Kosiarka spalinowa

gościa słuchał obojętnie, nawet trochę pochmurnie; znać było, że gość zbytnią łaską jego się nie cieszył. Ewka Glindzianka w zamian od ciekawości i podziwu aż dwoma łokciami na stole się oparła i na dwu dłoniach brodę położyła, a prawie pośrodku świetlicy nieco w cieniu dużego pieca Anastazja stała tak, jakby stopy jej w sosnową podłogę powrastały. Przedtem nieco krzątała się żwawo po izbie, stół czerwoną serwetą nakrywała i stawiała na nim naczynia rozmaite, ale wśród zajęć tych nagle płomię drogę jej zaszło, ogarnęło ją i do miejsca przykuło.
Pan Apolinary opowiadał właśnie o tym, jak pociąg kolei żelaznej raptem do tunelu wjeżdża, a wybiegłszy z jego ciemności, śród cudnych łąk i wzgórzy pod chmurami burzą błyskającymi, sam jak piorun szybki lecieć zaczyna, gdy Anastazja w drodze do kuchenki będąca stanęła, twarz ze spuszczonymi powiekami nieco odwróciła i obie ręce jej na jasną suknię opadły. Po tej odwróconej i nieco opuszczonej twarzy, po czole jak marmur gładkim, po ustach zaledwie widocznym uśmiechem rozwartych i całej postaci nieruchomej rozlewała się niewymowna i bardzo dziewicza słodycz. Trudno byłoby powiedzieć, czy słowa mówiącego uszu jej dochodziły, czy wsłuchiwała się tylko w dźwięk jego głosu, bo podobna była do malowanych niekiedy na obrazach istot czystych, w muzykę z górnych stref dolatującą wsłuchanych z pokorą i zachwyceniem. Wysmuklejszą niż zwykle wydawała się w tej chwili, bielszą, przeobrażoną w ducha zachwytu i zadumy. Pan Apolinary tę postawę jej spostrzec musiał i to również, że nadawała jej ona pozór niezwykły, bo wciąż przed panem Cyriakiem to na jednej, to na dwu nogach stojąc, wciąż też rzucał ku niej oczyma, które przy tym silnie błyskały, i trwało to czas