dymitrowicz wysyła Do Witolda posły swoje, Posły swoje, swaty, dary. — Daj mi Zofję — ja ci bratem, Ja ci będę sprzymierzeńcem. — Xiążę Witold głową wzrusza, Długo myśli, długo duma; Aż rzeki posłom: — Dobrze, zgoda Niechaj Wasil przyśle posły. Dam mu Zofją, i..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 328
" Kiejstutową córkę młodą, Piękną Ryngalę zaswatał. I wesele zgotowano, Zebrał Witold dla niej wiano; Ale Henryk w dom powrócił, Bracia Henryka obsiedli, Narzucili suknię mniszą, Serce chłodem obrzucili — Henryk zabył narzeczonej. Teraz ku niej Jagiełłowe Znowu poselstwo go..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 329
" Ruskie szepcą cóś Bojary. Wtem drzwi narozcież otwarły, I wszedł Henryk w sukni mniszej. Nikt nie witał, nikt nie poznał. On do Witolda podchodzi. Dumnem okiem Kniaź go zmierzył, Nie dał ręki, wzgardą wita. — Cóż na zamek nasz was wiedzie? Czyli pamięć umów dawnych,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 330
" Na karb zamężcia to kładzie, I Anna, postrzegłszy, zcicha Jego się szczęściem uśmiecha. I Zofij oczy za łzami Błysły tęsknemi uśmiechy, Jakby matce dla pociechy, Jakby ojcu na zapłatę, Że szczęście, radość jej wróży. Jedna Ryngala nieśmiało, Smutno siedzi w końcu..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 331
" Do swych piersi przytuliła. A! ostatni raz to może Na dziewicze wiedzie loże, I uśpi ją snem dziecinnym, Snem młodości, snem niewinnym, Za którym jasne marzenia, Stoją ze skrzydły złotemi, W których świat w niebo się zmienia, W których słodziej, niż na ziemi! Henryk jeszcze..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 332
" Witold drzwi opatrzył, ściany, Obszedł dokoła komnaty, W okno wyjrzał, i na czaty Sługę u sieni postawił. — Mów! — zawołał — co mi niesiesz? — — Xiążę! jestem posłem zgody. Dość już wojny, dość zniszczenia, Jagiełło daje ci Wilno I Wielko-Xiążęcą władze...."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 333
" Kiedy słowa wiatr rozwiewa. — — A więc karta? — Henryk rzecze — Oto Polskie są pieczęcie. — — Karta! karta! — Witold znowu — Kartom głupcy tylko wierzą. Trzy-m pieczęcią moją cisnął. Dla Zakonu, trzy zerwałem, Gdym chciał zerwać, myślał zdradzić. — —..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 334
" Po północy kury piały- Kiedy Henryk do komnaty Wszedł i rzucił na posłanie. Lecz sen powiek mu nie klei. Bo wciąż przed nim, w wianku ruty, Snuje się obraz Ryngali; Zda się, słyszy głos jej smutny, I serce żywiej mu bije. — Mieć ją mogłem, mieć nie chciałem! W marach,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 335
" Środkiem Witold sio przechadza, Wszędzie spojrzy, powić słowo, Lud zwołuje i zgromadza. Wiem mu Anna zajdzie drogę. — Mężu ! Panie! — rzecze cicho — Czegóż dziecię tak ci prędko Z twego domu w świat wyprawiać? Dzień mi jeszcze, dzień daj jeden! — — Dzień —..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 336
" Ja na zamki moje jadę. — — Jedźcie z Bogiem, jedźcie sami. Mnie w Królewiec trzeba śpieszyć. — — Cóż! dni kilka? — I dzień drogi. — — -Mamyż rozstać się tak prędko? — — Prędko, prawda; nie na długo. Powracajcie — czas nam w Litwę! — — O! powrócę! jam..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 337
" XLIX. Malborskie wieże na niebie czerniały, Słońce świeciło. Wilold piersią całą Odetchnął; spojrzał na zamkowe ściany. — Bądź mi zdrów, Mistrzu! niewolo Zakonu! Kłamstwo tak długie, upokorzeń tyle! Przecież się z wami rozstanę na wieki, I Litwa moja! jam na Wilnie..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 338
" Ma Ritterwerder. Serce już mu bije, By pomścić swoich na Zakonie dzieci. On nic zapomniał niemowląt potrutych! — — Na Ritterwerder! — Pod w rola podchodzi, Trąbką zaśpiewa. Trąbka to im znana. Dwa lala Witold był gościem Zakonu. Więc most spuszczają.. On do zamku wpada, Ale..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 339
" Sam w lesie ciemnym ze swemi zasiada, Gdzie błotem wązka ścieżka się przesuwa, Długa a ciemna; z obu stron sosnowe Stare się wznoszą Litewskie olbrzymy;. I strumień wije, ziemię rwąc głęboko; A trzęsawiska, zielonemi trawy I żółtem kwieciem ukryte, lak śmieją, Jak śmieją..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 340
" W zamkowym kościele Śpiew wielki, zwycięzki o sklepienia bije. Wieją w podwórcu chorągwie Litewskie, Na wyższym grodzie wiater pogoń wzdyma. Otwarte bramy, Domy otwarli Lud na ulice Płynie ściśnięty, Całą zalega Świętą dolinę. Nie pogrzeb, nie stosy; Weselny to obrzęd,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 341
" Kościoł napełnia; A na ołtarzu, Kędy niedawno Znicz płonął stary, Kapłan msza śpiewa. Potem wziął z ołtarza Koronę Xiążęca, perłami naszyła, Laskę Xiążęcą, biały miecz błyszczący, I świat, zbawienia uwieńczony znakiem. Witold poklęka, Głowę pochylił; I..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 342
" A potem mu laskę Podają złocistą, i drugi mu rzecze: — Panie! to godło laski i pokoju. Miecz niech na obce służy ci narody. Nas rządź tą laską, Sercem rządź twojem, Słowem pokoju, �?aski twej słowem. Więcej łagodność Soprawi, niż bojaźń. — Siadł Witold na tronie. I..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 343
" — Jam Pan nad Litwą, Jam Pan nad wami! Schylcie mi czoła, Pokłoń się, ziemio! — A Litwa się cała Przed Panem pokłania; i ludy jej klękły; Puszcze szumiały, rzeki zamruczały, Kwiaty w dolinach pochyliły głowy. Z morza do morza Zadrzała ziemia, Góry schyliły, Doliny..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 344
" RAUDA. Głucho, spokojnie, nad Trockiem jeziorem. Szumią gdzieś lasy z liści obnażone, Czernieje ziemia, a chmury się szare Ciągną z zachodu, biegąc kędyś śpiesznie, Z piersią deszczami i wiatrem nabrzękłą. W powietrzu ięki, iak gdyby się duchy Ozwały razem z powietrza..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 345
" To się podniesie w powietrze, to pada, I po nad wodą sunie niespokojny. U wrót zamczyska stoi straż Litewska, Wsparta na dłoniach, smutnym wzrokiem goni Po czarnych lasach i po wyschłej błoni, A słowem jednem nie zrywa milczenia. Zda się cóś cięży nad zamkiem, nad krajem. Na..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 346
" Czemuż tak cicho na Trockiem zamczysku? Czemu jesienny wiatr jęczy lak smutnie? I ludzie płaczą? ognie niezatlone Gasną w ogniskach, dymią zapomnione? Patrzcie — ostatni bohater na Litwie W czarnej komnacie, na boleści łożu, Leży i czeka bezsilny skonania. Witold to wielki,..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 347
" I jeszcze okiem w twarzy życia szuka, Jeszcze się cieszy marami próżnemi. Cicho — i lampa, co u łoza błyska, W trzy twarze smutne światłem swojem pryska: Oświeca razem Wiloldową żałość, Juljanny smutek, Algimunda boleść W ciszy wieczornej, ktorą wiatr jękami Jakby..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 348
" Walczymy z życiem, lub nieść mu się dajem; Lecz gdy nas fale do brzegu wyrzucą, Spokojną myślą czas dumać o końcu. A sprawy ziemskie w lej chwili ostatniej Widzim, jak piasku ziarna, co je dzieci Sypią z uśmiechem, igrając swawolne. Czem wielkość świata? czem duma..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 349
" Litwę poddaną! Jam ją chciał mieć panią! Jam chciał ją widzieć od morza do morza Wielką, swobodną, niepodległą, silną! Na trzy dni tylko dajcie, na godzinę Koronę Litwy! Z śmiertelnego łoża Wstanę i pójdę, i słupy zabiję, Gdzie jej granice; murem się odgrodzę Od..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 350
" By Litwie twojej wywalczyć korono, Ale napróżno. Nie teraz, o Panie, O niej ci myśleć i o nią ci prosić. Ty widzisz lepiej, że chęć, co ci piersi Napełnia, wrogom twoim wyszla z głowy, Polska i Litwa złączone na wieki. Obu im silę daje połączenie. Rozerwij — obie..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 351
" I tron jej złoty między morza dwoma Postawić — próżno! odumrę służebną! Słuchaj — zawołał — słuchaj mnie, Zbigniewie! Znasz ty me życie? znasz ty prace moje? Wszystko to próżne! i zdrady, i boje, I krew wylana strumieniem- po ziemi, I duma, ktora truła żywot cały...."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 352
" Bo w piersi mojej jedna myśl gorzała, Duszę objęła, głową, zawładała , Nad całem życiem świeciła mi gwiazda — Litwę połączyć, Litwę wyswobodzić, I wielkie państwo stworzyć ręką silną. I jam pracował, jam trzykroć pod Wilno Zdradą podchodził, jam Krzyżackie..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 353
" Głowy-m ich zniżył i karków nagiąłem, Jednym zabrałem, drugim dał dzielnice, Jednych na drugich pchałem. Jak ostrogo Miecza się w boju używa, jam braci Na braci użył, przyjaciół na wrogów.. A kiedy miecz się, stępił w ciężkim boju, Skruszyłem, by go nie podjął kto..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 354
" Nad Don i Wołgę szedłem toczyć bitwy. Dzikie Tatarów ordy twarzą padły, Władzę uznały i karki pokładły Pod nogi moje. Jam ich wiódł w niewolę, Litewską kazał uprawiać im rolę. Tysiące ludu z nadmorskiej krainy, Ze stepu przyszło siąść w Litewskie lasy. Carami Talar..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 355
" Timur mi posły z pytaniem przysyła: — Dla czego wojnę niesiesz w kraj ci obcy? Czyliśmy kiedy twą Lilwę niszczyli? — Jam odpowiedział — Bóg mnie u kolebki Naznaczył ręką na władzcę narodów. Skłońcie mi głowy, lub idźcie w niewolo. — Timur daninę dawał, jam odrzucił;..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 356
" Aby poczwaro, co jej gryzła łono, Mogła nawzajem za boki pochwycić, W bok się jej wpoić i krwią jej nasycić. Nareszcie przyszła chwila, com ja życiem Okupił całem, i Zygmunt koronę Litwy mi daje. Wstaje Polska cała, Piersiami swemi ostatnie zwycięztwo Zaparła, murem między..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 357
" Wszystko dla ciebie święcone — stracone. Trzy dni, Zbigniewie! na dzień daj koronę! — Na trzy dni życia — rzekł Biskup ponuro — Niemasz w twej piersi. Chcesz trzy dni królować! — — Na trzy dni życia! — Witold się porywa. — Bez niej ja umrę. Daj ją, a żyć będę...."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 358
" A ty chcesz, starcze, bym zabójcy, tobie, Darował winę! O ! nigdy ! o! nigdy — — Xiążę! na duszy nie czuję ja winy, Dla ciebie tylko błagam przebaczenia. Noc idzie, płyną liczone godziny, Śmierć coraz bliżej — niech w chwili ostatniej Z światem i ludźmi zgodzi uścisk..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 359
" W tejże komnacie. Gdy Olgerd z Kiejstutem, Ojcowie nasi, gnali się na Lachów, My z tobą tutaj, u brzegów jeziora, Biegli za ptakiem, pływali za kwiatem, Szczęśliwe czasy! Co po jasnym ranku? Skwarnych dniach burzy? My dziś starce oba! Obu nas lata złamany i zgniotły, Obu się..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 360
" W milczeniu smutnem kilka słów szemrało. Dzwonek zadzwięczał, chory padł na loże. Spokojniej teraz oko mu błyskało, Piersi powolniej, lżej powietrze brały. — Odsłońcie okno — rzekł — niech świat zobaczę, I Litwę moję, i Trockie jezioro, Podnieście starca — niech raz..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 361
" SPIS PIEŚNI . I. ... Stronica. 9 II. ... Stronica. 11 III. ... Stronica. 13 IV. ... Stronica. 29 V. ... Stronica. 35 VI. ... Stronica. 39 VII. ... Stronica. 45 IX. ... Stronica. 61 X. ... Stronica. 65 XI ... Stronica. 73 XII. ... Stronica. 79 XIII. ... Stronica. 85 XIV. ... Stronica. 91..."

Anafielas. Pieśń 3 i ostatnia, [Witoldowe boje] : pieśni z podań Litwy - strona 362
" XXII. ... Stronica. 149 XXIII. ... Stronica. 157 XXIV ... Stronica. 163 XXV. ... Stronica. 175 XXVI. ... Stronica. 181 XXVII. ... Stronica. 189 XXVIII. ... Stronica. 201 XXIX. ... Stronica. 207 XXX. ... Stronica. 215 XXXI. ... Stronica. 225 XXXII. ... Stronica. 231 XXXIII. ... Stronica. 241..."