Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 1
" ANIELA CZYLI SLUBNA OBRÄ„CZKA   Powieść narodowa. przez A..... Warszawa. Drukiem A. GaÅ‚Ä™zowskiego i Komp. przy ulicy Å»abiey N. 472. 1831. "

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 2
" Na korzyść żon i dzieci, za nas walczących woiowników, pierwszą swą pracą w oyczystym języku ofiaruie Autorka. "

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 3
" ANIELA CZYLI ÅšLUBNA OBRÄ„CZKA Powieść.   Qu serait le benheur sur la terre, sil n' était dans le coeur d'une femme qui peut admirer le dépositaire de sa tendresse, ou dans le cocur d'un homme auquel il est donné de lire sa gloire écrite sur le front de celle qu'il aime...."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 4
" knie i ze smakiem ustroione kobiety; a nadewszystko wesołość i iakowaś spokoyność na twarzach się maluiąca; wszystko to w miłe wprawiało marzenia. "Teraz może też będzie i lepiey, powiedział sobie nieieden mieszkaniec stolicy, widząc młodego Monarchę, pysznie na pięknym rumaku..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 5
" Wszystko więc dnia tego w Warszawie było radością, uciechą, i nadzieią. — Omamienie to trwało tydzień cały. Tydzień! alboż to niedosyć? Od dnia wjazdu do dnia koronacyi, mogliśmy się wszystkiego, co tylko dla kraiu bydź mogło zbawiennem i użytecznem, spodziewać. Nadzieie..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 6
" próżniać się zaczynały: szły pospołu Krakowskiem-przedmieściem dwie osoby z zaięciem z sobą rozmawiające. Było to dwóch męzczyzn: pierwszy przystoyny, w średnicy porze wieku, bo lat około czterdzieści liczący; rysy iego twarzy, lubo regularne, i nawet tchnące rozumu wyrazem,..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 7
" ibzucia i przymiotów. Serce iego, równie iak umysł i mowa, było otwarte, prostej i szczere. Nienawidził obłudy, ale iey też i u innych nigdy nie spostrzegał. Kochał ojczyznę, bo był Polakiem; wiedział ile przodkowie iego cierpieli za iey niepodległość. Dziwno mu było, że dotąd..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 8
" Dosyć iuź więc czytelnika niego z temi osobami obeznawszy, wracani do ich rozmowy. Jak to Zdzisławie! Tobie nie podoba się Aniela? — rzekł zadziwiony pan Miętowski, na słów kilka z oboiętnością wyrzeczonych przez Zdzisława. — Nie mówię tego że mi się niepodoba; ale nie..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 9
" biecie, żeby chciała i to, z radością być nieszczęśliwą dla tego któremu życie swe p wierzy, dzielić z nim wszelkie losu kolcie; słowem: Aniela posiada wszystkie przymioty o których mi wspominasz — ale, Aniela nie iest w niczem uwielbienia godną: a ia (dodał z uśmiechem) tak..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 10
" glądać. W tem przybliżył się do Miętowskiego iakiś człowiek w szarym, surducie, oddał mu kartkę papieru mocno zwiniętą, i odsunął się szybko: toż samo uczyni! drugi, i trzeci; równie nieznacznie i z pewnym pośpiechem odchodząc. Miętowski odbierał potaiemnie te kartki,..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 11
" patryotycznie wyraża, dosyć dowcipny: to będzie dla zabawy wieczorney w Belwederze. Drugi zwitek, kłótnia dwóch piianych służących, którzy przy kieliszku w szynkowni, dowodzić innym wzajemnie chcieli, że Jenerał R. mężnieyszy od Napoleona. Jemu to zaniosę, pochlebi to iego..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 12
" na ustroniu; szparagi i raki... Jest z czego uformować iak naypożądańszy najgroźniejszy spisek — ten papierek, będzie to skarb dla mnie; zachowam go starannie — szczęściem że doniesienie bez daty, ta się łatwo podłoży — cóż dać temu co mi to doniósł ? co?... nic wcale;..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 13
" bez zbytku, co się zwać może naymilszą przyprawą codziennych domowych przyiemności. Pan Różewski, głowa tey rodziny, był to zacny Polak iuż w podeszłym wieku; woiownik z czasów Kościuszki, późniey Legionista, wiele obcych zwiedził kraiów, mało się przykładał do rolnego..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 14
" journale, zaymowały iedynie iey wyobraźnią. Byłaby podobno suchot dostała, gdyby iey beret na tym lub owym balu mniey był świeży, iak ten który zdobił głowę Pani Ministrowey. Aniołek móy, mawiała żartem, tylko aniołom w piękności ustępować powinien. Każde garnirowanie..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 15
" maiętnym, bo Aniela z siebie miała mieć znaczny posag zapisem ciotki powiększony. Mogła więc uszczęśliwić serce godne siebie, nietylko osobą swą ale i niepoślednim wnioskiem. Aniołek móy, myślała sobie dobra ale niebaczna matka, warta mieć za rnęża: radcę stanu, ministra, a..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 16
" nemi istotami, które się tyle do naszych ostatnich nieszczęść przyczyniały. Piękne to były przedsięwzięcia, zobaczemy iak się ziściły. Coż mam więc o tym tyle uwielbianym aniołku powiedzieć? Mamże określić iey piękność? Oh! nie. Aniela nie była pięknością, ale..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 17
" postać czaruiącą, ale bardziey ieszcze czaruiące były przymioty serca, które tę postać ożywiały; słowem: Aniela była to, ta stoliściowa róża, którey pączek iuż tyle obiecuje: cóż dopiero spodziewać się można po rozmaitym kwiecie?... Pączek ten iuż wiele miał koło..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 18
" ła żwawą dyskusya z Damami, na kanapie mieysce zaymuiacemi. Chodziło to o rozpoznanie: czy dobrze lub źle uczyniły te Damy, które na przyięcie Cesarzowey tego poranku zupełnie biało ubrane były. Pani Laura D. przyiaciółka domu rodziców Anieli, która się zawsze sama za iedyną..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 19
" gronie cierpieć musiemy. Mais, nie można bezkarnie należeć do rodziny Sarbiewskich. Ja mam zaszczyt z tego domu pochodzić. Wszyscy mnie więc u siebie chcą mieć; zawsze na kilka dni naprzód wszelkie zaprosiny notować muszę, ażeby nikomu nic chybić. Car voycz-vous, ma chere: bez moiey..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 20
" zykiem rozprawiania. Nieco zwiędła piękność Laury, wiele sobie ieszcze w swoiem mniemaniu o własnych wdziękach i ich uroku obiecywała. Zdawało iey się zawsze, że ieszcze iest piękną bo nią kiedyś była. Ale co gorzey, zdawało iey się ze iest dowcipną i zabawną, a tem nigdy iey..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 21
" to zręcznie Pani Różewskiey wyperswadować, że ta ostatnia nic bez rady pani Laury przedsiewziąść nie śmiała; a pani Laura, w dobranem gronie swoich przyiaciołek, de la societe par excellence, iak ią nazywaią, mówiła o pani Rożewskiey: Pauvre femme, elle est si bornee! Sa filie..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 22
" go, iuż na przyszłość chciała zapobiedz utracie tak miłych dla niey stosunków, dla tego wyłącznie opiekowała się Anielą, sprzyiała pana Miętowskiego zamiarom, i tak zręcznie zastawiła na młodą swoię przyjaciółkę sidła, że ich uniknąć prawic dla tey ostatniey nie było..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 23
" ie przysłowie: im prędzey, tym lepiey. My zaś maluiemy istoty prawdziwie żyiące, musiemy ie więc oddać takiemi, iakiemi rzeczywiście były. Podobał się więc pan Miętowski Anieli: i cóż w tem dziwnego!.. Był przystoyny, grzeczny, i w mowie przjiemny: miał przytem dosyć smaku, i..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 24
" iąc powieść moią: niebawnie się o tem dowiemy. Wesoło więc zszedł dzień ten w domu państwa Róźewskich. Aniela przed obiadem dowcipną rozmową Miętowskiego i pochlebną wesołością Laury mile zaięta: nie namyślając się usiadła do stołu między temi dwiema osobami. Oyciec..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 25
" kiedy się wszczęła nigdy niewyczerpana materya o rządzie, i iego nadużyciach; wtedy oboiętny, zimny iak głaz, słuchał, milczał, i na Laury dowcipne koncepta całą swą niby zwracał uwagę. Ku końcu obiadu, raptem obracaiąc się do Anieli: czy pani pozwoli, rzekł, ażebym..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 26
" ma bardzo się ucieszy z przybycia takiego gościa. Czy mama tylko, zapytał pan Rajmund, i westchnął głęboko: ale nie mógł dosłyszeć odpowiedzi, bo wstano od stołu. Wprowadzony więc Zdzisław tego samego wieczora do domu państwa Rożewskich, bardzo się całey ich rodzinie podoba!...."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 27
" ia w domu widziany. Zdzisław niebawnie stał się w ich domu codziennym gościem. Rodzice przyimowali go z otwartością; Aniela zaś grzecznie ale obojętnie Pani Laura tylko z tonem troszkę uszczypliwym mawiała: Qu' est ce que c' est que Romański; familia mało znana, aucunc alliance arce..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 28
" cem o zdarzeniach przeszłych rozmawia, może być tyle w gronie młodych osób zimny i ponury. Weyrzenie iego atoli ma cos nadzwyczajnie przenikliwego; Zdzisław oczyma mówić się zdaie; ale to niedosyć. Ja nie lubię łudzi smutnych, bo iak można być smutnym kiedy kto posiada czyste..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 29
" nawet nie uzyskał westchnienia, bo "ie mogła na to przystać, żeby on był nieszczęśliwy. Temczasem skończyły się huczne zabawy, i świetne zgromadzenie, które koronacyą Cesarza wszech Rossyi aa Króla Polskiego do stoicy sprowadziła, równie raptem znikło iak się było raptem..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 30
" nic się nmnieyszaiące, coraz więcey czuiąc potrzebę życia towarzyskiego, wnet iednę tylko ustanowiło koteryą. Rodzina Różewskich nigdy stolicy nie opuszczająca, była duszą tych małych zgromadzeń, uprzyjemnia! ie swym rozumem Miętowski, ożywiał dowcipem Zdzisław, a pani Laura..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 31
" czas także rozwiiał, lub utwierdzał serc niektórych skłonności; a pani Laura tylokrotnie powtarzała: qu'il n'y a nul amuscinent lorsqu'ii n'y a point d'interet dans la societe. Ze Zdzisław namiętnie był rozkochany w Anieli, nim lato minęło; a Pan Miętowski niepowątpiewał wcale o..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 32
" żeli się od niey oddalić. Lubo tysiąc strzał przeszywało serce iego, kiedy ią widział mile do Haymunda uśmiechaiącą się, wszystkim iego poklaskuiącą pomysłom, zawsze do iego zdania swoie zdanie przychylającą, nie miał atoli nigdy dość męztwa, ażeby uczęszczania do domu..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 33
" Wybrano się iednego wieczora na Bielany, nie w dzień ten, kiedy cala Warszawa, wśród kurzu, wrzawy i zgiełku, tam dąży; ale w pogodny dzień Sierpniowy, kiedy żniw o w całey swey okazałości na rozległem błonia panowało; po drodze weseli żniwiarze z hab u uplecione wieńce na..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 34
" klonem pozdrowił damy, i zbliżył się do klasztoru, z którego właśnie w tey chwili wychodził pan Róźewski w towarzystwie Zdzisława i Miętowskicgo. Braciszek Kameduła minął ich wcale się niezastanawiaiąc; ale Zdzisław spotkaniem tem iakby odurzony, zawoła! z zadziwieniem: Jak..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 35
" lubo okazałym i świetnym okręgu, który wielkim światem nazywaią. We dwudziestym czwartym roku życia, iuż przepełnione dni moie goryczą, prześladowaniem i hańbą karmiony, postanowiłem zagrzebać na zawsze przyszłość moią i zgryzoty w tey pustyni. Bądź więc zdrów, kochany..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 36
" iego przekonana o swoiey piękności, iż niesłychanie żałować zaczęła, że ią młody zakonnik nie widział. Byłby nam pewnie przygody życia swego opowiedział, dodała z uśmiechem: je l'aurais engagee, trzeba wiedzieć iak się wziąść do każdey rzeczy; co za szkoda, mielibyśmy..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 37
" Laura; inne damy skwapliwie opowiadającego otoczyły. Aniela i obok niey Miętowski usiedli na drzewie nowo obalonem; Zdzisław oparty o płaczącą brzozę przypatrywał się tey parze z wyrazem pełnym smutku i dumania; grono się ścieśniło, a pan Siennicki tak mówić zaczął. Kazimierz..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 38
" śledztwa i prześladowania młodzieży, w tem mieście, podczas bytności tam Radcy taynego Nowosilcowa; któż nie wie ile matek w rozpacz pogrąźonych, ile rodzin wyzutych z najpiękniejszych swych nadziei, ile rodziców pozbawionych podpory swey starości. — Kajdany, forteca, lub oddanie..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 39
" raz w tydzień wolno mu się było z synem widywać. Wkrótce się dowiaduie Kazimierz, ze kochanka, która miała mu być po skończonych naukach zaślubioną, poszła za podłego, ale bogatego swego kuzyna, który zdradziwszy związek patryotyczny Uczniów Wileńskich, za ten postępek został..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 40
" Niebo ulitowało się nakoniec nad obiema nieszczęśliwemi: Kazimierz, wysiedziawszy lat dwa w więzieniu, uwolnionym został; Oyciec zaś wkrótce potem legł w grobie. W skutku smutnego losu obrał sobie zapewnie Normutt tę pustynię na dozgonne mieszkanie. I doprawdy, dodał z westchnieniem..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 41
" pierwszy raz śmiało wziął rękę Anieli i czule ią do ust przycisnął. — Odtąd więc Zdzisławie, szepnął mu do ucha pan Miętowski z wyrazem taiemnego szyderstwa, odtąd dopiero podobała ci się może Aniela. — Ta cała urywkowa rozmowa została taiemnicą dla reszty towarzystwa...."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 42
" szego bohatera; moment atoli równa się czasem wiekom, bo z takich to chwil pamiętnych w życiu, składa się szczęście człowieka. Ale wróg na ich wspólne losy sprzysiężony, zniweczył zarazem i iey przyszłą do dobrego dążność, i iego rozwiiaiące się nadzieie. Miętowski podał..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 43
" mu aż nadto dobrze taiemne wejścia bystrem okiem mierząc, czy mu nie przyidzie coś niespodzianego spotkać. Ale nie: wszystko było cicho i spokoynie. Sumienie tylko naszych ciemiężycieli czuwało, i niepokoiło z woli Naywyższego ich trwożliwe umysły. Jenerał iuż oddawna obudzony..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 44
" mie pozdrowiwszy gościa, badał ciekawie, iakiey przyczynie miał tak ranne iego do siebie przypisać przybycie. Pierwszy raz od czasu, iak iestem przez Jenerała użyty, przychodzę w własnym interesie, aten w krótkości wyłuszczę, nim nam kto przeszkodzi. Tu pan Miętowski usiadł poufale..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 45
" tym sądzie sejmowym, iuż nam tak łatwo więzić nie wypada, a osobliwie, dodał pokazuiąc na papier, który był Miętowski w iego ręce złożył, osobliwie na tak mało znaczące doniesienie. Wiec ia odejdę bezskutecznie? dobrze, odrzekł Miętowski: kiedy Jenerał nieubłagany, znaydę..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 46
" na Jenerała, który wcale tem zdarzeniem nie zdawał się być zmięszany. — No i cóż, móy Referendarzu, czegoż tak osłupiały stoisz? Takież to wrażenie na zakochanym oblubieńcu, na urzędniku znakomitym, czyni widok białey sukni. — Nie łękay się wcale, był to wprawdzie..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 47
" Oh! iakżeÅ› niecierpliwy; iakże ia to dÅ‚ugo musiaÅ‚em czekać na wyznania Å?. lub D... zaczem siÄ™ niemi mogÅ‚em przysÅ‚użyć J. O. X..... CierpliwoÅ›ciÄ… wszystkiego siÄ™ dopnie..... I ty móy drogi Referendarzu bÄ™dziesz małżonkiem Anieli, tego dla mnie nieznanego bóstwa, bylebyÅ› stale..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 48
" Oddalił się Miętowski, skoro dopiął swego zamiaru. Wszystko mu się więc wiodło; wkrótce będzie szczęśliwym małżonkiem Anieli, kochanym od niey, panem znacznego i stałego maiątku, uwolnionym od zazdrości, bo iuż i ten rywal, którego zalety tylokrotnie wzbudzały w nim..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 49
" towarzysza nierozłączonego, wołał po raz może ostatni na Miętowskiego: Zgubiłeś przyiaciela, zginiesz niebawnie sam, a zguba twoia żadney łzy nawet nie wyciśnie. Już minął dzień cały, a wieczór codzienny przyniósł w domu Różewskich zabawę. Zebrało się zwyczayne grono na..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 50
" Aniela niezdawała się wcale spostrzegać niebytności Zdzisława, bo kobieta to nayłatwiey ukryć potrafi, co ią istotnie i mocno zaymuie. Od wczorayszego dnia dopiero zaczęła się była mocno Romańskim zaymować. Jego i zakonnika postać ciągle się snuły w iey wyobraźni. Sen nawet..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 51
" iaciele iego napróżno badali iedni drugich o mieysca gdzie się ukrywa. Miętowski zdawał się być niezmiernie o swego krewnego niespokojnym. Często z państwem Różewskiemi rozmawiał o swoim młodym kuzynie, zupełną sprawiedliwość iego przymiotom oddaiąc. Rodzice Anieli w odmiennym..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 52
" mawiało tak silnie za Zdzisławem, ażeby iey spokoyność przez ten wypadek mocno zachwianą została; dusza iak czyste zwierciadło przyimowała dotąd tylko obrazy wyraźnie się iey przedstawiające. Nieobecny traci zawsze w takim razie, a osobliwie kiedy przytomny zręcznie umie z..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 53
" żonka, znaczenia, dostatków. Oyciec dziękuię z westchnieniem, matka z radością, Aniela z uśmiechem pełnem przekonania. Wyprawa się wytworna robi, i zaymuie wszystkie chwile pani Laury i matki Anieli. Miętowski bardziey ieszcze uprzejmy, rozkochany, nieprzestaje błagać i naglić,..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 54
" miał przynieść czcze postrachy wyższey władzy, więzy oskarżonym, a zyski i zaszczyty oskarżycielom. Zasmucała się niekiedy losem Zdzisława Aniela, ale wnet ubiór weselny, pierwsza wizyta w Belwederze, świetny bal który miał dać pan Referendarz w kilka dni po weselu, tak..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 55
" głowy odbierała hołd wdzięczney rodziny. Ełlc n'est pas aussi jolie que je l'etais lejour de mon mariage, mówiła z uśmiechem przypominając sobie świetne tryumfy swoiey piękności, mais elle n'est p. s mai du tout, la petire Angclique, doprawdy, wcale uymuiące stworzenie. Et ce pauvre..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 56
" cywał im przy onych wykonaniu szczęście doczesne i wieczne. Już tylko pozostało iaknaj śpieszniej ukończyć wieczór, który mimo świetności i obfitey wieczerz}, zawsze dosyć nudnym dla zaproszonych gości bywa. Aniela powróciwszy z kościoła, na chwilę oddaliła się do swego..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 57
" rodziców przy różnych zdarzeniach pisywał. Wyrazy te tak potaiemnie iey podsunięte, zmieszały ią nadzwyczaynie. Długo do siebie przyiść nie mogąc, nie miała odwagi wrócić do salonu; aż pani Różewska, równie niespokojna o nią, przyszła po swego aniołka. Matce ton bilet oddaie..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 58
" zywali rozstanie się z ukochanem dziecięciem, odczytywali go, i rozmyślili nad znaczeniem onego wyrazów. Czas iednak potrafił zatrzeć i to wspomnienie, coraz dawniey iuż było iak Zdzisław uczęszcza w ich domu, nikt wcale iuź o nim nie mówił, bilet pozostał wgłębi bióra pana..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 59
" nic może młoda mężatka, ile iey domowego szczęścia udzieliło niebo. Jakże czasem ten udział małym bywa, ileż to wtedy zniknie przyjemnych uroień, lub nie sprawdzi się oczekiwań żywey wyobraźni. Co za ogromny szereg doświadczeń rozwiia się w pożyciu kilkomiesięcznem z..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 60
" cznym życia towarzyszem: obraz świata, którego niemogła znać w tak młodym ieszcze wieku będąc, rozwinął przed iey oczyma z tym acz nader smutnym, lecz prawdziwym wyrazem, który nadaie doświadczenie człowieka, liczne koleie życia przebywającego. 0bok iego uprzejmych i słodkich..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 61
" czór u rodziców, gdzie w gronie Lubey rodziny, często zapominała zupełnie, że była tą ty; e modną, chwaloną., i naśladowaną panią Referendarzową. Aniołek, wyraz ulubiony dobrey niaiituni, Aniołek nasz odpocznie sobie dzisiay z nami. A wtedy dla aniołka przygotowano to wszystko,..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 62
" w każdey o obecnym stanic rzeczy rozmowie; ale iey postać okazywała tem większą smętność, im więcey poznawała swoie położenie. W krótkim więc bardzo czasie po swoiem zamęściu Aniela iuż nawet w przyiaźni swey dla Miętowskiego ostygła; a obraz Zdzisława, ów taiemniczą bilet..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 63
" ressante, żebyś wiele dala ma chere enfaut, ażebyś ią odgadnąć mogła. J'ai vii quelqu' un tui qui ntuis a beaucoup interessecs dans ie tenis, mais bcaucoup cn verite — osobę, któreyby się Walterscott nie powstydził, gdyby upadla, pod iego pióro. O Boże! westchnęła cicho...."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 64
" siÄ™ elegancko a ciepÅ‚o, przyodziawszy buciki futrzane, których króy nogÄ™ moiÄ… przedziwnie malowniczo wydaie, j'ai ete faire un tour aux allees. Tam spotkaÅ‚am różnych Jenerałów, oficerów, żoÅ‚nierzy, i szpiegów, dążących do Belwederu. J. O. X. Å?owicka iadÄ…ca do matki Å›licznie..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 65
" odpowiedziałam równie taiemnie: Gdzież się o nich dowiedzieć mogę? — "W Pani mieszkaniu za godzinę: czekay tam Pani. " — Osobliwy to zaiste przypadek, odezwał się żywo pan Różewski, cóż daley, iakże usprawiedliwił zakonnik swoie zaczepienie? — Doucement, doucement, moncher:..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 66
" przypadki moie opowiadał towarzystwu, w ktorem się znaydowałaś. — Jakto: c'est vous mousieur Nonmitt. Vous cc personage si romantique, tak nieszczęśliwy, którego oyciec się powiesił, a matka utopiła podobno, sam zaś okuty, w lochach podziemnych smutne trawiłeś życie i... Nie tak..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 67
" szey komórce więzień Karmelickich trzymany zostaie, przystałem na braciszka u Oyców Karmelitów; a wnet ze wszystkiemi zakątkami tego więzienia obeznany, niosłem mu, ile możności moiey, pociechę w utrapieniu i pomoc do odzyskania wolności. — Więc Zdzisław iest wolny? zawołali..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 68
" przymileniem. Brat Kazimierz lubo w tak niewytworney sukni, bardzo ma powierzchowność uymuiącą; ii m' a paru meme qu'ii nciuanque pas d'esprit. Cala moią wymowę użyłam na to, ażeby mu wybić z głowy tę dziką myśl wstąpienia do klasztoru. W iednym to tylko przypadku nastąpićby..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 69
" z Mnichem, którego postać szlachetna młodość i wyraz oczu prędzey do przebranego bohatera romansu, iak do pokornego braciszka chodzącego z puszka, podobnym czynią. Bardzo pięknie doprawdy, z uśmiechem zawołało towarzystwo cale. Partya wista ukończyła tak zuymuiącą rozmowę...."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 70
" pragnął iak najspieszniej z niej korzystać. Teraz, mówił sobie z uniesieniem, teraz przecie się zrozumiemy, i ten urok przeciwny, ta zapora mego szczęścia, może przez wypadki mego ukochanego Kazimierza, usuniętą zostanie. To mówiąc, i chcąc szybko wychodzić, odbiera wezwanie od..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 71
" tnie u góry szyby więźniom użyczało. Mizerne łóżko, stolik rozmaitem pomysłami wierszem i prozą zapisany, stołek ieden tylko, i niektóre koniecznie potrzebne sprzęty; takie to było mieysce, gdzie po lat kilka trzymano nieprzekonane, niebadane nawet osoby. Odosobnienie, tęschność..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 72
" swe opłakane zakończyła: to przez zadanie sobie własną ręką śmierci, to ulegaiąc długiey chorobie; a na śmiertelnem łóżku złożona, zamiast pomocy religiney i lekarskiey, żandarmami otoczona, ducha wśrod rozpaczy i przekleństw, wyzionąć musiała. Takie to Zdzisław..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 73
" iedynie ożywiał smutne Zdzisława godziny. Już to trzeci miiał miesiąc uwięzienia Zdzisława, a iuż poniekąd zaczynał się przyzwyczaiać do swego nieszczęścia: przyswoił sobie dwie myszki, robił sieci na ptaszki dla dzieci Weterana, nucił często strofy, które mu obraz..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 74
" zwolona się otwieraiące. Braciszek z zakonu Karmelitów wchodzi, i z czułością przyciska go do swego łona. Otóż iestem przecie kochany Zdzisławie! niosę ci w moiey osobie, pociechę duszy; a w tym koszu, pociechę umysłu i ciała. Jakże to ia dawno pracuie dla ciebie ale dzisiay..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 75
" Cóż za radość dla biednego więźnia co za epoka w iego samotnem życiu. Już więc nic iest sani, iuz się nim któś zaymuie, i dzieli iego odosobnienie, Przyiaciel ten drogi, chwilę tylko z nim pozostaie, ostrożność osobliwie z światłem zaleca, rychły powrót obiecuie, i znika z..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 76
" wszy strofy, pełney dumania i miłości, czekał na przybycie Kazimierza, któ- rego cokolwiek zasmuconego uyrzał; chciał go rozweselić, i pięknym męzkim głosem począł śpiewać. Chwila tęskna, smutna, dzika, Wszędzie rygle i mordercę, I na umysł niewolnika, I na iego biedne..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 77
" Czemuż ieszcze przyszłość ciemna, Trwożyć moią duszę zdolna, I Aniela niewzaiemna, I oyczyzna nie iest wolna! O Anielo ceń swobodę! Ze zdradzieckich uchodź sideł, Unoś z sobą lata młode Lekkim lotem złotych skrzydeł. Ja Izy iedney nie uronię, Choć niedole mnie obarczą,..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 78
" Tylko czekam takiey chwili, I z nadzieią i z zapałem, Gdy poznasz iak cię zdradzili, Gdy poznasz iak cię kochałem. ! Po skończonym śpiewie, Kazimiera uściskał swego przyiaciela, ale czułe westchnienie przedarło się z głębi duszy iego. Zdzisławie! rzekł mu z wyrazem..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 79
" iaciel, równie dobrze myślący iak ty, równie prześladowany, nic podzielam teraz losu twego, i owszem, posiadani iakowąś moc, i wiadomość różnych okoliczności, które ciebie nieraz w zadziwienie wprawiły. — Tu usiedli obok siebie, a Kazimierz Normutt przytłumionym głosem tak..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 80
" była; udał się do niego, i potrafił zjednać mi iego względy do tego stopnia, że nietylko mnie uwolnił, ale obiecując opiekę wziął mnie z sobą do Polski. Ojciec móy powrócił do Wilna, wkrótce iednak rozstał się z tym światem, a ia osierocony, sani ieden na tym wielkim..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 81
" dobni dokuczali, ażebyśmy się mieli niewłaściwemi sobie ciemiężycielami zatrudniać. Pojąłem niebawnie ile mogłem być użytecznym w swoiem położeniu. Jenerał** chcąc mnie zawikłać w swoie sidła, został przezemnie uwiedzionyin. Udaiąc że dzielę iego sposób myślenia,..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 82
" iakiś może zwrot ku cnocie, obudzał w nim pewien szacunek dla moiey osoby. Przywdziawszy habit Kamedułów, miałem zawsze wolne do iego domu, weyście; o każdej godzinie mogłem przebywać w iego mieszkanki, i zjawienie się brata Kazimierza, nigdy tam na nikim, nawet na szpiegach żadnego..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 83
" Klasztoru. Ale, ileż to upłynęło czasu, zaczem dopiąłem mego zamiaru. Ileż mnie to trudów kosztowało.... Udawszy przed Jenerałem** że mnie w podróż daleką Gwardyan wysela, pożegnałem go na czas nieiaki, i cały się tobie poświęciłem. Otóż masz kochany Zdzisławie ogólny..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 84
" pobłogosławienia temu obrzydłemu związkowi. Tu Zdzisława cała szlachetna obruszyła się dusza. Ratować ią iest moim naypierwszym obowiązkiem, odezwał się żywo. Nie kocha mnie... nigdy iey może więcey nie uyrzę; ale, mamże zimną krwią dopuścić takiego związku?... Chociażby..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 85
" li, zwrócił całe swoie staranie ku uzyskaniu wolności swemu przyiacielowi. Udał się prosto do Jenerała** opowiedział mu otwarcie przygody Zdzisława, wystawił w żywym obrazie przyiaźń która go z nim od lat dziecinnych łączy, przedstawił nakoniec, że, skoro Miętowski osiągnął..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 86
" słowem honoru, że nigdy nie wyiawi przed nikim, gdzie i dla czego był więziony? O czemże więc pojedzie móy Jenerale?... Oh ia się oto nie pytam, odiechać musi, to iest moie ostatnie postanowienie... Niechay wychodzi zaraz, ho mu iuż iutro obiadu nie dadzą. Życz mu szczęśliwey drogi..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 87
" Pozwól szanowny Panie, ażebym wynurzywszy te uczucia, które tak staie w duszy moiey dla ciebie i czcigodney twey małżonki zachowuią dodał słów kilka dla ubóstwianey przezemnie istoty. Wiem, że mi się iuż niegodzi podnieść śmiałego oka na tę, która z własnego wyboru stawia..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 88
" pomocy i obrony, od zawsze nad iey losem czuwającego przyiaciela.. " Rozmaicie można sobie było koniec tego listu tłómaczyć; niewiem czyli która z osób skladaiących rodzinę Różewskich prawdziwy iego sens uchwyciła. To tylko powiedzieć mogę, że Aniela po kilkakrotnem odczytaniu..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 89
" roczego Neapolu, gdzie wonnym kwiatem okryta Włochów gromada, pląsa wesoło nad przepaścią otwartego Wulkanu. Tliła się iuż, ie tak rzekę, rewolucya we wszystkich sercach; dumne odrzucenie pokornych proźb narodu, naygrawanic się szyderskie z wszelkiey dążności do poskromienia..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 90
" towskiey piękność iaśniała wtedy blaskiem rozkwitniętego kwiatu. Wielki świat, w którym żyła, układ iey rozwinął; zamiast uymuiącey młodey dziewicy, znalazł w niey Zdzisław wspaniałą piękność, całym urokiem światowego ukształcenia błyszczącą; serce zaś i dusza Anieli..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 91
" znacznie dotknąć się kwiatów, które ukochaną osobę zdobią, odbić pierwszą parę w tańcu, ażeby się do niey zbliżyć, lub powiedzieć słów kilka, które przez nią sarnę zrozumianemi będą, są to rozkosze wprawdzie mało znane teraźnieyszym kochankom, ale cóż ia, wierny..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 92
" opinii żądać wyjawienia taiemnicy, która w sercu niewieściem pod zasłoną tylu innych ieszcze taiemnic ukrytą bywa. Ale, Zdzisław nie był przytem wszystkim nieszczęśliwy, i owszem uśmiechał się kiedy go przyiaciele śmieszną stałością iego prześladowali. Ja was żałuię, że..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 93
" żne uraz rozmaitych pomszczenie. Oręż polski zabłyszczał nareszcie, w oswobodzonego żołnierza dłoni. Dzwon uderzył, nie iak u mściwego Włocha, lub krwi nienasyconego Francuza, na danie znaku wytępienia mordów i pożogi, ale raczey na ogłoszenie wspaniałego narodu przebaczenia...."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 94
" dzie! cóż to iest? zawołała z przestrachem. Co to iest Anielo!.. nic wcale, odpowiedział iey niedbale. Jutro dużo będzie do czynienia, bo widzę kilku szalonych, którym się przykrzy wolno chodzić po ulicy, usiłuią iakieś wykonać zamięszanie, ale wkrótce się dowiedzą, z kim do..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 95
" suie iego ramie. Do broni Polacy! do broni! wola pełnym, uroczystym głosem. Ten glos, ta postać, zastanawiaią Anielę. Zdzisław to był, Zdzisław uzbroiony dla wolności Oyczyzny. Aniela zapomina na chwilę czem iest, i co iey się czynić godzi; zdeymuie z szyi krzyżyk złoty, rzuca go..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 96
" Jego lica naprzemian przybierały bladość śmiertelną i szkarłatnego purpuru ogień. Aniela na sofie siedząca drżała na każdy odgłos uliczny, cichą modlitwą duszę swoią w stałość uzbrajać usiłując. Wtem coraz większy tumult zwiastuie im, że się coś pod ich mieszkaniem..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 97
" czy Anieli, wpada do pokoiu. Pani! rzecze cicho do niey, porzuć to mieszkanie, uday się do rodziców, ia domu twego ochronić nie mogę... Tem czem był mąż twóy, iuż przed tobą taiemnicą nie iest; zezwól abym cię do rodziców odprowadził. — "Ja nie opuszczę Rajmunda, nie zapomnę..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 98
" wą szpiega, naypodleyszey między podłemi istoty. Jakże nieszczęście całej tej rodziny opisać potrafię!... Rodzice ze zgrozą dowiedzieli się o obrzydłym związku, który ich imie skaził: stan opłakany, w którym powróciła do nich córka, nie dozwalał im atoli żadnego nawet do..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 99
" mi, zaraz uroczystym aktem, wyrzekła się całego przed ślubem iey zapisanego przez męża maiątku, ofiaruiąc oyczyznie ten zbiór nieprawnie nabyty. Usiłowała ile w iey było możności oczyścić, to co iego występki tak okropnie splamiły: własne, i rodziców swoich dobre imie. Ale..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 100
" my pot z ich rycerskiego czoła, tamuiemy krew z ran za wolność poniesionych, i czekamy z odwagą moralną, trudniejszą ieszcze od męstwa im właściwego, na nayboleśnieysze ciosy, które z pokorą na ołtarzach religii i ojczyzny składamy. W tych kilku wyrazach, określiłam wszystkich..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 101
" nie ożywia i ten nas do tylu zadziwiających ofiar i poświęceń wiedzie. Już przeszedł czas nieiaki po pierwszym wybuchu rewolucyi; Zdzisław okazałym mundurem gwardyi honorowey okryty, ciągle był dla współtowarzyszów wzorem gorliwego poświęcania się. Jego tkliwe poezye, ożywiały..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 102
" wą i ojczyzną zaięta była, Zdzisław zaś marzył sobie o innem ieszcze uszczęśliwieniu; i iak tylko Anieli zdrowie cokolwiek polepszonem zostało, udał się do pana Różewskiego, ażeby mu wyiednał u córki posłuchanie. Zezwoliła na nie ze smutnym uśmiechem Aniela, i przyięła..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 103
" szyć na pole świętey walki; dozwól droga Anielo, ażebym wśród bitew srogich, uniosł z sobą to, co osładza nawet nędznika skonanie: nadziei... troszkę tylko nadziei; tego iedynie żąda Zdzisław od ciebie. Tu młodzieniec ukląkł przed Anielą, dobył na piersiach ów krzyżyk..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 104
" twoiemi czynami, stroić się w twoie wawrzyny, myśl moią zawsze z twoią myślą łączyć, to będzie odtąd moią pociechą, moiem uszczęśliwieniem; ale żoną twoią zostać, zamienić to zhańbione imię, które noszę, na twoie nazwisko, okryć wstydem tego co szanować iako małżonka..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 105
" ra może iuż była dla nich ostatnią długo i bardzo trafnie wystawiała przyiacielowi swemu, ileby dobra iego sława cierpieć mogła na ich zamęźciu, chociażby dopiero po nieiakim przeciągu czasu nastąpić miało. Zdzisław iuż nie po skończoney iak wprzódy żałobie, ale po woynie,..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 106
" gdzie cię wola ojczyzna i sława, unoś z sobą błogosławieństwo starca, który dawno iuź ciebie kocha iak własngo syna; to mówiąc: zaprowadziła Zdzisława Aniela do pana Różewskiego. Młodzieniec ukląkł przed starcem, który go błogosławił; z uszanowaniem przyiął od niego..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 107
" zjednał tak okazale mieysce w zaszczycie współ-żyiących, i w potomności wspomnieniach. Wróćmy się więc na poziom światowych ułomności, wróćmy się dodamy, którą dawno z pamięci naszey tak wielkie usunęły wypadki. Pani Laura była w początku dosyć z rewolucyi zadowolniona,..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 108
" może, nous succomberons j'éspére, po iednem, albo dwóch zwycięztwach, ce serait autrement a périr d'ennui. Ale, kiedy iuż groźne nieprzyiaciół hufce podstąpiły pod Warszawę, a stolica naysilniey gotowała się do obrony, w tedy pani Laura, strachem przerażona, przyszła do państwa..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 109
" wytrzymać, ces tambours eternels me donnent de maux de nerfs affreux. Widok tych rannych, co ustawicznie koło moich okien przewożą, tego zbioru rozmaitego motłochu, tych kwestarek i kwestów ustawicznych, to na żony wojskowych, to na lazarety, to na Bóg wie co ieszcze; a tu za Pragą, le..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 110
" dobhe Polki poszły za twoim przykładem!.. Za moim przykładem?... wcale nie, ma clicie: ia (o zaiste inne naśladuię; vous voyez bien qu' il n'ya plus personne de la societe ici, personneen verite, wstyd mi doprawdy należeć do koteryi pierwszego tonu, i nie bydź iuż ztąd daleko. Eh bien,..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 111
" wić?.. "W cóżby się obrócili rodzice moi; rozmaite prace, które dla dobra wspólnego przedsięwzięłam, i ranni, których w lazarecie pielęgnuję... "Porzuć (o wszystko ma chére amie; rodzice twoi przyiadą za tobą; ranni będą przez rząd opatrzeni; et vous évitercz les buricades,..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 112
" opuściła Laura na zawsze dom państwa Różewskich; opuściła go bez żalu, bo ta samolubna dusza tylko póty żałowała przyiaciół swoich, póki wraz z niemi traciła iaką życia. przyjemność. Dom Różewskich był teraz smutny, i cichy; na cóżby się był przydał pani Laurze?....."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 113
" ciechę do sit przychodzącym, i wszelkiego gatunku czyniąc posługi. Poczciwe naszę wiarusy, czarnym aniołem ią nazywali, bo zawsze grubą żałobą okryta, iak dobroczynne lecz smutne zjawienie około nich krążyła. Daremne były proźby matki, nalegania oyca, ażeby cokolwiek na własne..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 114
" się wtedy prace opiekunek lazaretów; Aniela, i szanowni oycowie z pobliskiego klasztoru, iuź prawie na chwilę dla posilenia się nawet, sali im powierzoney nieodstępowali. Jednego poranku przybyło do tego boleści schronienia dwóch młodych podoficerów na tymże samym wozie..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 115
" ieszcze, zawołała Aniela, z głębokiem westchnieniem; ale rozpaczać, czasu tam nie było. Oyciec Ambroży, ten wzór patryotycznych Kapłanów, którego poświęcenie się, niebo tylko nagrodzić może, przystąpił zaraz do omdlałego Zdzisława; znaczna liczba gorliwych lekarzy, i inne..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 116
" stoiący: nie, nie, pozwól tylko ażebyśmy ci rękę odjęli; operacya krótko trwać będzie, może sie szczęśliwie uda, a tak uratratuiemy ciebie, ale szybko się decydować trzeba, za kilka godzin byłoby może zapóźno. O nieba! krzyknęła Aniela przeraźliwie, i padła bez..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 117
" moiey. Lekarze mi ofiaruią ratunek, ręką moią mam okupić życia ofiarę; ale przysięgam, że nie spełnię ich życzenia, nie zezwolę na operacyą, tak okropną, tak wątpliwą, póki ty Anielo, ty tak stale przezemnie ubóstwiana, nie nagrodzisz moiey miłości; iako twóy mąż tylko..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 118
" towskiego, nigdy Zdzisława żoną być nie mogę. — Więc dziś ieszcze skonani w twoich oczach, dzisiay martwe me zwłoki przy fobie ztąd wyniesione zostaną. Odbierz więc, odbierz ten tak mi drogi upominek, nie opuszczał on mnie w boiu, teraz go iuż mieć nie chcę, boś zapomniała o..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 119
" strzeż się poświęcić światowym względom, to, co ci najświętsze uczucie nakazuie. Aniela wahała się ieszcze, ale Ambroży, oddaliwszy się na chwilę, wszedł niebawnie do sali, w uroczystym kapłańskim ubiorze. Towarzyszki Anieli., otoczyły łoże Zdzisława, Normutt i lekarze na..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 120
" kich oczy napełniały, dodawały tey Scenie barwę szczególnie niezwyczajną i uroczystą. Po skończonym ślubnym obrzędzie, chciały towarzyszki Anieli wyprowadzić ią z sali, ażeby nie była przytomną okropney operacyi, która niezwłocznie nastapić miała. " Ja miałabym się ztąd..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 121
" daiąca ią X. Ambrożemu: szanowny kapłanie! rzekła, w twoie ręce składani ten dar tak szczupły w istocie, ale tyle drogi sercu memu, niechay pomnoży ofiary złożone na ołtarzu oyczyzny, aby moie współowarzyszki, zachęcone, moim przykładem, równie iak ia, oddaiąc złote swe..."

Aniela, czyli Ślubna obrączka : powieść narodowa - strona 122
" Kazimierz prędko bardzo wyleczony, pośpieszył nowe zrywać wawrzyny; a gdy nadeszła miłego lata pora, Zdzisław i Aniela, wraz z rodzicami, osiedli w cichem ustronia, gdzie wśród zielonych gaiów i pól rozłożystych, czekali z religijną ufnością na koniec tey świętey walki, którey..."