Konferencje

Gorzkiemi posty, pokutnemi jęki,
Bólem tez w nocy, męką. westchnień we dnie;
Bo miłość mszcząc się, żem nią wprzód pogardzał,
Sen 7. ujarzmionych mych oczów wygnała,
I nad własnego serca utrapieniom
Kazała czuwać. O miły Proteju,
Mocnym jest władzą miłość, - i tak srogo
Mię ukorzyła, iż wyznać ci muszę,Że żadna boleść niezrówna jej karom,
A jej poddaństwu żadna rozkosz w świecie!
Teraz, prócz o niej, innych rozmów nie znam,
I mogę śniadać, jeść obiad, wieczerzać,
I spać na gołem imieniu miłości.

Nie dość na tem, Walencjo wymaga od przyjaciela by przyznał, iż piękniejszej dziewicy nigdy nie widział, iż nawet Julia z nią równać się nie może, a gdy ten przekładu, że oczewiście swojej kochance musi dać pierwszeństwo, tamten z zapaleni odpiera:

Ja ci pomogę nadać jej pierwszeństwo,
Bo ja. ozdobi ten wysoki zaszczyt,Że za mą panią nosić będzie suknię,
By pocałunku rąbkowi przypadkiem
Mizerna ziemia nie skradła, i dumna
Tak wielkiem szczęściem, nie przestała rodzić,
Gardząc kwiatami, tym przepychem lata,
I srogiej zimy nie zmieniła w wieczny

I dalej jeszcze opisując Silwię, tak o niej mówi:

Jam tak bogaty tym drogim klejnotem,
Jak mórz dwadzieścia, chociażby ich piasek -
Był z samych pereł, szczurem złotem skaty,
Woda nektarem..................

W końcu zaś wyznaje przyjacielowi, iż z powodu nierówności stanu obawiając się że Książe nigdyby nie przystał na ich związek, umówił się z Sylwię w tejże nocy ja, wykradnie. Tu zaczyna się, na dobre wikłać intryga. Protej, oczarowany wdziękami Sylwii, rozogniony uniesieniem Walencja dla niej, od razu zapomina o Julii, i postanawia zbyt ufnego przyjaciela wysadzić a wam pozyskać rękę jego narzeczonej. Wydaje więc Księciu ułożony spisek. Książe skazuje Walencja na wygnanie. Ten w drodze schwytany przez rozbójników, i nie mo-