Mała architektura miejska

jeszcze pokonanym, chociaż staczał bachusowe boje w Kopenhadze, Sztokolmie, Moskwie, Warszawie, i we wszystkich stolicach niemieckich. Śmiało więc Szkotów wyzywał do walki żądając żeby się z nim zmierzyli albo uznali swą niższość. Próbowało się z nim wielu. Wszystkich z nóg zawsze zbijał. Aż nareszcie spotkał się z Sir Robertem Lawric. Pili trzy dni i trzy noce. Na ostatku Duńczyk pod stół upadł, a Szkot mu świsiawką zabrzmiał requiem żałosne. Syn jego, Sir Walter Lawrie, przegrał później świstawkę do swego szwagra Waltera Riddel. W piątek 16. październiku 1790, potomkowie tej rodziny zasiedli w Friars-Carse do stołu, by się zmierzyć i okazać który z nich był najgodniejszym świstawki. Było ich trzech: Sir Robert Lawrie, pochodzący w prostej linii od pierwszego Sir Roberta, który Duńczyka zwyciężył. Robert Riddel z Glendell, któremu w spadku dostała się świstawka, niezwyciężenie przechowywana od dalekiego przodka, a nakoniec Aleksander Furgusson z Craigdarroch, również po kądzieli wywodzący się od pogromcy Duńczyka. Po ciężkiej walce ten ostatni zwyciężył i świstawkę zdobył. " Syn jego. nasz Cutlar Fergusson, często tę anekdotkę powtarzał, bliższym znajomym pokazywał odziedziczoną świstawkę, a przy Polakach dodawał, że Duńczyk zmijał się z prawdą, bo w Polsce musiał być nieraz pokonanym. Jeden z ziomków, sprawiedliwie mniemając iż ballada Burnsa, aczkolwiek małej poetycznej wartości, zasługuje na przekład z powodu iż się tyczy rodziny przyjaciela naszego kraju, zadał sobie pracę i tak ją wytłómaczył:

ŚWISTAWKA.

Opiewam światawkę, co tony mu lube,
Przesławną północy i zdobycz i chlubę:
Na dwór nasz ją przyniósł bohater daleki,
A góry nią nasze brzmieć będą na wieki.
Bóg kuftów z swych grodów starego szle Lodę (1),
Co ramie Fingala na sobie czuł młode:świstawki tą Szkotom na walkę brzmij wściekłą,
I więcej nie wracaj, lub zapij ich w piekło. "


---------
(1) Patrz Ossiana Caricthura.