Karnisze

Podniosła wzrok ku babce i zobaczyła, że jej wąskie usta uśmiechają się tak samo. Gdy pośród walczących rozlegały się krzyki o udanie się po wyrok do sądów, w kącie izby starość późna i wczesne dzieciństwo składały milczący sąd na walki, złość i chciwość dojrzałego wieku.
Teraz, gdy obie Tuczynowe z rozpostartymi ramionami rzuciły się ku małej Naści, ona obu piąstkami chwyciła się za spódnicę babki, a cała jej drobna postać przybrała wyraz oporu i niechęci. Ale Mrukowa porwała ją z ziemi i kościstymi palcami mocno ją w pasie ściskając, na środku izby postawiła. Tu nad złotowłosą głową dziewczynki pochyliły się dwie twarze kobiece: jedna tłusta i jak ogień rozczerwieniona, druga koścista i od złości zzieleniała, i dwie pary oczu rozpłomienionych w jej oczy się wpiły. Ręce ich, drobne jej plecy głaszczące, spotykały się z sobą i nawzajem odrzucały się ruchami porywczymi, głosy zaś pieszczotliwie wycienione przemawiały:
— Stryjka Waleriana żądasz na opiekuna? prawda, rybko? Prawda, kurczątko? Pokaż paluszkiem na stryjka Waleriana! Pokaż, rybko, aniołku, kurczątko!
— A żeby cię febra zatrzęsła z kurczątkiem twoim! Tu nijakiego kurczątka nie ma! Twoje własne dzieci to gąsięta podle płotu wzrastające, a tu dziewczynka jest grzeczna, rozumną, która wie dobrze, kto lepszy i pod czyim opiekuństwem będzie jej lepiej!... Pokaż paluszkiem na stryja Dominika, pokaż! Cukierków z miasta stryjek ci przywiezie!
— Czemuż nie gadasz, Nastka?...
— No, robaczku, nie lękaj się niczego! gadaj! Pokazuj! którego stryjka wolisz?
Sąsiedzi, u drzwi stojący, śmieli się do rozpuku. Naścia zaś, tchu prawie z siebie nie wydając, jak pi-