Nagrody

I ptastwo się wraca zasię, —
Ale wiek nasz tak odchodzi,
Jak woda czasu powodzi.
Słońce choć na noc ustaje,
Jednak rano znowu wstaje
Z podziemnych krajów szerokich
I z morskich brodów głębokich:
Lata nasze nie są wrotne
Nigdy, jak słońce obrotne;
Przeto póki zdrowie służy
I uroda śliczna płuży
I gładkość i mężna siła
I dokąd twój będzie wiła
Wiek straszliwa Kloto, ciemnych
Bogini krajów podziemnych,
Zażyj pociech lubych sobie
Z oblubieńca dana tobie,
Niemasz, coćby przeszkadzało,
I twą radość odjąć miało.
Oto śliczna wedle siebie
Masz boginią, która ciebie
Zabawiać i cieszyć będzie,
Dokąd Parka twój wiek przędzie.


EPITALAMIUM IX.

Jako więc miło pojźrzeć na ogród zielony,
Czasu wiosny różnemi kwiaty ozdobiony:
Owdzie kwiat leliowy a owdzie różany,
Tu hiacynt a tam zaś gwoździk nakrapiany —
Równie tak miło pojźrzeć na wielce wstydliwą

(Północnych krajów pani) twarz twą urodziwą.
Ano tu śliczne oczy, wzrok ku wszem łaskawy,