Ksero

iedynie ożywiał smutne Zdzisława godziny. Już to trzeci miiał miesiąc uwięzienia Zdzisława, a iuż poniekąd zaczynał się przyzwyczaiać do swego nieszczęścia: przyswoił sobie dwie myszki, robił sieci na ptaszki dla dzieci Weterana, nucił często strofy, które mu obraz ubóstwianej Anieli dyktował, a nadzieia uwolnienia błyszczała nawet niekiedy na iego zasępionem czole, gdy iednego wieczora, niezwyczaynym szeleścili z dumania swego ocuconym zosta!. Nic pochodził ten szelest od drzwi; przeciwnie, zdawado mu się, że ktoś za ścianą klasztor odosobniają od więzienia, około muru pracuie. Szelest ten ponawiany przez dni kilka, zawsze o iedney godzinie, przekonał go że się nim iakaś dobroczynna istota zaymuie. Czwartego dnia spostrzega z podziwieniem, niskie bardzo, i nieznaczne drzwiczki