Projekty budynków komercyjnych

raków, albo między stodołami, głośno rozprawiali
o tem, że: "już chyba z dziedzica nic nie będzie!"
Tylko stangret, Jędrzej, który z panem od dziesięciu lat jeździł, oparłszy się na płocie, słuchał w milczeniu, palił fajeczkę, która umiała świergotać czasami mruknął:
— At! głupieśta. wy...
— Abo co? — spytał go największy malkontent, gumienny.
— Bo to, żeśta głupi! — odparł Jędrzej i splunął. Choćby i sprzedali ten folwark, to dziedziecowi jeszcze nic nie będzie.
— No, a gdzież on będzie mieszkał, jak go stąd wybronują?
— W mieście i lepiej niż tu.
— A co będzie jadł?
— Jużci, że to, czego z was żaden nie powącha,
— A z nią. jak i z dziećmi?
— Także będą w mieście, gdzie apteka niedaleko. A jak, czego Boże broń, ona odjedzie, to dziedzic ożeni się z taką bogatą, że za jeden jej pierścionek wieśby kupi — mówił Jędrzej.
— Może i tak?
— A ino!
— No, a jakże z nami będzie, co nam nie popłacił.
— Z wami?... Jeszczeby on was swoją nędzą