Algi morskie

Wówczas to dla. Naści rozpoczął się czas w całym życiu jej najcięższy i najprzykrzejszy. Zrazu, czułościami i pieszczotami, które ją od całej familii Mruków spotykały, zadziwiona, wprędce wszystko do dna przejrzała i aż wstrząsnęła się od obrzydzenia, które dla fałszywości i chciwości takiej uczuła. Jakby ją robactwo śliskie od stóp do głowy oblazło!
A zwłaszcza to kryjorne schodzenie się Adasia z Ewką i potem zaraz okazywane jej przez niego miłowanie do gardła jej podchodziło gniewem, żalem i niezbitą chęcią ucieczki, oddalenia się od tych ludzi, którzy ją za cel obłudy i fałszywości swojej obrali. Zwłaszcza że Ewka przybiegła do niej dnia pewnego i na szyi jej uwisłszy płakała, a prosiła: «Nie gub ty mnie, Naściu, i samej sobie do szyi kamienia nie uwiązuj! On ciebie nie miłuje i tylko z nakazania rodzicielskiego miłowanie objawia, a ja, nieszczęśliwa, świata za nim nie widzę i żyć bez niego gorzej mi, aniżeli umrzeć!»
Wieczór był zimowy, śniegiem usłany i zimnymi wiatrami szumiący, kiedy pan Cyriak Tuczyna, w świetlicy szczelnie przed wichrem zamkniętej sam jeden siedząc i przy świetle lampy przez wielkie okulary książkę czytając, usłyszał otwierające się drzwi od sieni, a obejrzawszy się, ujrzał wchodzącą Naścię. Cicho drzwi otworzyła, cicho za sobą je zamknęła i szybko świetlicę przebywszy słowa nie mówiąc przed panem Cyriakiem uklękła. Od śniegu padającego narzuciła się cała chustką, która gdy zsunęła się jej z głowy, wnet włosy jak roztopione złoto rozpłynęły się jej po plecach i po kolanach dziadka, którego rękę gorętszymi niż zwykle usty długo całowała.
— Ano — uśmiechając się, rzekł p. Cyriak — czegożeś dziś taka pokorna i, zamiast na stołku siadać,