Producent mebli kuchennych

deckiego w pobliżu w swojem własnem mieszkaniu podjąć raczył. Ściągało Zebrzydowskiego do Krakowa zapowiedziane złożenie hołdu przez księcia Pruskiego, powoływała go koronacyja królowej Barbary, a z tem wszystkiem zbiegła się sprawa inna, dużo bliżej biskupa obchodząca. Stolica krakowska została osieroconą przez śmierć Samuela Maciejowskiego, który 26 października r. 1550 życia dokonał.
Zebrzydowski był w Krakowie bardzo czynnym. Przemawiał mianowicie w senacie przeciw Mikołajowi Oleśnickiemu z Pinczowa, pozwanemu o popieranie herezyi przed sąd królewski (1). Wskazywał, że powaga królewska od powagi kościoła zależy, że z upadkiem drugiego pierwsza osłabnie. Stało mu więc natchnienia na takie utylitarno - polityczne poglądy! (2) — Ale myśl jego przeważnie w innym pracowała kierunku. Obsadzenie krakowskiego biskupstwa było na porządku dziennym i musiało przedewszystkiem Zebrzydowskiego zaprzątać. Poruszył on w tym celu różne sprężyny, a wiadomo, że środkami niezupełnie czystemi osiągnął cel zamierzony i został Maciejowskiego następcą. Kapituła była mocno niezadowoloną, współcześni nie szczędzili ostrych wyrzutów. Jakkolwiek rzecz się miała, Zebrzydowski urzeczywistnił swe marzenia, 22 grudnia r. 1550 został biskupem nominatem, aby w sierpniu następnego roku objąć ster nowej dyecezyi.
Odtąd znajdujemy go wśród przygotowań do urządzenia przyszłej siedziby. Już w początku r. 1551 zajęty on przebudowywaniem pałacu biskupiego w Krakowie, który przecież powinien "majestatowi miasta odpowiadać" (3). Cieszy się dalej na ludzi, których towarzystwa w Krakowie używać zamyśla. W pierwszym rzędzie występuje tu znowu postać

--------------------
(1) Annales Orichovii (Dział) str. 61.
(2) Około tego czasu pojawiło się pisemko Zebrzydowskiego:
Oratio de haeresi tollenda, dziś bliżej nieznane. Por. Wi-
słocki: Listy Zebrzyd. str. 463 i 480. (3) Listy Zebrzyd. n. 613.