Paliwo kopalne

— I owszem, to się zdarza. Ale w czymże pan tu głupotę upatruje?
— A choćby w tym, że ludzie tak jak oni nisko na świecie stojący weselić się mogą. Bo i cóż do radości skłaniającego w życiu ich znaleźć można? Czy im niebo do stóp zstępuje, aby mieli przyczynę śmiać się i skakać? Mękę tylko, ugryzienie, a także i poniżenie ja w ich położeniu na tym świecie upatruję, nic inszego.
Dość osobliwie brzmiała ta pesymistyczna nuta na tym błoniu zielonym, kipiącym od skocznej muzyki i tańca, szeroko rozciągniętym pod jasnym okiem słońca. Ale i osoba pesymisty zostawała także z całym swym otoczeniem w sprzeczności uderzającej. Młody, zgrabny, po miejsku wystrojony, w błyszczącym obuwiu, czarnym tużurku i krawacie ognistej barwy na fantastyczną kokardę związanym, miał na szyi binokle w rogowej oprawie, od których jedwabny sznurek ruchem niedbałym niekiedy dokoła palca okręcał. Z rysami, których delikatne linie ładnie uwypuklały się pod lekką śniadością cery, z dużymi oczyma, w których jaśniał i płonął gorący szafir młodości, p. Apolinary Tuczyna byłby młodzieńcem zupełnie pięknym, gdyby postać jego z natury kształtna nie wykręcała się i nie wyginała co chwila w sposoby różne i osobliwe.. To na dwóch nogach bardzo starannie ustawionych stał, to na jednej, drugą nie wiedzieć dlaczego wysoko podkurczając; to szyję z ognistego krawata wyciągał, półkoliste ruchy nie wiedzieć po co nią wykonywając, to górną połowę ciała wykręcał w kierunku wcale przeciwnym temu, w jakim się znajdowała niższa jego połowa. Było to właściwie przybieraniem póz rozmaitych: myślących, dumnych, niedbałych, eleganckich, najwięcej tych ostatnich.